شعر و شیدایی

                        

بغض ها
دوستت دارم هایی هستند
که می خواستند
زاده شوند
اما
سرِ زا
مردند...



#مریم_قهرمانلو

در انتظار توام
در چنان هوایی بیا
که گریز از تو ممکن نباشد
تو
تمام تنهایی‌هایم را
از من گرفته‌ای
خیابان‌ها
بی حضور تو
راه‌های آشکار جهنم‌اند…



#شمس_لنگرودی

وقتی از چشم تو افتادم دل مستم شکست
عهد و پیمانی که روزی با دلت بستم شکست

ناگهان- دریا! تو را دیدم حواسم پرت شد
کوزه ام بی اختیار افتاد از دستم شکست

در دلم فریاد زد فرهاد و کوهستان شنید
هی صدا در کوه،هی “من عاشقت هستم” شکست

" بعد ِ تو آیینه های شعر سنگم میزنند
دل به هر آیینه،هر آیینه ایی بستم شکست "

عشق زانو زد غرور گام هایم خرد شد
قامتم وقتی به اندوه تو پیوستم شکست

وقتی از چشم تو افتادم نمیدانم چه شد
پیش رویت آنچه را یک عمر نشکستم شکست

لحظه دیدار نزدیک است
باز من دیوانه ام، مستم
باز می لرزد، دلم، دستم
باز گویی در جهان دیگری هستم
های! نخراشی به غفلت گونه ام را، تیغ
های، نپریشی صفای زلفکم را، دست
و آبرویم را نریزی، دل
ای نخورده مست
لحظه دیدار نزدیک است

مهدى اخوان ثالث

حلقه دل زدم شبی، در هوس سلام دل
بانگ رسید کیست آن، گفتم منم غلام دل
شعله نور آن قمر، می زد از شکاف در
بر دل و چشم رهگذر، از بر نیک نام دل
موج ز نور روی دل، پر شده بود کوی دل
روح نشسته بر درش، می‌نگرد به بام دل

با همین دست ، به دستان تو عادت کردم
این گناه است ولی ... جان تو عادت کردم !

جا برای من گنجشک زیاد است ولی ...
به درختان خیابان تو عادت کردم

گرچه گلدان من از خشک شدن مــــیترسد
به ته خالــــی لیوان تو عادت کردم

دستم اندازه ی یک لمس بهـاری سبز است
بس که بی پـــرده به دستان تو عادت کردم

مانده ام آخر این شعر چه باشد ... انگار
به ندانستن پایان تو عادت کـــردم......!!

من "اَشهد اَن لا..."ی همه، غیر تو گفتم

در "حَیِ عَلایِ..." تو چرا "...خیرِ عمل" نیست

#عباس_کریمی

تو آفتابي
هر صبح
مي تابي بر پنجره ي خيالم
و نور مي پاشي
روي سايه يِ تنهايي ام

امروز را
عاشقانه بتاب رؤياي من!
.



#سارا_قبادی

من از شب های تنهایی، هزاران داستان دارم
درون دل نمی دانی، چه اندوهی نهان دارم

چه می پرسی زسوز دل، که چون شمع سحرگاهی
زعشق بی سرانجامم، بسی آتش به جان دارم

به باد نیستی دادم اگر خاکستر عمرم
ولی شادم که عشقت را به سینه جاودان دارم

بیا ای آرزوی دل، دمی بشنو نوای دل
که این آوای مشتاقی، به یادت هرزمان دارم

روم کُنجی به خاموشی، کنم سر زیر پر بی تو
نه دیگر شوق پروازی، نه میل آشیان دارم

به یاد آن شب وصلی که در پایت به سَر کردم
کنون عمریست کز حسرت، دوچشم خونفشان دارم

به قدری دوستت دارم که قدرش را نمی دانم
به تن چون روح می مانی، بمانی زنده می مانم

خیال است آنکه بی یادت زمانی بگذرد بر من
محال است آنکه از رویت زمانی رو بگردانم...

