شعر و شیدایی

                        

تا نگاهم بکنی از هیجان خواهم مرد
هر که با چشم خود آدم بکشد قاتل نیست!
"در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد"
هر نمازی که به یادت شکنم باطل نیست!

لعنت به همه فاصله ها مرگ بر احساس

مانده نگه خالی من بر گل قالی...

مست لبهاى تو هستم که مرا لبريزى
به رگم تازه تر از صبح , غزل می‌ریزی

تب لبهاى تو تند است , شبيه فلفل
فلفلى سرخ تر از تاب و تب پاييزى

هر کجا می‌روی انگار ندارى باکى
که از اين سلسلۂ درد نمی‌پرهیزی

مولوی می‌چکد از سطر غزل‌ها تا تو
ماه شب‌های پریشان شدۂ تبریزی

من زنم مثل پرى تو ملک درگاهى
که در اين خلقت يک دست, شگفت انگيزى

من شدم همدم تنهايى تو اما تو
ساکت و سردتر از قهوۂ روى ميزى

#پوران_محتشم

مرا گویی که رایی؟ من چه دانم؟
چنین مجنون چرایی؟ من چه دانم !
.
مرا گویی بدین زاری که هستی
به عشقم چون برآیی؟ من چه دانم
.
منم در موج دریاهای عشقت
مرا گویی: کجایی؟! من چه دانم
.
مرا گویی به قربانگاه جان ها
نمی ترسی که آیی!؟ من چه دانم !
.
مرا گویی اگر کشته ىْ خدایی
چه داری از خدایی؟ من چه دانم
.
مرا گویی چه می جویی دگر تو
ورای روشنایی!؟ من چه دانم؟
.
مرا گویی تو را با این قفس چیست؟
اگر مرغ هوایی… من چه دانم!؟
.
مرا راه صوابی بود گم شد
ار آن ترک ختایی من چه دانم
.
بلا را از خوشی نشناسم ایرا
به غایت خوش بلایی! من چه دانم
.
شبی بربود ناگه شمس تبریز
ز من یکتا دو تایی… من چه دانم!؟
.

مولانا

نیمه گمگشته ات را دیر پیدا میکنی
سر بجنبانی خودت را پیر پیدا میکنی

در مدار روزگار و گردش چرخ فلک
عاقبت روزی تو هم تغییر پیدا میکنی

کودکی چون بادبادک با نسیمی میرود
خویش را بازیچه تقدیر پیدا میکنی

عشق را در انتظار تلخ و بی پایان خود
در غروب جمعه ای دلگیر پیدا میکنی

میرسی روزی به آن چیزی که میخواهی ولی
در رسیدنهای خود تغییر پیدا میکنی

چشم میدوزی به او از دور و میپرسی چرا
نیمه گمگشته ات را دیر پیدا میکنی

مشکلست این که کسی را به کسی دل برود

مهرش آسان بدرون آید و مشکل برود...!

محتشم_کاشانی

مردم گمان میکنند که مشکل عشق ،
مشکل معشوق است، نه مشکل استعداد...

مردم دوست داشتن را ساده می انگارند و برآنند که مسئله تنها پیدا کردن یک مشعوق مناسب ، یا محبوب دیگران بودن است...

اولین قدم این است که بدانیم و یاد بگیریم که چگونه میتوان عشق ورزید...

و همان راهی را انتخاب کنیم که برای آموختن هر هنر دیگری چون ، موسیقی، نقاشی، نجاری و...

هنر عشق ورزیدن (اریک فروم)

خنده ها در آینه،هجوِ عبارت پس چرا؟×
شاه ما مستضعف استُ این عمارت پس چرا؟!

من اگر یک تامِ شاعر؛او فراری چون جِری ×
مثل او گشتم، نمیخواهم ، حرارت پس چرا؟!

دست آخر جان دهم،شاید دل مرجانی اش…×
آه من گفتم نمیخواهم؛تجارت پس چرا ؟!

صحن او راهم ندادند و حرم هم اینچنین ×
او که این من را نمیخواهد,زیارت پس چرا؟!

من خود آن یار شفیق و شهره ی آزادی ام ×
"ساف" لُنگش را بیندازد ،اسارت پس چرا؟!

آه؛گویم یا نگویم درعمل فرقی که نیست ×
پس کُمِیتم اینچنین لنگ و جسارت پس چرا؟!

سودِ سوداکارها در سرسرای سر بسود ×
من نمیسازم سراسر سر،خسارت پس چرا؟!

من نه سبزم نه سپیدم،تو کبودی را ببین×
این چنین شیسمم آنارست و وزارت پس چرا؟!

اَه قبولم نیست باشد سگْ نجس باآن همه…×
حکم دل باشد وفاداری,طهارت پس چرا؟!

خود ندارم هیچ نظمی،ناظمی در کار نیست×
کارما از ریشه خوبست و نظارت پس چرا؟!

