شعر و شیدایی

                        

ﻋﺸﻖ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﻣﺜﻞ
ﮐﺎﻧﺎﻝ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﻋﻮﺽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ،
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﺳﺖ !
ﻭ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﻡ ...
ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﮑﺪﺍﻡ ،
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﯾﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ....
ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺗﻮ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﯽ ﻭ ﺑﺮﻓﮏ ﻫﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ

بزن دنیا بزن رسمت چنین است.....
سزای دل به تو دادن همین است....

بزن که شاخ و برگم زرد زرد است....
خزان من، بهار من، تگرگ است....

بزن بر جسم من زیرا حقیر است....
بزن نامرد، که این حکم زمین است...

بزن تا مست از این باده که هستم....
بزن تا پیک آخر من نشستم....

بزن شاید که فردا شاد باشم
جدا از تو اسیر خاک باشم ...

.
♡ﻗﺼﺪﻡ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﻮﺩ..
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺕ...
ﻧﻪ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺕ...
ﻗﺼﺪﻡ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻏﺮﻭﺭﻡ ﺑﻮﺩ...
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺷﺖ...
ﻧﻪ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﯾﺖ...
ﻗﺼﺪﻡ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﻮﺩ...
ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ...
ﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﺖ...
ﻗﺼﺪﻡ ﭘﯿﺮ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ...
ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺖ...
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﺖ.. ‍۰

بُغض وقتی بزرگ شد ،

نميشکند...

فقط "نفست" را ميبُرد...

ﮔﺎﻫﯽ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻗﺸﻨﮓ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ !
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ
ﺩﺭﮎ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩ
(!!)

اجازه هست خیال کنم تاآخرش مال منی؟

خیال کنم دل منو با رفتنت نمی شکنی

اجازه هست خیال کنم بازم میای می بینمت

بااون چشمای مهربون دوباره چشمک میزنی

تپش تپش باچشمکت غزل بگم برای تو

با اتکا به عشق تو تو زندگی برم جلو

من شبیه کوهم امّا از وسط تا خورده ام
تو تصوّر می کنی چوبِ خدا را خورده ام

نه! خیال بد نکن، چوب خدا اینگونه نیست
من هرآنچه خورده ام از دست دنیا خورده ام

ساده از من رد نشو ای سنگدل، قدری بایست
من همان « فرش ِ گران سنگم » ، فقط پا خورده ام

قطره ام امّا هزاران رود ِ جاری در من است
غرق در دلشوره ام انگار دریا خورده ام

دائما در حال تغییرم ، بپرس از آینه
بارها از دیدن تصویر خود جا خورده ام...!!!

در دلت حرف کمی نیست، فراموش شدم
ساکتم،وقت کمی نیست که
بی هوش شدم
آخرش دلزدگی نیست،
مگو دلکندم
رفتنت درد کمی نیست
که خاموش شدم~

آمد به خیالم ، به کنارم که نیامد!
دیوانه سر قول و قرارم که نیامد

بیرون زدم از خانه به آوارگی شهر
خود را به نسیمی بسپارم که نیامد

شهری پُر صورت ولی از عاطفه خالی
این چهره و آن چهره،به کارم که نیامد

جز چتر چه آوار بریزم به سری که
بر خاک نیفتاد و به دارم که نیامد

تا صبح من و کوچه و دلشوره ی باران
می گفت، ببارم که ببارم که نیامد

بزرگی میگفت ؛
زنده بودن حرکتی است افقی ،
از گهواره تا گور ......
اما زندگی کردن حرکتی است عمودی ،
از فرش تا عرش ......
زندگی یک تداوم بی نهایت اکنون هاست ...

ماموریت ما در زندگی
" بی مشکل زیستن " نیست ،
" با انگیزه زیستن " است ...

" سلطان دلها " باش ,
اما دل نشکن ...
پله بساز ،
اما از کسی بالا نرو ...
دورت را شلوغ کن ،
اما در شلوغی ها خودت را گم نکن .....

" طلا " باش ،
اما خاکی .....