دل از دستم رها می شد اگر پایش نمی بستم
ز شرمت دل نهان کردم که عیبم را بپوشانم

بجز نام تو هر نامی، بجز راه تو هر راهی
اگر گفتم غلط گفتم، اگر رفتم پشیمانم

گهی یادت به سر دارم، گهی نامت به لب دارم
دمی خاموش خاموشم، دمی دیگر خروشانم

بلا تشبیه میگویم بدانی حال و روزم را
که چون چشم تو بیمارم، که چون زلفت پریشانم

به حکم حاکم چشمت بفرما اذن کارم را
بلا را از نگاه تو بگیرم یا بگردانم

فدای تاری از مویت تمام هستی آتش
به پیشت بهر قربانی تمامش را بسوزانم

ای ساقیا مستانه رو آن یار را آواز ده
گر او نمی آیدبگو آن دل که بردی بازده
افتاده ام درکوی تو پیموده ام برموی تو
نازیده ام برروی تو آن دل که بردی بازده
بنگر که مشتاق توام مجنون غمناک توام
گرچه که من خاک توام آن دل که بردی بازده
ای دلبر زیبای من ای سرو خوش بالای من
لبت است حلوای من آن دل که بردی بازده
ما را بـه غم کردی رها شرمی نکردی ازخدا
اکنون بیا درکوی ما آن دل که بردی بازده
تا چند خونریزی کنی باعاشقان تیزی کنی
خود قصدتبریزی کنی آن دل که بردی بازده

" مولانا "

گه شکایت از گلی گه شکوه از خاری کنم

من نه آن رندم که غیر از عاشقی کاری کنم

هر زمان بی روی ماهی همدم آهی شوم

هر نفس با یاد یاری نالهٔ زاری کنم

حلقههای موج بینم نقش گیسویی کشم

خندههای صبح بینم یاد رخساری کنم

گر سر یاری بود بخت نگونسار مرا

عاشقیها با سر زلف نگونساری کنم

در همهمه ی بازی این چرخ کبود
در کشمکش جهان پر آتش و دود
دل، دلخوش این است که گهگاه توان
اشکی بفشاند و چار خطّی بسرود...
***
اِنقدر مگو که "عشق پوچ است و سراب"
یا اینکه "دو روز زندگی را دریاب"
بانو، دل ما آنچه نمی داند چیست
قدر سر سوزنی حساب است و کتاب....
***
گفتی که "دلم پیش شما هست،،، ولی!!!"
"از عشق نخواهم که کشم دست،،، ولی!!!"
نفرین به جهان که یار هر ناکس شد
یک لحظه به کام من سرمست،،،ولی!!!...
***
ماندم من و این کوه ندامت، ای دوست!
افسوس و غم و اشک و ملامت، ای دوست!
آتش زدی آن لحظه که گفتی آرام:
"دیدارِ دگر...روز قیامت...ای دوست..."
مهدی معارف

مرا از این که میبینی پریشان تر چه می خواهی؟
از این آتش به جز یک مشت خاکستر چه می خواهی؟

من از اوج نگاه تو به زیر پایت افتادم
بیا این اوج و این پروازو این باور چه می خواهی؟

مرا بیخود به باران می بری با مستیه چشمت
بیا این چشم ها این گونه های تر چه می خواهی؟

برای ادعای عشق اگر این سینه کافی نیست
بیا این تیغ و این شمشیر و این هم سر چه می خواهی؟

من آن فر هاد مسکینم که کوه از بهر تو کندم
بگو شیرین ترین رو یا بگو دیگر چه می خواهی؟

تمام این غزل با خون رگهایم نثارت باد
بگو دیگر عزیز من بگو دیگر چه می خواهی؟

من نقطه‌ِی تلاقی اوهام و حیرتم
سرگشته‌ام به اهل زمین بی‌شباهتم

از روزگار بعد تو خیری ندیده‌ام
تنهاترین نشانه‌ی اثبات قسمتم

تفسیر کرده‌اند مرا گر چه بارها
مضمون گنگ گمشده در صد روایتم

خلوت‌نشین صحبت دیوانگان شهر
دردآشنای رنج هزاران ملامتم

مبهوت در میانه‌ی میدان نشسته‌ام
بی‌رغبتی به معرکه‌ها بوده عادتم

سنگ صبور حادثه بعد از تو هیچ‌کس
راهی نبرده سوی زوایای خلوتم

میلی به شرح نیست... سکوتم شنیدنی‌ست
بگذار نانوشته بماند حکایتم
محمدصادق سبط‌الشیخ

