شعر و شیدایی

                        

تا تو هستی تمام هستی من!
عشق را بی بهانه می خواهم
چون زلیخا عزیز مصرَم را،
عاشق ام عاشقانه می خواهم

لحظاتی که با تو می گذرد ،
لحظات نشاط احساس است
خلوتی با حضور دلخواه ام ،
بی حضور زمانه می خواهم

مرگ! همزاد شاعری تنهاست،
ای مسیحا بهار آوردی
من تو را ای سروش بیداری،
جاودان جاودانه می خواهم

در نگاه بلند پروازت،
پر گرفته ضمیر و احساسم
دلفریبی چشم های تو را،
در نقوش شبانه می خواهم

ای عروج هزار دفتر شعر،
در هبوط زمانه ی دلگیر
ای طلوع سپیده در یلدا،
از فسونت فسانه می خواهم

هم نفس با نسیم زلف رها،
شعرهای نگفته ام گل کرد
گوشه های فرود و اوجش،
را با سکوت و ترانه می خواهم

نبض احساس من پریشان است،
ای طبیب زمان دلتنگی
شادی آور به ناز می دانی،
مرهم شاعرانه می خواهم

پر زصهبای ناب کن جامم،
از لبت آن شراب شورانگیز
رود جاری شعر چشمت را ،
بر لبانم روانه می خواهم


شنتیا ربانی

حسودی ام می شود
به شعرها و ترانه هایی که می خوانی
خوش به حال کلماتی
که در ذهن تو زیست می کنند !

یک لحظه دلم خواست ، که پهلویِ تو باشم
بی محکمه، زندانیِ بازویِ تو باشم

پیچیده به پایِ دلِ من، پیچش مویت
تا باز زمین خورده یِ گیسویِ تو باشم

کم بودنِ اسپند در این شهر، سبب شد
دلواپسِ رویت شدنِ روی تو باشم

طعمِ عسلِ عالیِ لبهات دلیلی ست
تا مشتریِ دائمِ کندویِ تو باشم...!!



هرچه نامت می نشیـند بر لبانم بیشتر
لرزه می افتـد به سرتاپای ِ جانم بیشتر

دوســتت دارم چنان که آیدا را شاملو
وای اگر که بو کنند از این دهانم بیشتر

سهم ِ شیرین گرچه از فرهاد شد یک بیستون
سهم ِ تو از چلستــــون ِ اصفهانم بیشتر

پیرهن از رنگ های ِ شاد می پوشی و من
میشود رنگین کمان در آسمــــانم بیشتر

مثل ِ ماژیکی که بر هر نکته ای خط میکشد
میکشی رژ بر لبت یعنی بخانم بیشــتر

مست ِ مستم کن چنان تا شهر را برهم زنم
هی بریز از بوسه ات در استکـانم بیشتر

در دلم قصــر ِ تو هر اندازه بالاتر رود
عاشق و آواره و بی خانمــانم بیشتر

دشمنانم گرچه میخندند بر تشویش ِ من
عارشان می آید از من دوستانم بیشتر

اینهمه دیوانه ام کردی میان کوچه ها
هی نخاه آماج ِ سنگ ِ کودکانم بیشتر

یک درشکه زیر ِ باران چشم بر راه ِ من است
عشق یعنی بی تو حاشا که بمانم بیشتر

دردم جوان ، زخمم کهن ، سوزم هویدا در سخن
دلدار من پیمان شکن ، بیچاره دل بیچاره من!

جسمم در آغوش هوس،جانم همه درد است وبس
بیچاره جان بیچاره تن،بیچاره دل بیچاره من!

در حسرت جانان من ، پروانه گشته جان من
رویش چو شمع انجمن ، بیچاره دل بیچاره من!

تا او به صحرا پا نهاد ،هر سرو در پایش فتاد
رونق فتاد از یاسمن ، بیچاره دل بیچاره من!

داد از دل بی رحم او ، گردیده جانم سهم او
لیک او نگردد سهم من ،بیچاره دل بیچاره من!

گوید رقیبم هر زمان ، برچشم او خیره نمان
بر زلف او چنگی مزن ، بیچاره دل بیچاره من!

گل جامه دَر،
از دست تو ،
ای چشمِ نرگس ،
مستِ تو

ای شاخ‌ها آبستِ تو ،
ای باغِ بی‌پایان من...



مولانا.

تو که گیسوی پریشان شده در پاییزی...
من و لبهای تو و این همه ناپرهیزی...

چشم های سیه ات منشأ ویرانی هاست...
حتم دارم که تو از طایفه ی چنگیزی...

خواستم نذر کنم دار و ندارم را حیف...
جز دل ساده ام ای عشق! ندارم چیزی...

روبروی تو ام و زل زده ام در چشمت...
و تو از بی سر و سامانی من لبریزی...

