شعر و شیدایی

                        

در وا شد و پاشيد نسيم هيجانش
تا نبض مرا تند کند با ضربانش
تقويم ورق خورد و کسی از سفر آمد
تا دامنه ها برد مرا نام و نشانش
پيشانی او روشنی آينه و آب
بوی نفس باغچه می داد دهانش
هر صبح، اميد همه ی چلچله ها بود
گندم گندم سفره ی دستان جوانش
با اينهمه انگار غمی داشت که می ريخت
از زاويه ی تند نگاه نگرانش
يک زلزله ی سخت تکانيش نميداد
يک شعر ولی زلزله ميريخت به جانش
انگار دو دل بود همانطور که«ساراي»
بين «اَرس» وحشی و جبر «سبلانش»
طوفان شد و من برگ شدم رفتم و رفتيم
افتادم و افتاد غمی تلخ به جانش
ميخواست بهاری بشوم باز ، که جاداد
پاييز و زمستان مرا در چمدانش
در وا شد و او رفت همانطور که يکروز
در وا شد و پاشيد نسيم هيجانش

مهدی فرجی

حسن باران این است
که زمینی ست،ولی
آسمانی شده است
و به امداد زمین می آید...

مجتبي كاشاني

با آنکه محرمی به حریمِ دلم ولیِ ؛
با حفظِ حد ّ فاصله ها دوست دارمت

پیغام من رسیده عزیزم؟سپرده ام؛
دیشب به گوش بادصبا : دوست دارمَت

یادتــــــــ باشد ؛
مــــــــــن اینجا،
کنار همین رویاهای زودگذر،
به انتظار آمدن تـــــــو ،
خط های سفید جاده را می شــــــــمارم … !

ای آنکه پس از ما به جهان می تازی
می دان که جهان پر است از تن نازی
سرگرم مشو به یاوه در هر بازی
ورنه همه هستی خود می بازی

ای آنکه پس از ما به جهان بی تابی
می کوش که این دوروزه را دریابی
هر لحظه بدان که شعله ای در بادی
هر لحظه بدان که زورقی بر آبی

ای آنکه پس از ما به جهان در راهی
پیوسته زکوه عمر خود می کاهی
کوته نبود عمر بلند است آری
گر تو نکنی به عمر خود کوتاهی

ای آنکه پس از ما به جهان خانه کنی
ای کاش که زلف زندگی شانه کنی
افسانه عاشقی بخوانی شب و روز
خود را به جهان تو نیز افسانه کنی

مجتبي كاشاني

روز من خوش می شود وقتی تو بیدارم کنی

می شوی خورشید من تا بلکه تبدارم کنی

پرتوی موهای تو افتاده بر چشمان من

می شوم بیمار تو تا آنکه تیمارم کنی

زندگی شیرین شود وقتی کنارم دارمت

عاشقانه با لبت مستانه دلدارم کنی

زل به چشمانم بزن تا بلکه با چشمان تو

از دوباره با نگاهت عاشق و زارم کنی

زندگی شیرین تر از شهد بهشتی می شود

آن زمانی که مرا با بوسه بیدارم کنی

ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ
در ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺕ چه چیزهایی از دست دادی

ﻣﻬﻢ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﺴﺎﺯﯼ
ﺟﻬﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭﺕ ﺭﺍ...

ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﯿﺪﻡ ﭼﺮﺍ ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻝ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻴﺸﻪ ... ﺑﻌﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺸﻪ ..؟ !
ﮔﻔﺖ ﻣﻨﻢ ﺍﻭﻝ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻡ ﺑﻌﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪﻡ !..
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ ﺗﻮ ﻋﺎﺷﻖ ﭼﻪ ﮐﺴﻲ ﺷﺪﻱ؟
ﮔﻔﺖ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﻮ..
ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻲ ﺗﻨﻬﺎﺕ ﮔﺬﺍﺷﺖ؟
ﮔﻔﺖ ﺧﻮﺩِ ﺗﻮ !..
ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺰﺍﺭ ﺑﻴﺎﻡ ﭘﻴﺸﺖ ..
ﺧﻨﺪﻳﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ :
ﻣﻦ ﭘﻴﺶ ﺗﻮﺍﻡ ....ﺗﻮﮐﺠﺎﻳﯽ...

" سنگ صبور تنهایی هایم "

می نگرم به
ازدحام ’پر تلاطم ذهن مچاله شده ام
بر دیوارهای تاریک و
کوچه های خالی از نفس های تو
اشک سرخم
چراغان می کند هر شب
جادهء نبودن هایت را
که در ایام عاشقی
سوار بر بال, ابرهای آسمان
غافل از بی رحمی, زمان
مستانه و پروانه وار
بوسه بر پیشانی ماه و ستارهء رقصان مى زدیم...

ناگهان،
آسمان غرید ،صاعقه زد
ستاره خاموش شد
پیشانی, ماه ترک برداشت
همه جا تاریک و
تو ،سنگ صبور تنهایی هایم
شکستی از داغی غصه هایم

آااااه
کاش عقربه ها می شکست
ثانیه ها می ایستاد
زمان می ’مرد و
در صفر, زمان
من و تو
دست در دست و
چشم در چشم
تا ابدیت
خاموش و بی کلام
خیره بهم می ماندیم و
دیگر هیچ...