چنان مستم ...چنان ریشم...چنان سر گشته از خویشم ...
نمی دانم کجایم من...نمی دانم چه در پیشم
گهی خوابم ...گهی بیدار..گهی چون قاب بر دیوار...
نمی دانم کجایم من....نمی دانم چه در پیشم
چنان سوزم...چنان سازم...چنان عاشق به پروازم...
نمی دانم کجایم من ...نمی دانم چه در پیشم
گهی عابد...گهی زاهد...گهی بی دین و ایمانم...
نمی دانم کجایم من...نمیدانم چه در پیشم
چنان زارم ...چنان زارم...چنان منصور بر دارم...
نمی دانم کجایم من....نمی دانم چه در پیشم
گهی آبم ...گهی باران....گهی در بزم می خواران...
نمی دانم کجایم من...نمی دانم چه در پیشم
چنان اشکم ...چنان آهم ...چنان سالک به هر راهم ...
نمی دانم کجایم من....نمی دانم چه در پیشم
گهی عاشق...گهی فارغ...گهی کوه مع الطارق...
نمی دانم کجایم من...نمی دانم

شوخ طبع و نازنین و نازدانه ،بگذریم
بُرده این دل را به نحوی زیرَکانه ،بگذریم

چشم و ابرو ،بینی و خال و لب و سیمای یار
چیدمانی بی نظیر و ماهرانه ،بگذریم

مثل یک غواصِ ناشی میشوم من غرق در
چشمهایِ نیلگونِ بیکرانه ،بگذریم

کاش یک شب روسری را از سرش من وا کنم
در کنارش رویِ تخت و تویِ خانه ،بگذریم

آن ملوس و بانمک با ناز کردن آخرش
دلربایی کرد از من، کودکانه ،بگذریم

پر شرر با شعله هایِ آنچنانی میکِشد
آتش عشقش به قلب من زبانه ،بگذریم

بَه!چه زیبا میشود ترکیبِ انگشتان من
قفل باشد لایِ انگشتِ زنانه ،بگذریم

شعر من هرچند زیبا ،در تقابل ناقص است
چونکه او زیباترین شعر و ترانه ،بگذریم

آخر از داغِ نبودش تویِ تابوتی کنند
این دلم را سوی قبرستان روانه ،بگذریم


#یزدان_کاوسی

امشب بگو ای ماه من، مهتاب کوی کیستی؟
دل بر کجا بنهاده ای ،مجذوب روی کیستی ؟

خم ها که در پیمانه ها یا در سبوی تشنگان
مست از کدامین باده ای ، در آرزوی کیستی؟

قلبی ندیدم کاندرو درمان دردش نیستی
ای شمع خلوتگاه من ،در بند بوی کیستی؟

هرگز نشد یک لحظه هم یادت جدا از یاد من
جانا پریشان گشته ام ، گو رو به سوی کیستی؟

(ساقی) بگوید نکته ای از عاشق دلداده ای
تا چشم ما روشن شود گو نکته گوی کیستی ؟

#زهرا_صدر

دیده بارانی و دل کرده هوایت چه کنم؟
تو نبودی و ز غم پر شده جایت چه کنم؟

نرود پای دلم غیر رهی جز ره تو
غیر از این جان که فدا گشته برایت چه کنم؟

این روا نیست که اینگونه دل آزار شدی
صنما..با دله افتاده به پایت چه کنم؟

میکنی بر همه جانم تو خدایی اما
دله سنگی که خدا کرده عطایت چه کنم؟

بی تو این سینه کویریست به پهنای سراب
بی خدا....با تو و این جور و جفایت چه کنم؟

قاب عکس تو کند ولوله در سینه بپا
مانده ام با هوس زنگ صدایت چه کنم ……

من را به گناهی که " نگاه تو " درآن بود
بردند سر دار و .....تو انگار نه انگار !

اوج غم اين قصه در اين شعر همين جاست:
من بی تو پریشان و تو انگار نه انگار

دل تنگی و بی هم نفسی حال خرابی ست
روی دلم آوار و....توانگار نه انگار

دور از تو شده سنگ صبور من دل تنگ...
یک گوشه ی دیوار و....توانگار نه انگار

جان می کنم و محو تماشایی و هر روز...
این حادثه تکرار و....تو انگار نه انگار

با عشق تو میمانم و میمیرم اگر چه...
من می شوم آزار و....تو انگار نه انگار..