من و گیسوی پریشان تو مانند همیم...
رسم این است که از مثل خودت بگریزی؟!...

من دلم از غم این عشق رهایی می خواست...
تو به کام من دلتنگ، غزل میریزی..

گفتا به من در نیمه شب
پنهان بیا پنهان برو

در باغ پر ریحان من
خندان بیا گریان برو

گفتا که بر کس ننگرم
بر عاشقان عاشقترم

در خان من گر آمدی
با جان بیا، بی جان برو

گفتا اشارت ساز کن
این گفتگو را راز کن

با سر بیا در پیش من
افتاده و خیزان برو

گفتا که من یک آتشم
سوزنده و هم سرکشم

با من درآمیزی اگر
با آتشی سوزان برو

من او شدم در او شدم
بیخود از آن یاهو شدم

گفتا در آخر این سخن
بی خود شدی حیران برو... !


#مولاﻧﺎ

ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩﺕ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻦ ..
ﺑﺮﺍﯼ ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯿﺪﺍﻧﺪ
ﯾﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻨﺎﺭﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ...
ﻭ ﺁﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ می خواهند ...
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﻘﯿﻪ آﺭﺍﻡ ﻭ ﺑﯽ ﺳﺮﻭﺻﺪﺍ ﺭﺍﻫﺸﺎﻥ ﺭﺍﺑﮕﯿﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﻭﻧﺪ

هنگام صبوح ای صنم فرخ پی
برساز ترانه‌ای و پیش‌آور می

کافکند بخاک صد هزاران جم و کی
این آمدن تیرمه و رفتن دی

خیام

دوست گر یکرنگ باشد من فدایش میشوم....
گر دو رنگی کرد سنگ زیر پایش میشوم.

دوست گر یکدل شود دل را بنامش میکنم....
گر زرنگی کرد هستی را حرامش میکنم.

دوست گر صادق بُوَد دل را به دستش میدهم....
نقش اگر بازی کند فوراً شکستش میدهم.

منکه عمری در جهان دُرِّ رفاقت سُفته ام....
بارها با دوستان خویش این را گفته ام.

که ای دل و جانم فدای دیدهٔ بیدارتان....
فکرتان را میتوانم خواندن از رخسارتان.

چشمْ بسته نقش لیلی را به مجنون میکشم....
شاعرم من موی را از ماست بیرون میکشم.
🍃💜🍃

نگاه کن وجود من ،چگونه آب می شود

ولحظه لحظه عشقمان، ببین سراب می‌شود

بدون دستهای تو،همیشه سرد میشوم

وقطره قطره اشک من، بلور ناب می شود

چه کودکانه بدرقه، دوباره میکنم تورا

به قلب من نگاه تو،همیشه قاب می‌شود

تو بهترین بهانه ای، برای قلب خسته ام

و عشق تو برای من، خود شراب می شود

به انتظار زنده ام،اگر چه دل شکسته ام

همیشه وقت رفتنت دلم کباب می‌شود

تو رفته ای ومن گلی غریب و بی نشانه ام

تمام هستیم بدان ،بی تو خراب می‌شود

شبیه زلف پیچکم،دوباره پیچ خورده ام

تو رفتی و اسیر غم، به پیچ و تاب می شود

عمر دی ماه هم دارد به آخر میرسد

فرصت از کف میرود، امروز و فردا تا به کی؟

فصل عشق و عاشقی هم عاقبت سر میرسد

برگهای دفتر پاییز سرخ و زرد شد
آخرین برگ سفیدِ کهنه دفتر میرسد

زودتر برگرد تا وقتی بجا مانده هنوز
میرود پاییزِ عاشق، فصل دیگر میرسد

مهر و آبان طی شدند و نوبت آذر رسید
نازنینم زودتر، سرما سراسر میرسد

این هوا با عاشقان چندی مدارا میکند
فصل سرما، زوزه ی باد ستمگر میرسد

یک نفر با یک خبر ای کاش امشب میرسید

مژده می آورد برخیزید، دلبر میرسد...

 تو آن بتی که پرستیدنت خطایی نیست
وگر خطاست! مرا از خطا ابایی نیست

بیا که در شب گرداب زلف مواجت
به غیر گوشه چشم تو ناخدایی نیست

درون خاک دلم می تپد، هنوز اینجا
به جز صدای قدم های تو صدایی نیست

نه حرف عقل بزن با کسی نه لاف جنون
که هر کجا خبری هست ادعایی نیست

دلیل عشق، فراموش کردن دنیاست
وگرنه بین من و دوست ماجرایی نیست

سفر به مقصد سردرگمی رسید، چه خوب!
که در ادامه این راه ردپایی نیست

#فاضل_نظری

کدخدایی که گمان کرده خدای ده ماست
کدخدا نیست، خدا نیست، بلای ده ماست

روزگاریست به گوش همه خواند که خداست
خانه اش در ده ما نیست، جدای ده ماست

بینوا بی خبر از حال و هوای ده ماست
کدخدا دیر زمانیست که دیوانه شده ست

از زمانی که به دیدار خدا رفته و در خانه شده ست
خانه را دیده، خدا را نه؛ ولی با همه بیگانه شده ست