جام‌سم را نوش کردیم و بَری بر جام نیست×
من‌که تحریم بدی هستم سفارت پس‌چرا؟!

تو خودت مانند این شعرم تناقض وار زی ×
من که خوبم تو بدی در کل مرارت پس چرا؟!

#امیر_گوکه

دلبرم رفت و نگاهم در پي اش بيمار شد

عشق خود از من گرفت و همدمم ديوار شد

عاشقش بودم ولي با رفتنش احساس من

در كنار پنجره با ياد او آوار شد

كاش گاهي بگذرد از كوچه ي دنياي من

عمر من پايان گرفت و حسرتم ديدار شد

اين دل دلخسته و عاشق در اين درياي فكر

عاقبت تنها شد و پيشاني اش تب دار شد

در تب عشقش مداوم سوختم اما دلم

با همه عاشق كشي ها باز هم بي يار شد

در پس ديوانگي هايي كه كردم در پي ات

پشت سر گفتي فلاني فاقد رفتار شد

كاش قاضي حد زند اين عاشق وابسته را

تا كه شايد عقل من از خواب شب بيدار شد

آنقدر شــــــادی که غــــــم پیش ِ تو کم می آورد
بیکـــــران هستی و کم، پیش ِ تو کم می آورد

خنده هـــایت لرز ِ شیرین، طعم ِ لبهــــایت گسل
شیـــره ی ِ خرمـــای ِ بم پیــــش ِ تو کم می آورد

ارغـــــوان ِ تن طــــــلا ! گلبــــرگ ِ نایاب ِ کویـــر !
زعفـــــران با هر گــــــرم پیــــش ِ تو کم می آورد

خوشخـــرام و تیزپــایی حســرت ِ هرچــه پلنــگ
گلـــــه ی ِ آهـــــوی ِ رم پیــــش ِ تو کم می آورد

تن بلـــــورین و کمـــــرباریک، وقــت ِ خستـــگی
استــــکان ِ چــــــای ِ دم پیـــش ِ تو کم می آورد

کــــافی است آرام بگـــــذاری و برداری دو پلـــک
رقــــص ِ پــــاروی ِ بلــــم پیـــش ِ تو کم می آورد

خم به ابـرو "کشتی"ام با چشمها، خاکت شدم
فـــوت و فـــنّ ِ زیر ِ خـــم پیــش ِ تو کم می آورد

روی ِ تو "والشمس"؟ هرگز، موی ِ تو "واللیل"؟ نه
بس که زیبـــایی، قســــم پیش ِ تو کم می آورد

آفرینــــش میــــرسد روزی به پایــــان و تو نــــه
پس خــــدا هم با عــــدم پیــش ِ تو کم می آورد

بردی از من دل، ولی هیـــچ ارزش ِ بردن نداشت
این دل ِ دیوانـــــه هــــم پیـــش ِ تو کم می آورد

این غــــزل یعنی تمام ِ عشــــق ورزی های ِ من
گرچــه میـــدانم قلــــم پیــــش ِ تو کم می آورد

"یه روزی که با خودت کنار میای"

احتمالاً یه جایی
بین 35تا45سالگی
دیگه کم کم با موضوع شکم داشتنت
کنار میای
واز خیر آب کردنش میگذری،

به کم پشتی موهات راضی میشی
وحتی خوشحالی
که همین مقدار مو رو هم داری،

بجای غصه خوردن از داشتن موهای سفید سعی میکنی به این فکر کنی:که یه مقدار موی سفید لابلای موهای مشکی جذابتر هم میشه،واز اونجا که هنوز هم کلی موی مشکی داری،حس جونی رو در خودت زنده نگه میداری،

حالا دیگه بیشتر متوجه سلامتیت هستی ،
واز داشتنش خوشحالی،
خیلی بیشتر مواظب خودت هستی،
به خودت بیشتر میرسی،
برای خودت مهم تر میشی،

دلت برای دوستانت بیشتر تنگ میشه
و خیلی بیشتر قدر دوستان واطرافیان
و روزهات و میدونی،..

آخرِ بستنی رو با دقت بیشتری میخوری،
واز خوردن تراشه های هندوانه
خیلی بیشتر لذت میبری،

شاید دلیل اینها ،
این باشه که تازه داری متوجه میشی
روزهای جوونی،همیشگی نیستند،
وبه شمارش اونها کم کم فکر میکنی،

می پذیری خیلی از واقعیتها رو،
خیلی از محدویت ها رو،
خیلی ازنمیشه ها رو...

بخصوص اونهایی که
قبلاً دوست نداشتی قبولشان کنی،

احتمالاً بیشتر به گذشته فکر میکنی
و سعی میکنی کارهای بزرگی که باید یه روزی انجامشون میدادی روکم کم شروع کنی....

یه حس دیر شدن.....
گذر زمان....
همراه با(هنوزم کلی وقت دارم)،
دروجودت زنده میشه،
کلاً دوران خاص و خوبیه......



