شعر و شیدایی

                        

یک عمر قفس بست مسیر نفسم را

حالا که دری هست مرا بال و پری نیست

حالا که مقدر شده آرام بگیرم

سیلاب مرا برده و از من اثری نیست

بگذار که درها همگی بسته بمانند

وقتی که نگاهی نگران پشت دری نیست

بغلم کن نفسم آه فراوان دارد
آتش عشق در آن شعله سوزان دارد

مثل چوبی که بسوزد به اجاقی در دی
روح سرگشته ی من حال پریشان دارد

#بهجت_مهدوی

می رسم، اما سلام انگار یادم می رود
شاعری آشفته ام هنجار یادم می رود

با دلم اینگونه عادت کن بیا بر دل مگیر
بعد از این هر چیز یا هر کار یادم می رود

من پر از دردم پر از دردم پر از دردم ولی
تا نگاهت می کنم انگار یادم می رود

راستی چندیست می خواهم بگویم بی شمار
دوستت دارم، ولی هر بار یادم می رود

مست و سرشاری ز عطر صبح تا می بینمت
وحشت شب های تلخ و تار یادم می رود

شب تو را در خواب می بینم همین را یادم است
قصه را تا می شوم بیدار یادم می رود ....

من پر از شور غزل های تو ام اما چرا
تا به دستم می دهی خودکار یادم می رود؟

مُتضادِ دو چیه؟
یک منِ تنها، یک توِ تنها.

ریچارد ویلیامز

چه کرده ای که من از شور شاعرانه پرم؟

ز بغض های نفس گیر عاشقانه پرم؟

توصبح گرم امیدی به عصر یخبندان

تو از جوانه پری و من از ترانه پرم

قطار شو که مرا با خودت سفر ببری
بــه دورتر برسانی ــ بـــه دورتر ببری

تمـــام بـــود ونبـــود مرا در ایــن دنیــا
که تا ابد چمدانی ست مختصر ببری

که من تمـــام خودم را مسافرتو شوم
تو هم مرا به جهان های تازه تر ببری

سپس نسیم شوی تو و بعد از آن یوسف ...!
کـــه پیرهن بشوم تــــا مرا خبــــر ببـــری

مرا به خواب مه آلود ابرهای جهان
بــه خواب های درختان بارور ببری

و بعد نامه شوم من ... چه خوب بود مرا
خودت اگــر بنویسی ــ خودت اگـــر ببری

عجیب نیست که هیزم شکن بیاشوبد
درخت اگر که تـو باشی دل از تبر ببری

غروب زوزه ی بــاد و شکستن جــــاده
چه می شود که مرا با خودت سفر ببری !


#پیمان_سلیمانی_1383

عکاس دوره گردم
زومم به توست هر دم
یک سیبِ خنده وا کن
دورِ سَرَت بگردم

دارا همیشه صفر و سارا همیشه بیست

باید به حال و روز تو، خندید یا گریست؟

شبگرد نیستی که بگویم برو بخواب

سرباز نیستی که بگویم بدو، بایست

در شعر من فرشته‌ی محضی ولی ببین

امروز آن چه از تو به جا مانده مانکنی ست

پشت هزار شیشه‌ی در خود شکسته، وای!
آخر چگونه می‌شود این گونه بسته زیست
**
در باز می‌شود و تو لبخند می‌شوی

اما نگاه تو، نه! شبیه گذشته نیست

صبح مرا مچاله‌ی خود کن ولی بدان

بی من غروب منتظر توست، فمنیست!

عکاس دوره گردم
زومم به توست هر دم
یک سیبِ خنده وا کن
دورِ سَرَت بگردم

قلم از چشم تو می گوید و نم می ریزد
جان من پلک نزن،وزن بهم می ریزد

صوت تو زلزله افکنده همه عالم را
لحن خود ناز نکن،زیر و بمم می ریزد...

#ابوالفضل_محمدی

گرچه چون موج مرا شوق زخود رستن بود
موج موج دل من تشنه ی پیوستن بود

یک دم آرام ندیدم دل خود را همه عمر
بس که هر لحظه به صد حادثه آبستن بود

خواستم از تو به غیر از تو نخواهم اما
خواستن ها همه موقوف توانستن بود

کاش از روز ازل هیچ نمی دانستم
که هبوط ابدم در پی دانستن بود

چشم تا باز کنم فرصت دیدار گذشت
همه ی طول سفر یک چمدان بستن بود.

