شعر و شیدایی

                        

منطق لب های تو ، شد علت "اشعار" من

می شود با بوسه ای اثبات علیت کنی؟

کجا هستی؟ کجا هستم؟
کمی شاعر شو و مرا وزن لیلا کن
بیا مجهولم مرا پیدا کن

کجا هستی؟ کجا هستم؟
کجا گم گشته ایم از هم

می‌نشینم روی پایت تا تو را شیدا کنم
تا که شاید من رگ خواب تو را پیدا کنم

می‌نهم لب را به لب‌هایت مگر رسوا شوی
تا که شاید لحظه‌ای با بوسه‌ای اغوا شوی

می‌گشایم لب به زیر گوش تو با دلبری
تا که شاید چشم خود بندی به روی دیگری

می‌خرامم نرم و نازک سوی آغوشت چو مار
تا که شاید از کفت گیرم عنان و اختیار

تو ولی با چیرگی من را به زانو می‌نهی
دست سرد خود به دست گرم و داغم می‌دهی

با لوندی گونه‌ی من را نوازش می‌کنی
با نگاهت بوسه‌ای تبدار، خواهش می‌کنی

می‌خزم آهسته در آغوش پر آرامشت
من اجابت می‌کنم در لحظه امر و خواهشت

با همین بوسیدن اغوا می‌شود اندام تو
با همین بوسیدن انگاری شدم من رام تو.....
💙

راه را گم كرده ام، يارب مرا پِى ميكنى؟
در فراقت سوختم، جامم پر از مِى ميكنى؟

نامه از عشاق ناپيدا كه خود سرگشته اند
در درونِ جانِ من ،سازى چونان نِى ميكنى؟

تا بنالم از درون خويش و فريادى زنم
در دلِ اين بنده ات خون را پياپى ميكنى؟

زهرِ دنيا بردلم كارى شد و جانم بسوخت
گر بگويم لطف كن ، افسارِ من هِى ميكنى؟

پيركنعان گشتم و چشمم ندارد نور و سو
چشمِ كورم را به پيراهن، جلا كِى ميكنى؟؟

یک سینه حرف هست، ولی نقطه‌چین بس است
خاتون دل و دماغ ندارم.... همین بس است


یک روز زخم خوردم یک عمر سوختم
کو شوکران؟ که زندگی اینچنین بس است

عشق آمده‌ست عقل برو جای دیگری
یک پادشاه حاکم یک سرزمین بس است

مورم، سیاوشانه به آتش نکش مرا
یک ذره آفتاب و کمی ذره‌بین بس است

ظرف بلور! روی لبت خنده‌ای بپاش
نذری ندیده را دو خط دارچین بس است

ما را به تازیانه نوازش نکن عزیز
که سوز زخم کهنه‌ی افسار و زین بس است

از این به بعد عزیز شما باش و شانه‌هات
ما را برای گریه سر آستین بس است

جان میدهم به گوشه زندان سرنوشت
سر را به تازیانه او خم نمیکنم!
افسوس به دوروزه هستی نمیخورم

زاری بر این سراچه ماتم نمیکنم...
ای سرنوشت مرد نبردت منم بیا!
زخمی دگر بزن که نیافتاده ام هنوز
شادم از این شکنجه خدا را،مکن دریغ
روح مرا در آتش بیداد خود بسوز !
ای سرنوشت،هستی من در نبرد توست
بر من ببخش زندگی جاودانه را!
منشین که دست مرگ زبندم رها کند


فریدون مشیری

در گوشه ای از خیابان کز کرده ام


خیابانی ک هیچ وقت به تو نمی رسد


تنها.....


بی تو......



مانند بچه ای که چادر مادرش را

اشتباهی گرفته ....


یا هم چون روحی سرگردان

که آخرین بوسه را


از کالبدش نگرفته است....



تمام کوچه پس کوچه های شهر را زیر

پا گذاشته ام


دست مرا در التهاب کدام کوچه رها کرده ای ؟؟!



که این چنین


طاقت فرسا گم شده ام....


مرا رها کن در این سردرگمی


اگر قرار است در جایی


غیر از آغوش تو پیدا شوم


#امید_شیدائی

شب شکنم به عشق تو... هنوز ماه من تویی
عشق تو شد گناه من... رمز گناه من تویی

قبله عشق من شدی... لحظه عاشقی من
عطر خوش ترانه ای... شرط نگاه من تویی

تو عمق سلول نگات... اسیر و زندون توام
خوشم به حبس این نگاه... که اشتباه من تویی

بگذار تا ببوسمت

ای نوشخندِ صبح

بگذار تا بنوشمت

ای چشمه ی شراب

بیمار خنده های توام

بیشتر بخند

خورشید آرزوی منی

گرم تر بتاب...
.


