شعر و شیدایی

                        

از خاک بر آمدیم
که آدم باشیم ......

آنگاه به حریم دوست
محرم باشیم.....

از اب و گل بهشتی
خلق شدیم.....

حیف است که
هیزم جهنم باشیم

«سیمین بهبهانى»

رها کردیم خالق را ، گرفتاران ادیانیم !
تعصب چیست در مذهب ؟!
مگر نه این که انسانیم !
اگر روح خدا در ماست...
خدا گر مفرد و تنهاست ...
ستیزه پس برای چیست ؟!
برای خود پرستی هاست ..
من از عقرب نمی ترسم ولی از نیش می ترسم
از آن گرگی که می پوشد لباس میش می ترسم
هراسم جنگ بین شعله و کبریت و هیزم نیست
من از سوزاندن اندیشه در آتیش می ترسم...

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود
وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون
پنهان نمی‌ماند که خون بر آستانم می‌رود

محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود

او می‌رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان
دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

برگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشم
چون مجمری پرآتشم کز سر دخانم می‌رود

با آن همه بیداد او وین عهد بی‌بنیاد او
در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می‌رود

بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین
کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می‌رود

شب تا سحر می‌نغنوم و اندرز کس می‌نشنوم
وین ره نه قاصد می‌روم کز کف عنانم می‌رود

گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل
وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می‌رود

صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من
گر چه نباشد کار من هم کار از آنم می‌رود

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی‌وفا
طاقت نمیارم جفا کار از فغانم می‌رود


#سعدی

.كاش ما آن دو پرستو بوديم
كه همه عمر سفر می كرديم
از بهاری
به بهاری ديگر...

#فروغ_فرخزاد

هیچ کس
آنقدر فقیر نیست
که نتواندلبخندی به کسی ببخشد

وآنقدرثروتمندنیست
که نیازی به لبخند نداشته باشد...

ﻗـــﻬـــﺮﻫا ﺑـــﻬـــاﻧــــﻪ ﺍﺳــــﺖ !!!

ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﺩ ...

ﺑﺮﺍﯼ ﻣاﻧــــﺪﻥ ﺩﺭ ﺑﻴـــﻦ ﻫﺰاﺭاﻥ ﻧﻘﻄـــﻪ ﯼ ﺳﻴـــاﻩ ﺷــﺐ ﺣﺘـــﯽ ﺍﮔــﺮ ﯾــﮏ
ﻧﻘﻄــﻪ ﯼ ﺳﭙﯿــد ﺑﯿاﺑـــﺪ
ﺩﻟﯿﻠـــﺶ ﻣﯽ ﮐﻨــﺪ ﺑﺮاﯼ ﻣاﻧــدﻥ !!!

ﻭ ﮐﺴــﯽ ﮐــه ﻣـــﯽ ﺧﻮﺍﻫــد ﺑــﺮﻭﺩ...
ﺩﺭ ﺳﭙﻴـــﺪﯼ ﺭﻭﺯ ﺣﺘـــﯽ ﺍﮔــﺮ ﻧﻘﻄـــه ﺍﯼ ﺳﻴــاﻩ ﺭﺍ ﻫـــﻢ ﻧﻴﺎﺑــﺪ
ﺑﺂ ﺍﻧﮕﺸﺘـــﺶ ﺑـــﻪ ﮔﻮﺷـــه ﺍﯼ ﺍﺷـــاﺭﻩ ﻣـــﯽ ﮐﻨــد ﮐـــﻪ ﺍﻧـــﮕﺎﺭ

ﻧﻘﻄــﻪﺍﯼ ﺳﻴـــاﻩ ﻳاﻓﺘــﻪ !!!

ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻨﯽ ﺍﺳﺖ ﺑــــﮕــــﺬﺍﺭ ﺑـــﺮﻭﺩ .....