#قیصرامین_پور

عشق یعنی لایق افسون شدن
عشق یعنی با خدا هم دم شدن

عشق یعنی جام لبریز از شراب
عشق یعنی تشنگی یعنی سراب

عشق یعنی خواستن و له له زدن
عشق یعنی سوختن و پر پر زدن

عشق یعنی سال های عمر سخت
عشق یعنی زهر شیرین ،بخت تلخ

عشق یعنی با " خدا یا " ساختن
عشق یعنی چون همیشه باختن

عشق یعنی حسرت شب های گرم
عشق یعنی یاد یک رویای نرم

عشق یعنی یک بیابان خاطره
عشق یعنی چهار دیوار بدون پنجره

عشق یعنی گفتنی با گوش کر
عشق یعنی دیدنی با چشم کور

ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﯽ؛
ﺷﻄﺮﻧﺞ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍت رﺳﻮﺥ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ..
ﺗﺎ ﯾﺎﺩﺕ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﻫﺎﯾﺖ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﻧﮑﻨﯽ ..
ﺷﻄﺮﻧﺞ ﯾﻌﻨﯽ؛
ﻃﻮﺭﯼ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﯼ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﺩﻫﯽ ..
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ..
ﺍﯾﻦ ﻋﺸﻖ ﻫﺎﯼ ﻧﺼﻔﻪ ﻧﯿﻤﻪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻧﻤﯽ ﺍﺭﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻘﻼ ﺯﺩﻥ ﻫﺎﯼ ﺍﻟﮑﯽ ﻏﺮﻭﺭﺕ ﺭﺍ ﮐﯿﺶ ﻭ ﻣﺎﺕ ﮐﻨﯽ ...

شعاع درد مرا ضرب در عذاب كنيد
مگر مساحت رنج مرا حســاب كنيد

محيط تنگ دلم را شكسته رسم كنيد
خطوط منحنى خنده را خراب كنيد

طنين نام مرا موريــانه خواهد خورد
مرا به نام دگر غير از اين خطــاب كنيد

دگر به منطق منسوخ مرگ ميخندم
مگر به شيوه ديگر مرا مجاب كنيد

در انجماد سكون،پيش از آنكه سنگ شوم
مرا به هرم نفسهــاى عشق آب كنيد

مگر سماجت پولادى سكوت مرا
درون كوره فرياد خود مذاب كنيد

بلاغت غم من انتشــار خواهد يافت
اگر كه متن سكوت مرا كتاب كنيد

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او
پر ز لیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو … من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پنهان و پیدایت منم

سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا بر نیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سر میزنی
در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهم باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم.

دلم یک روز میمیرد به جرم ساده انگاری...

شبیه دفتری کهنه ویا یک قاب دیواری...

و حقم هست میدانم تمام این شکستن ها..

نمیرنجم اگر گاهی توهم یک سنگ برداری..

نمیخواهد به دنبال بهانه این قدر باشی....

خداهم ترک من کرده....شما که جای خود داری!....،

اجازه هست خیال کنم تاآخرش مال منی؟

خیال کنم دل منو با رفتنت نمی شکنی

اجازه هست خیال کنم بازم میای می بینمت

بااون چشمای مهربون دوباره چشمک میزنی

تپش تپش باچشمکت غزل بگم برای تو

با اتکا به عشق تو تو زندگی برم جلو

""""""""""""""""""""""""""""""""""""

اگــــر دیوانگے نیســــــــــت پس چیست.

وقتےدر این دنیاے بہ این بزرگے

دلت فقط هــــــــــواے یڪ نفر را میڪند

الا يه ايها الساقى ببر من را به ساحل ها
که چون کشتى دلم افتاده در امواج مشکلها

به دست حافظ شيراز افتاده تفال ها
ترک خورده اگر مثل انارى سرخ , اين دلها




#پوران_محتشم (پرنيان)

عشق چيز عجيبيست...
عاشق که باشى
چه او بداند چه نداند
چه باشد چه نباشد
و حتى چه بخواهد چه نخواهد
منتهى اليه تمام تفکرات توست...
و اين خاصيت عشق است
که با خودش دردى را بياورد
آرام و تدريجى...
زخم هايى بزند
کوچک و عميق...
و همان تفکرات کم کم از پا درت مى آورد
عاشق ميميرد بى آنکه بداند
اگر ميدانست،ديگر عشق چه معنايى داشت...؟


#سروش_ارباب