شعر و شیدایی

                        

ذوق شعرم را كجا بردى؟كه بعد از رفتنت

عشق و شعر و دفتر و خودكار آرامم نكرد

چقدر پشت سرت را نگاه کردم، حیف

به صفر پشت رقم اعتنا نباید کرد ...


#سید_سعید_صاحب_علم

دوستت ميدارم و نزد دلم دُردانه ای
بی تو در تاريکی ام ، تو چلچراغ خانه ای

من به يک بيت غزل مستم ولی دانم که تو
منشاء شعر منی آبادی ويرانه ای.....

چون شراب ناب کهنه ، مستی آور گشته ای
دوست دارم تا بنوشم از لبت پيمانه ای

خاک راهم ، نيک ميدانم مرا مقدار نيست
زر از آن رويم که دارم دلبر فرزانه ای

شوق در دل دارم و ميل جوانی ميکنم
تا تو هستی در کنارم گرمی کاشانه ای

بوسه شيرين تو طعم عسل را ميدهد
چون بهار پر شکوفه با خزان بيگانه ای

دانم آخر در دلم عشقت گلستان می شود
زد جوانه در دلم عشقی که بر آن دانه ای

آرام جانم....

امشب اگر از آسمان باران ببارد مال تو
حتی اگر دستی فقط یک گل بکارد مال تو

آغوش سبز خاطره یا دامن رنگین کمان
یا ماه اگر در آسمان جان می سپارد مال تو

در کوچه های حسرتم چیزی ندارم قابلت
هر چیز خوبی چشم من تا می شمارد مال تو

روئید اگر یک اطلسی در شور شیرین دلم
حتی اگر باغ لبم یک غنچه دارد مال تو

با دست خالی یا غزل فرقی ندارد آمدن
این شعر حرفی با خودش دارد،ندارد،مال تو

ناگهان صبح می شود
و تو می آیی
با لبخندِ خورشید

بوسه های گرم تو

با چای صبحانه ام
دم می کشد
و تمام من
حل می شود

در فنجان چشمان تو

هر زمان می بینمت قلبم پریشان می شود
چشم هایم در هوایت باز گریان می شود

حس عشقم ناگهان گل می کند اما چه حیف
مثل داغی در میان سینه پنهان می شود

گفته بودم دوستت دارم نکردی اعتنا
فکر می کردی که احساسم گریزان می شود

عشق تو تنها نماد دلخوشی هایم شده
دلخوشی هایی که رویاروی پایان می شود

فکر می کردم که آسان است دل کندن ز تو
دل گناهش چیست چون اینگونه تاوان می شود؟

مطمئن هستم گلم من دوستت دارم هنوز
دوستت دارم که قلبم بی تو ویران می شود

قول دل کندن گرفتی، باشد، اما حس تو
تا ابد در گوشه ای از قلب کتمان می شود

بزن چوپان
بزن چوپان به رسم عاشقی
دلدادگی
دلداده ای دمساز میخواهد
صدای ساز میخواهد
بزن چوپان نی ات را
این دلم آواز میخواهد
یکی همراز میخواهد
بزن چوپان
به آهنگِ کتولی .طالبا، نجما
دلم پرواز میخواهد
وشعری ناز میخواهد
بزن چوپان نی از نای وجودت
این دلم تیمار میخواهد
یکی غمخوار میخواهد
بزن چوپان برآن آتش به جانْ، نی
کلبه ام سرداست
هوای گرمِ گندمزار میخواهد
تنی تبدار میخواهد

ﺑﻐﻠﻢ ﮐﻦ ﮐﻪ ﻫﻮﺍ ﺳﻮﺯِ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺪﻥ ﯾﺦ ﺯﺩﻩ ﺍﻡ ﺣﺎﻝِ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﺜﻞ ﺑﯿﺪﯼ ﺗﻨﻢ ﺍﺯ ﺳﻮﺯ ﻫﻮﺍ ﻣﯿﻠﺮﺯﺩ
ﺍﻣﺸﺐ ﺁﻏﻮﺵ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻣﻬﺮ ﺗﻮ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻟﺐ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﻟﺐ ﺳﺮﻣﺎ ﺯﺩﻩ ﯼ ﻣﻦ ﺑﮕﺬﺍﺭ
ﻟﺒﺖ ﺍﻣﺸﺐ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﺰّﻩ ﺩﻭ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﺣﺴﺮﺕ ﺩﺍﻏﯽِ ﺁﻏﻮﺵ ﺗﻮ ﺑﯿﻤﺎﺭﻡ ﮐﺮﺩ
ﺗﺐ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻟﺐ ﺗﻮ ﭼﺎﺭﻩ ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﻐﻠﻢ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺗﻮ ﺁﺭﺍﻡ ﺷﻮﻡ
ﺭﻭﺡ ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﯼ ﻣﻦ ﻣﯿﻞ ﺑﻪ ﻃﻐﯿﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺭ ﺷﻮﯼ ﻣﯿﻤﯿﺮﻡ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺻﻼً ﻣﮕﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ؟
ﺁﺫﺭ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻤﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﭘﺎﯾﯿﺰ
ﻣﮋﺩﻩ ﯼ ﺁﻣﺪﻥ ﻓﺼﻞ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﺜﻞ ﺁﺫﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﮔﻢ ﺷﺪ
ﺑﻐﻠﻢ ﮐﻦ ﮐﻪ ﻫﻮﺍ ﺳﻮﺯِ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ..