زیبا آصفی

خوشبختی
حراج روزانه دنیاست
اینکه ما قدمی بر نمی‌داریم
و قیمت پیشنهاد نمیکنیم
داستان دیگریست
خوشبختی پیدا کردنی نیست!
خوشبختی ساختنی است.

چه آرزوی دل انگیزی ست!
نوشتن افسانه ای عاشقانه
بر پوست تنت
و خواندن آن
برای تو …
چه آرزوی شورانگیزیست!
تملّک قیمتی ترین کتاب خطی جهان
ورق زدنش،
دست به آن کشیدن،
و همین نوازش ساده
که زیر نگاهم لبخند بزنی …
چه افسانه ی قشنگی
به تنت می نویسم
بانوی من !
چه قشنگ به تنت افسانه می خوانم.


عباس معروفی

عشق و فلسفه
دروغی ست
بازیچه دست تنهایی ،
مرد که تنهاست
فیلسوف می شود
زن،
عاشق...



"زهرا طراوتی"

تو اون احساس کمیابی

قشنگی ،ساده ای ، نابی

لطیفی مث بارون و

گل نیلوفر آبی…

تو یه شیرینی داغی

تو مرغ عشق رو تابی

پر از آرامشی حتی

یه وقتایی که بی تابی…

مث هذیون بیداری

مث رویای توو خوابی

تو رو دوست دارم حتی

حالا که عکس توو قابی...!

چون گذشته شب نشين كوی رندانم هنوز
حاضرم در مجلس و از ديده پنهانم هنوز

آتش افروزان به جان و دل مرا آتش زدند
شعله ناپيدا و در دل داغ و سوزانم هنوز

فرصت اندك كه دادند ام چه آسان می رود
سينه ام لبريز غم ، در چهـره خنـدانم هنوز

سيل اشكم گر نمی بينی تو جاری از دو چشم
چشمه ای خشكيده دارم ورنه گريانم هنوز

سرمه دان را برده اند آنان كه درمان گشته اند
ميل و بادامی به دست و فكر درمانم هنوز

می كنم جهدی مگر از خود بشويم گرد راه
اين ميسر تا شود همــــراه يارانــــــم هنوز

#امیر_امیریان

ياد آن بوسه كه هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت

ياد آن خنده بيرنگ و خموش
كه سراپاي وجودم را سوخت

رفتي و در دل من ماند به جاي
عشقي آلوده به نوميدي و درد

آه اگر باز بسويم آيي
ديگر از كف ندهم آسانت
🍃🍃
ترسم اين شعله سوزنده عشق
آخر آتش فكند بر جانت


فروغ

چگونه نقاشی کنم چشمانت را؟؟؟
نه نقاشی ام خوب است...
نه کاغذم کفاف میدهد...
نه این که کوچک باشد...نه...
آخر چه کسی میتواند دنیایش را در کاغذی جا بدهد؟!

گفتم مادر! گفت جانم
گفتم درد دارم! گفت : بجانم
گفتم خسته ام! گفت: پريشانم
گفتم گرسنه ام! گفت : بخور از سهم نانم
گفتم كجا بخوابم! گفت: روى چشمانم
اما يكبار نگفتم ! مادر!، خوبم ، شادم…!
هميشه از درد گفتم و از رنج..
جوانی ات رو با بچگی هایم پیر کردم
مرا به موی سپیدت ببخش مادر
دستان پر مهرت را
بوسه باران میکنم

ماجراییست میان من و چشمان شما ...
حال آشفته ی من...حال پریشان شما

شعر تلخی ست که ناخوانده رسیدست ولی؛
برگ سبزیست،بخوان !این غزل از آن شما...

"ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست"
ای که پایان نپذیرد غم پنهان شما... !

دلم هوس یك دوست لوتی كرده
یك رفیق شش دانگ
یك آرام دل
كسی كه امتحانش را در رفاقت پس داده
و دیگر محك زدن و زیر و رو كردنی
در كار نباشد
رفیقی كه من نگویم و او بشنود
بخندم و حجم بغضم را در خنده ام ببیند
رفیقی كه بگویمش برو اما او بماند
كه نرود
وقتی ماندنش آرامم می كند ....

ﺧﻨﺪﯾﺪﻥ ﯾﮏ ﻧﯿﺎﯾﺶ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﯽ ﺑﺨﻨﺪﯼ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﯿﺎﯾﺶ ﮐﻨﯽ...
ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻠﻮﻝ ﺑﺪﻥ ﺗﻮ ﺑﺨﻨﺪﺩ
ﻫﺮ ﺑﺎﻓﺖ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺍﺯ ﺷﺎﺩﯼ ﺑﻠﺮﺯﺩ..
ﺑﻪ ﺁ ﺭﺍﻣﺸﯽ ﻋﻈﯿﻢ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﯽ...
ﮐﺴﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﻨﺪﺩ..
ﮐﻪ ﻃﻨﺰ ﺁﻣﯿﺰﯼ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺑﺎﺯﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ .......؟
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﻔﺘﻦ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺍﺳﺖ
ﺷﺎﺩﯼ ﺍﮔﺮ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﻮﺩ، ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﻏﻢ ﺍﮔﺮ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﻮﺩ، ﻧﺼﻒ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﻨﺪﯾﻢ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻧﺨﻨﺪﯾﻢ.......
ﯾﺎﺩمان ﺑﺎﺷد
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﯼ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﺷﺎﺩ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺒﯿﻪ ﺗﺮﻧﺪ....