مشاعره

دوستان بفرمایین مشـــــــــــــــــــــــــاعره



آخرین حرف هر بیت شروع بیت بعدی است 



.

.

.

.

من هیچ نگویم که مرا آنکه سرشت 



از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت 

تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم
تبسمی کن و جان بین که چون همی‌سپرم

من همان به که از و نیک نگه دارم دل
که بدو نیک ندیدست و ندارد نگهش

شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان

نه به هفت آب که رنگش به صد آتش نرود
آنچه با خرقه زاهد می انگوری کرد

دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل
مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان

نه من افتاده تنها به کمند آرزویت

همه کس سر تو دارد تو سرکدام داری

یا رب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان
وان سهی سرو خرامان به چمن بازرسان

ن یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتیم

در میان لاله و گل آشیانی داشتیم ( خوب خبلی تند تند شعر میزارید تا من بیام بزارم 2 تا پست گذاشته میشه)

ما زیاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

میرود عمر عزیز ما ، دریغا چاره چیست
دی برفت و میرود امروز و فردا ، چاره چیست

تو را می جویم ای زیباترین گلواژه هستی

تو ای عالم ترین معنا به دنبال تو می گردم

مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش
لیکنش مهر و وفا نیست خدایا بدهش

شخصی همه شب بر سر بیمار گریست


چون روز شد او بمرد و بیمار بزیست

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
دل سودازده از غصه دو نیم افتادست

تا به فراق خو کنم صبر من و قرار کو ؟

وعده ی وصل اگر دهد طاقت اتظار کو ؟

وقت است کز فراق تو وز سوز اندرون
آتش درافکنم به همه رخت و پخت خویش

بچه ها کی به من جایزه میده آخر سر

من عزيزم

شد چو مهمان من آن شمع شب افروزز امشب

کاش تا صبح قیامت نشود روز امشب

بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود
این همه قول و غزل تعبیه در منقارش