#فریدون_مشیری

بوی موهات زیر بارون ، بوی گندم زار نمناک
بوی سبزه زار خیس ، بوی خیس تن خاک

جاده های مهربونی ، رگای آبی دستات
غم بارون غروب ، ته چشمات تو صدات

قلب تو شهر گل یاس ، دست تو بازار خوبی
اشک تو بارون روی ، مرمر دیوار خوبی

ای گل آلوده گل من ، ای تن آلوده ی دل پاک
دل تو قبله ی این دل ، تن تو ارزونی خاک

بوی موهات زیر بارون ، بوی گندم زار نمناک
بوی شوره زار خیس ، بوی خیس تن خاک

یاد بارون و تن تو ، یاد بارون و تن خاک
بوی گل تو شوره زار ، بوی خیس تن خاک

همیشه صدای بارون ، صدای پای تو بوده
همدم تنهاییام ، قصه های تو بوده

وقتی که بارون می باره ، تو رو یاد من میاره
یاد گلبرگای خیست ، روی خاک شوره زاره

ای گل آلوده گل من ، ای تن آلوده ی دل پاک
دل تو قبله ی این دل ، تن تو ارزونی خاک

از مست نپرسید به میخانه چرا هست
ترسم که بگوید که به آن خانه خدا هست

قاضی بزند هم سر وهم دست و زبانش
بر دار بگوید که به خمخانه شفا هست

جاهل نرود در پی آن خانه ی عشّاق
زیرا پدرش گفته که در مکه صفا هست

او نیز چو آن عابد بی دین بگردد
بیچاره نداند که در آن خانه دوا هست

آن کس که کند سجده به دلدار خیالی
دیوانه نداند که در این کار خطا هست

من نیز شدم عاشق و در میکده رفتم
دیدم که بجز یار خداهست و بقا هست

از باده بنوشیدم و گفتم که رضایم
زیرا که به میخانه ی عشاّق خدا هست


مولانا󾁁

لحظه ای از عشق خواندی ، جان من بیمار شد
شور عشقت را گرفتم ، نبض من تکرار شد

در نگاهت چون عروسک خواب می دیدم که تو
لب به لب هایم نهادی ، عشق من بیدار شد

روح و جانم را ربودی ، دین و کیشم را گرفتی
از همه عالم گریزان , مست آن دیدار شد

در نمازم جای " سبحانَ " صدایت می زدم
در سکوت و انزوایم ، ذکر تو اجبار شد

تو ، خدایم ، نه ، وجودم را گرفتی از من و
بی تو بودن در وجودم ، هرنفس انکار شد

مگذار که دیدار بیفتد به قیامت
ای وای اگر... کار بیفتد به قیامت

انکار مکن؛ عاشقی از چشم تو پیداست
سخت است که اقرار بیفتد به قیامت

غوغای غریبی است میان دل و دینم
این غایله مگذار بیفتد به قیامت

راضی نشو این وعده از امروز که دنیاست..
با این همه اصرار... بیفتد به قیامت

یک بوسه طلبکارم و می گیرم از آن لب
حتی اگر این بار... بیفتد به قیامت .💕

"فراموشی"
واژه ی غریبی ست
باور کنید زودتر از آنچه فکرش را بکنید
فراموش می شوید
ولی نوبت خودتان که باشد،
مگر میشود فراموش کرد
مگر می شود ...


#حمید_جدیدی

چه زیبا بود اگر یک دم ،نگاهم را تو می دیدی....!
ز خلوتگاه احساسم، غمم را زود می چیدی.....!
چه زیبا بود اگر با هم، رفیق عشق می بودیم.....
و می گفتیم تا دنیاست، کنار عشق خشنودیم....
چه زیبا بود یک لحظه، بگویم عاشقت هستم....
و دستانت پر از امید، بیارامند در دستم.....
چه زیبا بود ،اما حیف که من تنها پریشانم....!
و می دانم که می دانی..... و میدانی که میدانم.........
پس چه زیبا بود اگر یک دم نگاهم را تو می دیدی....!

آغوشم را
برایت کنار گذاشته ام
حتی بوسه هایم را
شاید در عصر آغوش های یک روزه و بوسه های ساعتی!
عقب مانده ام بخوانند
اما من
به بازوانم تنها قول تو را داده ام
و سکوت لب هایم با همنشینی لب های تو خواهد شکست
عزیز دلم
دلت قرص..
مخاطب خاص من

ـ



کاش بودی و
حال مرا میچِشیدی
میخواهم
تمام امشب را بروم
و برایت تا صبح چشم بگذارم
تا بیایی !!
تو فقط بگو
تا چند بشمارم
من تمام عددهای دنیا را
برایت شِمُرده شِمُرده میشمارم ،


فقط بیا ....

جان میدهم به گوشه زندان سرنوشت
سر را به تازیانه او خم نمیکنم!
افسوس به دوروزه هستی نمیخورم

زاری بر این سراچه ماتم نمیکنم...
ای سرنوشت مرد نبردت منم بیا!
زخمی دگر بزن که نیافتاده ام هنوز
شادم از این شکنجه خدا را،مکن دریغ
روح مرا در آتش بیداد خود بسوز !
ای سرنوشت،هستی من در نبرد توست
بر من ببخش زندگی جاودانه را!
منشین که دست مرگ زبندم رها کند

من آسمانِ پُر از ابرهای دلگیرم
اگر تو دلخوری از من، من از خودم سیرم

من آن طبیبِ زمین گیر زار و بیمارم
که هر چه زهر به خود می دهم نمی میرم

من و تو آتش و اشکیم در دل یک شمع
به سرنوشت تو وابسته است تقدیرم

به دام زلف بلندت دچار و سردرگم
مرا جدا مکن از حلقه های زنجیرم

درخت سوخته ای در کنار رودم من
اگر تو دلخوری از من، من از خودم سیرم...

#فاضل_نظری

یک نفر دل به شما بست، همین ست که هست
اگر او عاشق اگر مست، همین ست که هست

بی تو این ثانیه ها را نفسی بند نبود
اسم این حادثه عشق ست، همین ست که هست

مثل جنگاور رومی که برای تو نهد
جان خود را به کف دست، همین ست که هست

باید از دلخوری باغچه پرهیز نکرد
اگر او با دل ما هست، همین ست که هست

با تو از فاصله معنای عجیبی دارم
گاه اندازه ی یک شست، همین ست که هست

باز پیغام دلم را به نگاهت برسان
که کسی دل به شما بست، همین ست که هست