شعر و شیدایی

                        

مولانا:

آنان که به سر در طلب کعبه دویدند.
چون عاقبت الامر به مقصود رسیدند.
رفتند در آن خانه که بینند خدا را !!
بسیار بجستند خدا را و ندیدند !!
چون معتکف خانه شدند از سر تکلیف !!
ناگاه خطابی هم از آن خانه شنیدند.
که ای خانه پرستان چه پرستید گل و سنگ !؟
آن خانه پرستید ، که پاکان طلبیدند.!!
ای قوم به حج رفته کجایید کجایید
در وهم نگنجید شما کشته بیایید

زائر به کدامین حرم امن برفتید
در مهد عرب روی زمین کشته رهایید

رفتید که بر حجب و خرد فخر فروشید
امروز دریغا همه انگشت نمایید

عقل و خرد و فهم نه در مکه و تزویر
معبود همین جاست بیایید بیایید

از لبت يك كام ميگيرم اگر اسراف نيست...
بي تو ميميرم بدان اين جمله ي من لاف نيست!

اين دل از روز ازل تا آخرش وقف شماست...
پس نگو قلب شما در وادي اوقاف نيست

از نبودت عشق من، ديوانه شد اين دل ولي
با دلم كاري نداري... گرچه اين انصاف نيست...

از زبان هاي جهان يك چيز را فهميده ام!
بهترين حرف جهان جز عين و شين و قاف نيست...

چشم داري بر همه جز من خودت اين را بگو...
نازنين، رفتار تو با چشم من اجهاف نيست؟؟❤️❤️

ﻳﻜﻲ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮔﺮﻓﺖ ...
ﺩﻡ ﻧﺰﺩﻡ !

ﻳﻜﻲ ﺻﺪﺍﻗﺘﻢ ﺭﺍﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ ...
ﺳﻜﻮﺕ ﻛﺮﺩﻡ !

ﻳﻜﻲ ﻏﺮﻭﺭﻡ ﺭﺍﺑﻪ ﺑﺎﺯﻱ ﮔﺮﻓﺖ ...
ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﺮﺩﻡ!

ﺍﺯﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ...
ﺩﻧﻴﺎ جاییست ﻛﻪ ﺍﮔﺮﻣﺜﻞ ﺑﻘﻴﻪ ﻧﺒﺎﺷﻲ ...
ﻟﻪ ﻣﻴﺸﻮﻱ !

ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﻣﺜﻞ ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺎﺷﻢ ...
ﮔﻔﺘﻨﺪ . "ﺗﻮﺧﻮﺏ ﺑﺎﺵ"!!

من پذیرفتم شکست خویش را🌾💖

پندهای عقل دوراندیش را💖

من پذیرفتم که عشق افسانه است💖

میروم از رفتن من شاد باش💖

از عذاب دیدنم آزاد باش

چون که تو تنهاتر از من میروی

آرزو دارم تو هم عاشق شوی💖

آرزو دارم بفهمی درد را💖

معنی برخوردهای سرد را💖

من گرفتار تو بودم تو گرفتار خودت
من شدم یار تو اما توشدی یار خودت

من شدم شمع شب افروز تو در تنهایی
تو شدی ماه درخشان شب تار خودت

گفته بودم که کشم بار غمت را بر دوش
ای دریغا که شدی یار دل آزار خودت

شب و روزم شده لبریز خیال تو ولی
بی خیال منی و غرق

❣🍂🍃🍁🍂❣

از دست من آن گوهر نایاب گریخت

بی او همه شب دیده ام از خواب گریخت

شب بود که چون ستاره آمد لب بام

رفتم که ببوسمش چو مهتاب گریخت

انسانیت در من میمیرد...
وقتی مادری کنار امام زاده جوراب میفروشد...

انسانیت نابود میشود...
وقتی خواهری پشت خط عابر پیاده اسفند دود میکند...

انسانیت معنایی ندارد...
وقتی پدری روی برگشت به خانه را ندارد...

انسانیت گم میشود...
وقتی برادری از فقر کلیه اش را میفروشد...

و ما فقط انسان هایی هستیم.
که به وسعت دیدمان انسانیت را جار ميزنيم!

خسته ام مانندِ ادمين ِگروهي كه تماماً ساكت اند


يكّه و تنها خودش شعر ميگذارد، بقيه در پی وی خوشند!
😒😐

[Forwarded from Saede]
اینجا دلی به دست شما زیر و رو شده است
بغضی عجیب راهی راه گلو شده است
می بینی اش و بند دلت پاره می شود
تا چشم باز میکنی دنیات او شده است

سماع آرام جان زندگانیست
کسی داند که او را جان جانست

کسی خواهد که او بیدار گردد
که او خفته میان بوستان‌ست

ولیک آن کو به زندان خفته باشد
اگر بیدار گردد در زیان‌ست

سماع آن جا بکن کان جا عروسیست
نه در ماتم که آن جای فغانست

کسی کو جوهر خود را ندیدهست
کسی کان ماه از چشمش نهانست

چنین کس را سماع و دف چه باید
سماع از بهر وصل دلستان‌ست

کسانی را که روشان سوی قبله‌ست
سماع این جهان و آن جهانست

خصوصا حلقه‌ای کاندر سماعند
همی‌گردند و کعبه در میانست

اگر کان شکر خواهی همان جاست
ور انگشت شکر خود رایگانست

مولانا. دیوان شمس

زندگي کوچه سبزی است میان دل دشت
که در آن عشق مهم است و گذشت.

