ای که آبادی و من در پی ویرانه ی دل
می روم تا تو بیایی به نهان خانه ی دل
شرح تنهایی و دلتنگی من بسیار است
کی بخوانی تو پریشانی و افسانه ی دل
سرخوشم از غم عشق تو، نمی دانی هیچ
که جهان در پی بیداد و تو بیگانه ی دل
تا به لبخند و نگاهی ننوازی دل من
آتشی هست به جان من و کاشانه ی دل
نیستی با دل تنها شده ! خاموشم من
کی بتابی به شب ظلمت ویرانه ی دل