🌹🌹🌹🌹🌹

من از مستى نميترسم
من از بدمستى دنيا و ادم هااااش مى ترسم
من از دريا نميترسم
من از درياى طوفانى و ويرانيست كه مى ترسم

من از گريه نميترسم
من از اشك نهانى در دل شبهااااام مى ترسم
من از شبها نميترسم
من از تاريكى دلهاى بى احساس مى ترسم
من از مردن نميترسم
من از هر روز مردنهاى دور از تو
تو اين تنهاييه بى وقفه
مى ترسم ....
📓

دل خسته ترينيم، چه از كفر و چه از دين
بيزار ترينيم، هم از آن و هم از اين

بگذار كه تا يك نفس آرام بگيريم
از قال و مقال دم اين دين نمادين

گستاخ تر از پيش شو اى دل، دل غافل
اى عقل كمى دامن از اين دايره برچين

🌞



لکنت شعر و پریشانی و جنجال دلم
چه بگویم که کمی خوب شود حال دلم؟

کاش می‌شد که شما نیز خبردار شوید
لحظه‌ای از من و از دردِ کهن‌سال دلم

از سرم آب گذشته است مهم نیست اگر
غم دنیای شما نیز شود مالِ دلم

عاشق ِ نان و زمین نیستم این را حتماً
بنویسید به دفترچه‌ی اعمال دلم

آه! یک عالمه حرف است که باید بزنم
ولی انگار زبانم شده پامال دلم

مردم شهر! خدا حافظ‌تان من رفتم
کسی از کوچه‌ی غم آمده دنبال دلم

باران گرفته ، باز دلم گشته بیقرار
دردت اشاره کرده به چشمم « کمی ببار»

می خواستم غزل بسرایم در این هوا
با واژه های خیس ، غم و دردِ انتظار

اینبار خواستی به خیالم سفر کنی
حتما برای قافیه ها چتر هم بیار

فرقی نمی کند که در آنسوی جنگلی
یا روی ماسه یا وسطِ دشت و لاله زار

اینجا ، درونِ کلبه ی تنهایی منی
ای تک سوارِ فاتحِ قلبم ، بزرگوار

بغضم ، ردیفِ آخر این گفتگو ، شکست
مهمانِ چشمهای تو هستم ، تو هم ببار

💔

عین مرگ است ؛

اگر "بی تو" بخواهد برود ...

او که از جان خودت ،

دوست ترش می داری !

🌬 🌨

شب،قلم، کاغذ،چشم من تر می شود
جان من با خاطراتت تا صبح خاکستر می شود
آن که عمری مجلس آرای محفل ها بوده است
گوشه گیری کرده و هر روز تنها تر می شود

امشب از آسمان دیده‌ی تو
روی شعرم ستاره می‌بارد
در زمستان دشت کاغذها
پنجه‌هایم جرقه می‌کارد


شعر دیوانه‌ی تب‌آلودم
شرمگین از شیار خواهش‌ها
پیکرش را دوباره می‌سوزد
عطش جاودان آتش‌ها

آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست

شب پر از قطره‌های الماس است
از سیاهی چرا هراسیدن
آنچه از شب به جای می‌ماند
عطر سکرآور گل یاس است

آه بگذار گم شوم در تو
کس نیابد دگر نشانه‌ی من
روح سوزان و آه مرطوبت
بوزد بر تن ترانه من

آه بگذار زین دریچه باز
خفته بر بال گرم رویاها
همره روزها سفر گیرم
بگریزم ز مرز دنیاها

دانی از زندگی چه می‌خواهم
من تو باشم.. تو.. پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو.. بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریایی ست
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین طوفان
کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو می‌خواهم
بروم در میان صحراها
سر بسایم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو می‌خواهم
چون غباری ز خود فرو ریزم
زیر پای تو سر نهم آرام
به سبک سایه به تو آویزم

آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست


(فروغ فرخزاد)☑️

مرا وقتی گرفتار خودم بودم صدا کردی
مرا از من، مرا از قیدِ من بودن رها کردی

نماز عشق می خواندم، امامم حضرت دل بود
کنارم بی تکلّف ایستادی، اقتدا کردی

من از خود، نیمه‌ ای را دیده بودم:"عاقل"! اما تو...
مرا با نیمـــه ی دیـــوانه ی من آشـــنا کردی

چه زيباست كسي رو
دوست داشتن بااو
عشق راساختن,
چه زيباست براي كسي سرودن اورابعد
ازخداستودن,اورادر
قصه هاشاه كردن,او
رادردل خويش جاكردن,چه زيباست
باعشق زندگي ساختن
عشق رايافتن وتاابد
بااوماندن.

چه سنگ را به کوزه بزنی.چه کوزه را به سنگ. شکست با کوزه ست...
دلها خیلی زود از حرفها میشکنند...مراقب گفتارمان باشیم...