زندگي بوسه تلخی است روی لب گل
که زترس چیدن می دهد بر بلبل.

زندگي رهروای از خاطره هاست
که در آن عمق وجودت پیداست.

زندگي راه درازیست با مقصد دور
که سرانجام رود لانه گور.

زندگي ریل عبور از دنیاست
زندگي پرده ای بر ظاهر هاست.

زندگي قطره اشکیست در چشم غریب
زندگي کوه بلندیست با راه عجیب.

زندگي مزرعه خوبی هاست
زندگي راه رسیدن به خداست.
🍃🌹🌹🍃🍃🍃🍃🍃

تا عشق در اندیشه ی ما خانه بسازد
با عقل بگو با دل دیوانه بسازد

در سینه ی ما شوق به اندازه ی غم نیست
این پیله محل است که پروانه بسازد

این دوری و دلبستگی بین من و تو
از دوست قرارست که بیگانه بسازد

در عشق شکوفا شو و در عشق فرو ریز
تا کوزه گر از خاک تو پیمانه بسازد

سهراب! شکایت نکن از حربه ی رستم
تقدیر تو را کشت که افسانه بسازد

حق نداری به کسی دل بدهی الا من

پیش روی تو دو راه است ، فقط من

.. . یا من !

عاشقم دست خودم نیست به هم میریزم

که تو هم با بقیه خوب شوی هم با من...!!!

ای صبا با تو چه گفتند
که خاموش شدی ،

چه شرابی به تو دادند
که مدهوش شدی ،

تو که آتشکده عشق و محبت بودی
چه بلا رفت که
خاکستر و خاموش شدی ،

تو به صد نغمه ٬ زبان بودی و
دلها همه گوش ،
چه شنفتی که زبان بستی و
خود گوش شدی ،

خلق را گرچه وفا نیست
ولیکن گل من ؛
نه گمان دار که رفتی و
فراموش شدی ...!

🍃🍃🍃🍃🍃🌹🌹🍃🍃🍃🍃🍃
@amisef
زندگي کوچه سبزی است میان دل دشت
که در آن عشق مهم است و گذشت.

زندگي بوسه تلخی است روی لب گل
که زترس چیدن می دهد بر بلبل.

زندگي رهروای از خاطره هاست
که در آن عمق وجودت پیداست.

زندگي راه درازیست با مقصد دور
که سرانجام رود لانه گور.

زندگي ریل عبور از دنیاست
زندگي پرده ای بر ظاهر هاست.

زندگي قطره اشکیست در چشم غریب
زندگي کوه بلندیست با راه عجیب.

زندگي مزرعه خوبی هاست
زندگي راه رسیدن به خداست.
🍃🌹🌹🍃🍃🍃🍃🍃

در سرم تویی

در چشمم تویی

در قلبم تو.....

من عکس دسته جمعی توام

#جلیل_صفر_بیگی

با خندهٔ بر بسته چرا خرسندی

چون گل باید که بی‌تکلف خندی

فرقست میان عشق کز جان خیزد

یا آنچه به ریسمانش برخود بندی


مولانا

ای که از چشم من احساس مرا می خوانی
احتیاجی به سخن نیست ،خودت می دانی

فقط این جمله که سخت است نگویم با تو
دوستت دارم و دانی به همین آسانی

گر مرا ترک کنی من ز غمت می سوزم
آسمان را به زمین،جان خودت می دوزم

گر مرا ترک کنی ترک نفس خواهم کرد
بی وجود تو بدان خانه قفس خواهم کرد

بی تو یک لحظه رمق در دل ودر جانم نیست
بیقرارم نکنی طاقت هجرانم نیست

بی تو با قافله ی غصه و غمها چه کنم
تار و پودم تو بگو با دل تنها چه کنم

شده ام مرثیه خوان دل سودا زده ام
از بد حادثه دلبسته و شیدا شده ام
🍂🍂🍂🍂🍂🍁🍁🍁🍁🍁🍁

🍃🌺
میتوان زیبا زیست
نه چنان سخت که از عاطفه دلگیر شویم
نه چنان بی مفهوم
که بمانیم میان بد و خوب
لحظه ها میگذرند
گرم باشیم پر از فکر و امید
عشق باشیم و سراسر خورشید
زندگی همهمه مبهمی از رد شدن خاطره هاست
هر کجا خندیدیم
هر کجا خنداندیم
زندگانی آنجاست
بی خیال همه تلخی ها..
🍃🌺

بخواب آرام ای عشقم ،که من بیدار بیدارم
فراقت تا سحر هر دم، کند بیمار بیمارم
بخواب آرامِ جانِ من ،کنارت بودم و هستم
بخواب آرام من امشب ،چو هر شب سخت هوشیارم
تمام هستی ام خوابی ، برایت شعر می گویم
بخواب آرام تا فردا، که من مشتاق دیدارم
میان سینه ام بغضی، دل من گریه می خواهد
ز ترس بودن بی تو ، ز فکرش نیز بیزارم
دلم تنگ است می دانی ،که بی تو هیچ و تنهایم
نگر بر تلخی ام بی تو، به این روز و شب تارم
چه میشد گر سحر میشد، دلم بی تاب روی تو
نوازش کن مرا هر دم، که من بی عشق بیمارم
به چشمانت قسم عشقم ،که بی عشق تو میمیرم