میشه کلی ازش لذت ببری،
ودر کنار وپذیرش بیشتر واقعیت ها
و محدودیت ها،
کلی کارهای بزرگ انجام بدی.....
شاید به همین احساس باشه که میگن.........
میانسالی....
میانسالی یه جایی که 50 درصد راه رو رفتی،
یه روز و یه جایی با خودت خلوت می کنی
و یه دادگاه تشکیل میدی.
دادگاهی که قاضی و متهمش خودتی.

و تو این دادگاهه که باید
به یه پرسش مهم
جواب بدی:

" آهای حواست هست که ساعت شنی عمرت نصف شده؟
و همین جور داره دونه دونه خالی میشه؟
من کجام؟
و به کجا میخوام برم؟
باقی زندگیم رو چه جوری میخوام ادامه بدم؟"

قطعن این پرسش
و جواب اون
مهمترین دغدغه این روزات میشه.

اگر لاک‌پشت بودم

چه قدر خوش‌بخت می‌شدم

می‌توانستم

به‌آرامی از تو دور شوم

به‌آرامی ...



رسول علی پور

با من بنوش ای غم جامانده در دلم!


یک شعر
یك خیال مصور،
به جای چای!

#سیدحبیب_نظاری

خنده‌هایم را دوامی نیست وقتی نیستی...
لحظه‌هایم را مرامی نیست وقتی نیستی...

می‌شود آرامشم میدان جنگ خاطره...
رشته‌هایم را کلامی نیست وقتی نیستی...

می‌زند زیر تمام حرف‌هایش قول من...
خشم‌هایم را نیامی نیست وقتی نیستی...

می‌پردبغضم میان گریه‌های خسته‌ام...
اخم‌هایم را سلامی نیست وقتی نیستی...

می‌خزد لای سکوتم بی‌قراری‌های من...
اشک‌هایم را تمامی نیست وقتی نیستی...

می‌شوم بدبین به‌ دنیا زندگی خورشید و ماه...
شعرهایم را قوامی نیست وقتی نیستی...

ذوق بودن با تو دینم را به بردن می‌دهد...
گفته‌هایم را پیامی نیست وقتی نیستی...

کبریای توبه را بشکن پشیمانی بس است
از جواهرخانه خالی نگهبانی بس است

ترس جای عشق جولان داد و شک جای یقین
آبروداری کن ای زاهد مسلمانی بس است

خلق دلسنگ‌اند و من آیینه با خود می‌برم
بشکنیدم دوستان دشنام پنهانی بس است

یوسف از تعبیر خواب مصریان دلسرد شد
هفتصد سال است می‌بارد! فراوانی بس است

نسل پشت نسل تنها امتحان پس می‌دهیم
دیگر انسانی نخواهد بود قربانی بس است

بر سر خوان تو تنها کفر نعمت می‌کنیم
سفره‌ات را جمع کن ای عشق مهمانی بس است!

برای این که به زخم دلم دوا بزنم
شبی کنار تو باید به کوچه ها بزنم

به نام کوچکم آن شب مرا صدا بزنی
به نام کوچکت آن شب تو را صدا بزنم

تو نیستی و به تردید مانده ام که چطور
به عهدها که نبستیم، پشت پا بزنم؟!

جمله قشنگیه


دنبال دلتان برويد

اما “عقلتان” را نیز با خود ببريد.
🌿🍃💕
هرگز عمق يک رودخانه را با هر دو پا آزمايش نکنيد

یک تبسم یک صدا فرمان عشق
یک ترانه یک نفس جریان عشق

یک غریبه سرزده شد آشنا
می دهد سر بر لب دیوان عشق

یک غروب و یک سرود و یک خروش
بر سر بازار پرباران عشق

یک ستاره یک غزل شعر و ثنا
یک سبد گل چیده در دامان عشق

یک سوار و تک نواز و سروناز
می دهد بهر دلم سامان عشق

یک نشانه یک حیات و زندگی
می شود گمگشته پیدا می شود پایان عشق

یک سرغاز یک تولد یک فروغ
چون طبیبان میکند درمان عشق

بی گمان

اشعار فراوانی هست....
و ابیاتی بس شورانگیز!

اما به زیبایی یکی شان
با تمام وجود اقرار می کنم:

چه خوب گفت خواجه ی شیراز..

عشق یعنی "" بعد تو""

"نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد.."

بیا دیوانگی را عاشقانه ناز کن ليلا
بیا زنجیر را از پای مجنون باز کن ليلا

بزن دل را به دریا تا که ماهی ها به رقص آیند
برقص و عشق خود را با جنون ابراز کن ليلا

برایت یک خراسان شعر را فریاد خواهم کرد
به تارم جان بده ، بی تابی ات را ساز کن ليلا

شکسته بالهایت را به روی آسمان وا کن
و در چشمان آبی خدا پرواز کن ليلا

غزل مبهوت می ماند ، نگاهت سحر موزون است
بیا ليلا ، بیا ، افسانه را آغاز کن ليلا..