بايد به دلت دل بسپارم که ببارم
آنقدر تو را دوست بدارم که ببارم

در تاب و تب ديدنت آرام نگيرم
هر ثانيه قرني بشمارم که ببارم

عشق آمده و خانه خرابي چه قشنگ است
کرده ست غم و درد نثارم که ببارم

من خسته ترين ابر زمستانم و اينک
افتاده به شوق تو گذارم که ببارم

چشمان تو با نيم نگاهي زده آتش
چون صاعقه اي دار و ندارم که ببارم

یارا ! بتکان شاخه ي تنهايي من را
انقدر-ترک-خورده-انارم که ببارم

بي چتر بيا تنگ غروبي به سراغم
بنشين پس از عمري به کنارم که ببارم

دلتنگي من تا به ابد دامنه دارد
بگذار ببارم که ببارم که ببارم .

@sherevasheydaei

در غیاب تـــو
ترانه های تکان دهنده نوشتم ،
به تماشاى کشورهای جهان رفتم
خانه خریدم ، مردِ خانه شدم
اما هنوز جای تو
در تک تک دقیقه ها خالی ست ،

شعرها برای زیبا شدن به تکه ای از تو محتاجند
و نوشتن پلی ست که مرا به تو می رساند ...

چه کسی باور می کرد
در نبود تو تقویم ها ورق بخورند
و من هر سال شمع های تولدم را فوت کنم
بی آن که صدای کف زدنت در گوشم بپیچد ؟
دیگر احتمال بازگشتن تو لطیفه ای ست
که دوستان قدیمی مرا با آن دست می اندازند
و آن قدر در خلأ غیبتت مرده ام
که هیچ زنگ تلفنی مرا از جا نمی پراند !

هر شب یکی دو شعر برایت سروده ام
انگار بی خیالِ تو هرگز نبوده ام

انگار این تویی که مرا شعر ﻣﯽﮐﻨﯽ
انگار این منم که صدایت شنوده ام

این گفتگوی بین من و باغ چشم تو
یک شعر نیست، پنجره ها را گشوده ام

آثاری از ربودن دل روی کاغذ است
من بارها مرام تو را آزموده ام

باور مکن نوشتن هر شعر از من است
یک خط ز لا به لای نگاهت ربوده ام
️


آخر اي دوست نخواهي پرسيد
که دل از دوري رويت چه کشيد

سوخت در آتش و خاکستر شد
وعده هاي تو به دادش نرسيد

داغ ماتم شد و بر سينه نشست
اشک حسرت شد و بر خاک چکيد

آن همه عهد فراموشت شد
چشم من روشن روي تو سپيد

جان به لب آمده در ظلمت غم
کي به دادم رسي اي صبح اميد

آخر اين عشق مرا خواهد کشت
عاقبت داغ مرا خواهي ديد

دل پر درد فريدون مشکن
که خدا بر تو نخواهد بخشيد...!

فريدون_مشيري🍀

مرگ انسان در جهان گاهاً نبود نبض نیست

مرگ یعنی حال من با دیدن انگشترش...!

من ‌که می ‌خندیدم ای مردم،
به حرف عاشقی


عشق کاری کرد هر شب را
به گریه ســر کنم...

این شعر را
برای تو گفته ام
اما هزار نفر دیگر می توانند آن را بخوانند
هر یک برای یک نفر دیگر
این پنجره را
برای تو باز کرده ام
اما هزار نفر دیگر می توانند از آن سرک
بکشند
هر یک برای دیدن یک نفر دیگر
برف روی گیسوان من اما
تنها برای تو می بارد
وهیچ هزار نفر دیگر نمی توانند
این گونه که دوستت دارم
دوستت بدارند

آغوشت به این داغی
و جالب اینکه هیچ جا
در توصیفات بهشت
خبری
از
آتش
نبود
سعید-خاکسار

عاقبت مرا
از الفبا
بیرون خواهی کرد ؛
وَ من در حاشیه ی حرف ها
بزرگ می شوم
با نقطه ها ،
مکث ها
وَ هزاران علامت سؤال...؟!

نترس
قلمت را بردار
از نو بنویس ؛
من لابه لای حرف هایت
سبز نمی شوم ...

یادمان باشد جوانی رفتنیست
نیکنامی ای عزیزان ماندنیست
زندگی دریاست ما مستاجریم

اخر با خود کفن را می بریم
جا اینکه ما گذاریم مرهمی

میکنیم خودرا فدای درهمی

آمدنت را حیران بنگرم

یا رفتنت را مات بمانم...!

بادآورده را باد می برد... قبول !

اما دلم را که باد نیاورده بود...!!!!

زلف و رخسار تو ره بر دل بیتاب زنند

رهزنان قافله را در شب مهتاب زنند

شکوه ای نیست ز طوفان حوادث ما را

دل به دریازدگان خنده به سیلاب زنند

جرعه نوشان تو ای شاهد علوی چون صبح

باده از ساغر خورشید جهانتاب زنند

خاکساران ترا خانه بود بر سر اشک

خس و خاشاک سراپرده به گرداب زنند

گفتم : از بهر چه پویی ره میخانه رهی

گفت : آنجاست که بر آتش غم آب زنند