سرم بر سینه ات من می گذارم
نفس های قشنگت می شمارم

غزلهای حقیرم را دوباره
به سمع نازنیت می رسانم


اگر منزل کنی در کوه قافم
خیالم را به آنجا می کشانم

به صحن چشم تو گر راه باشد
هزار عرض ارادت می نمایم

منم زائر چشمان تو بانو
دو بوسه نذر آنها می نمایم


اگر بینم رخ یار خود امشب
ادای نذر خود را می نمایم


یکی برگونه اش وان یک ب رویش
عدالت را رعایت می نمایم

خیالاتی شدم انگاری امشب
غزل های رسیدن می سرایم

بهاران می شود در سردی دی
چو امید را به بهمن می رسانم

هر کسی گفته که این سطح, پر از زیبایی ست
جایگاه نظرش آن طرفِ بی جایی ست

درد ِ نوزادِ خیابانی و من مشترک است
در دل هر دویِ ما، ماتمِ بی فردایی ست

خوردن غصه ی مخلوق, خرابم کرده ست
چون شرابی که ورای صفتِ گیرایی ست

خانه ای پر شده از کودکِ کار، آنسوتر
کشته خود را زنِ تنها که غمش نازایی ست

بغض دارم که در این سوزِ گدا کُش دیدم
پوششِ پای پسر بچه فقط دمپایی ست

هفت مِلیارد نفر دور هم اند اما باز
برترین دغدغه ی نوع بشر تنهایی ست!

آه ، آنان که مرا "آنِ" غزل می نامند
درکِ شان از قلمم کشفِ غلط املایی ست...!!!


#مجتبی_سپید

دختر ِ چادر سفید ِ سینی ِ چایی به دست!
ای که هرگز در خیالم هم نمی آیی به دست!