غافل از آن که خدا در همه جای ده ماست
بینوا بی خبر از حال و هوای ده ماست

ای ماه ترین دلخوشی روی زمینم
بگذار که چشمان تو را سیر ببینم

بگذار که بر روی لبت شعر بکارم
بگذار که در سایه چشمت بنشینم

ییلاقی چشمان تو یاغی ترمان کرد
جیرانِ من ای دلبر قشلاق نشینم

از روز ازل بسته گیسوی تو بودم
تا بوده چنین بوده و تا هست چنینم

از مست نپرسید به میخانه چرا هست
ترسم که بگوید که به آن خانه خدا هست

قاضی بزند هم سر وهم دست و زبانش
بر دار بگوید که به خمخانه شفا هست

جاهل نرود در پی آن خانه ی عشّاق
زیرا پدرش گفته که در مکه صفا هست

او نیز چو آن عابد بی دین بگردد
بیچاره نداند که در آن خانه دوا هست

آن کس که کند سجده به دلدار خیالی
دیوانه نداند که در این کار خطا هست

من نیز شدم عاشق و در میکده رفتم
دیدم که بجز یار خداهست و بقا هست

از باده بنوشیدم و گفتم که رضایم
زیرا که به میخانه ی عشاّق خدا هست


مولانا

ڪسی دیگر نمی ڪوبد در این خانه ی متروڪ ویران را

ڪسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع میسوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

درون ڪلبه ی خاموش خویش اما

ڪسی حال من غمگین نمی پرسد

ومن دریای پر اشڪم ڪه توفانی به دل دارم

درون سینه ی پر جوش خویش اما

ڪسی حال من تنها نمی پرسد

و من چون تڪ درخت زرد پاییزم

ڪه هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

شعري فوق العاده زيبا از اقبال لاهوري：

ديوانه و دلبسته ي اقبال خودت باش
سرگرم خودت؛ عاشق احوال خودت باش

يک لحظه نخور حسرت آن را که نداري
راضي به همين چند قلم مال خودت باش

دنبال کسي باش که دنبال تو باشد
اينگونه اگر نيست به دنبال خودت باش

پرواز قشنگ است؛ ولي بي غم و منت
منت نکش از غير و پر و بال خودت باش

صد سال اگر زنده بماني؛ گذراني
پس شاکر هر لحظه و هر سال خودت باش!

ﻧﮑﻨﺪ ﺩﻓﺘﺮ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺩﻟﻢ ﺩﻭﺩ ﺷﻮﺩ
ﻧﮑﻨﺪ ﻫﺴﺘﯽ ﻣﻦ ﯾﮑﺸﺒﻪ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﻮﺩ

ﻧﮑﻨﺪ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺍﯼ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺣﯿﺎﻃﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﮑﻨﺪ ﺧﻮﻥ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﺩﻭﺍﺗﻢ ﺑﺎﺷﺪ

ﻫﻤﻪ ﮐﺲ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺳﻮ ﺭﺍﻩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﻨﺪﻧﺪ
ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﺣﻠﻘﻪ ﯼ ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﺨﻨﺪﻧﺪ

ﺳﺮﺩ ﻣﺜﻞ ﺟﺴﺪﯼ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﺗﺎﺑﻮﺗﻢ
ﺑﺮ ﻟﺒﻢ ﺑﻮﺳﻪ ﯼ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺭﻭﺗﻢ

ﮐﺎﺷﮑﯽ ﺁﺧﺮ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺯ ﺣﯿﺎﺗﯽ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺷﮑﯽ ﺩﺭ ﺑﻐﻠﺖ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺗﯽ ﺑﺎﺷﺪ

ﮐﺎﺵ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﺸﻮﺩ تلخیِ ﺍﯾﻦ ﻗﺼﻪ ﯼ ﺑﺪ
ﮐﺎﺷﮑﯽ ﺁﺧﺮ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺧﺘﻢ ﺷﻮﺩ

من به چشمانِ تو عادت دارم
دستِ من نیست کمی از تو خجالت دارم

بعد از آن حادثه ی تکراری
دل که رفت! از تو چه بسیار شکایت دارم!

تو که از رازِ دلم با خبری
حرف این است، من از این حادثه ها بیزارم

می خواهم دل از این آینه ها بردارم
خبرت هست؟ دلی پیشت امانت دارم؟!

#مریم_پترامی