معذرت میخاهم از اینکه به خابت آمدم
خسته ام از بی تو بودن، درد ِ تنهایی بد است

می نشستی روبرویم کاش، دلتنگ ِ توام
می روی با ناز و هی با عشوه می آیی بد است

من غریبه نیستم کافی ست یک فنجان ِ چای
بیش از این من را اگر شرمنده بنمایی بد است

می کشم حالا که قلیان ِ بلور آورده ای
گرچه دکتر گفته تنباکوی ِ نعنایی بد است

از حسودان ترس دارم با شکوفه دادنت
ای هلوی ِ چار فصل ِ من! شکوفایی بد است

آی دریا چشم ِ جنگل پلک ِ ابرو ابر و مه!
رحم کن بالا بلا! این قدر زیبایی بد است

اینهمه بر شانه موهای ِ شرابی را نریز
باد هم آشفته این اندازه گیرایی بد است

شور ِ شیرین! حق بده فرهاد ِ بی تابت شوم
با وجود ِ اینهمه خسرو، شکیبایی بد است

با خود آوردم غزل، قابل ندارد مال ِ تو
پس زدن آنهم برای ِ قلب ِ اهدایی بد است

چون که سهم ِ عشق ِ ما دنیای ِ بیداری نشد
قرنها هم بعد ِ خابت پلک بگشایی بد است

نه من فقط ؛ پدرو مادرم فدای شما
وآن پرنده ی عاشق که درهوای شما

دوباره بوی گلاب آمدو هوایی شد
کبوترم،که دلش میتپدبرای شما


چقدرکفترعاشق برایت آوردم
میان اینهمه طوقی بینوا برگشت

گمان کنم که دلش تنگ میشود بی من
همان که پل زده بین من وشما، برگشت


اگرچه هست برایش هم آب وهم دانه
گمان کنم که شبیه م شدست دیوانه

چه اشتراک قشنگیست ، این که این مرغک
دوجاست مقصدش ... اول حرم ، سپس خانه


شبیه مرغکم ازکودکی پریشانم
اگرچه اهل قمم ، عاشق خراسانم

به این کبوترعاشق یکی بفهماند
دوجاست _ مقصدمن هم دوتاست_ سلطانم


همیشه می پرد ، اما بسمت بام شما
بنام کرده ام ازجوجگی بنام شما

به رسم مادر من که مرا بنام شما...
هنوز پانگرفته شدم غلام شما


چقدرحوض به حوض شما صفا کردم
چقدر دسته کبوتر زدم هوا کردم

چقدرمادرم آنجافدای من میشد
چقدرمثل پدردرحرم دعا کردم


به هربهانه اگرشب چراغ برگردد
دوباره می برمش ،خانه اش حریم شماست

به هرکبوترجلدی نمیشودفهماند
حریم امن فقط ، دامن کریم شماست


#مجتبی_سپید

چه حال ناخوشی دارم،پُر از تشويشِ تقديرم
هراسِ مرگ را دارم،ولی از زندگی سيرم

ميان سرنوشتِ خود،غريب و خانه بر دوشم
به شوقِ شهرتی بيجا،دچار رنجِ تزويرم

نگاهم ميکند دنيا،به حالم سخت ميخندد
که من در فکر آزادی،ولی او کرده زنجيرم

ندارم چاره ای اما،درونم خلوتی دارم
تمام غوره هايم را،بدانجا آب ميگيرم

منی که زندگی با او،سرِ جنگی عبث دارد
چه ميداند که من هر روز،هزاران بار ميميرم

کجا رفت آن نگار من،خيالش،من که خوشحالم
نميداند که بعد از او،چه بی اندازه دلگيرم

درين آتش كبابم من، خراب اندر خرابم من
چه باشد اي سر خوبان، تني كز سر جدا باشد

دل من در فراق جان، چو ماري سرزده پيچان
بِگِردنقش تو گَردان، مثال آسيا باشد

خوداوپيداوپنهانست جهان نقش است واوجانست
بينديش اين چه سلطانست، مگر نور خدا باشد

خروش و جوش هر مستي، ز جوش خُمِّ مِي باشد
سبكساري هر آهن، ز تو آهن ربا باشد

خريدي خانۀ دل را، دل آنِ تست مي داني
هر آنچه هست در خانه، از آنِ كدخدا باشد

زند آتش در اين بيشه، كه بگريزند نخجيران
ز آتش هر كه نگريزد، چو ابراهيم ما باشد

خوش
به حال بوته ی یاسی که
در ایوان توست

می تواند هر زمان
دلتنگ شد بویت کند



#علی_رضا_بدیع

آنقدر از حادثه پُرم
که وقتی به خانه می رسم
تلویزیون ، لم می دهد روی کاناپه
تا مرا تماشا کند ...
خستگی ام می پَرد روی رخت آویز
عینک ام با روزنامه ی عصر پاک می شود
و چشم هایم می روند بخوابند
اما دست هایم
هنوز در دست های تو
در قدم زدنی پاییزی
در خیابانی
جا مانده اند.

بعضی ها را هرچقدر هـم که بخواهی ؛
“تمام” نمی شوند ….
همش به آغوششان بدهکار میمانی !
حضورشان”گـرم” است ؛ سکوتشان خالی میکند دل ِآدم را …
آرامش ِ صدایشان را کم می آوری !
هر دم هر لحظه “کم” می آوریشان …
آخ که چقدر کم دارمت …

دلم
«تو »را میخواهد

در میان اینهمه
لغات

اینهمه
زبان

فرهنگ نامه های رنگ رنگ

چه فقیر است
جهانی که
«تو»را ندارد

همه چیز از آنجایی خراب می شود
که به خیالت تمام جان و روحش را
به دست آورده ای !

که حالا دیگر او برایِ توست
که حالا اگر یک روز نباشی یا باشی فرقی ندارد
او هست که اگر نگویی دوستت دارم
او می فهمد که دوستش داری !
که اگر با بوسه در آغوشش نگیری
فرقی نمی کند !

اشتباه است اشتباه !
آمدن رسمِ خودش را دارد
دل می بری دل می دهی

اما ماندن
امان از این ماندن
که به پایِ خیلی ها نماند
که به تنِ خیلی ها نرفت

ماندن یعنی بوسه هایِ هرروزه
یعنی :
تو نباشی؛ من دستم به زندگی نمی رود !
یعنی دلتنگی هایِ مدام !

ماندن
شیرین و فرهاد و لیلی و که و که و که
نمی خواهد
ماندن یک من و یک توِ ساده می خواهد
یک غرورِ فراموش شده
ماندن یک دل ساده می خواه

اشتياقى كـــه به ديـــــدار تو دارد دل من

دل من داند و من دانم و دل داند و من

خاك من گِل شود و گُل شكفد از گِل من

تــا ابد مهــــــر تو بیرون نرود از دل من

با همه خوبم من اما با شما، خب بیشتر...
دوستم داری ولیکن من تو را... خُــب بیشتر!

لحظه ای مال منی و "تو" خطابت می کنم
گرچه سعی ام بوده تا گویم: "شما" خب بیشتر

غیر معمولی ست رفتار منو شک کرده اند...
اهل خانه، دوستــانِ آشنا خب بیشتر

اشک های بی هوا، بعضا سکوت بی دلیل ..
شعر اما می کند رسوا مرا، خب بیشتر !

جماعت

ملامتم نکنید

قبله ام کج نیست

نیمرخش را دوست دارم . . . !