مشاعره

دوستان بفرمایین مشـــــــــــــــــــــــــاعره



آخرین حرف هر بیت شروع بیت بعدی است 



.

.

.

.

من هیچ نگویم که مرا آنکه سرشت 



از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت 

دانی که چنگ و عود چه تقریر می​کنند
پنهان خورید باده که تعزیر می​کنند

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت

دایما یکسان نباشد حال دوران غم مخور

رفیقی بایدم همدم ، به شادی یار و در غم هم

وزین خوبشان نامحرم مرا بیگانگی باید

دردم از یار است و درمان نیز هم

دل فدایی او شد و جان نیز هم

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد
نقش هر نغمه که زد راه بجایی دارد

دیـگـر گـذشـتـه از سـر و سـامـان مـن مـپرس
من بی تو دست از این سرو سامان کشیده ام

ملکا، خسروا، خداوندا
این سه نام از تو افتخار گرفت

تا توانی دلی بدست اور
دل شکستن هنر نمی باشد

دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد
من نیز دل بباد دهم هر چه باد باد

دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی
تو از این چه سود داری که نمی‌کنی مدارا

ای مرا یک بارگی از خویشتن کرده جدا
گر بدآن شادی که دور از تو بمیرم مرحبا

ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

تا مگر خاکستری گردم به بادی بر شوم
وارهم زین تنگنای محنت آباد بلا

آه چه شام تیره ای از چه سحر نمی شود

دیو سیاه شب چرا جای دگر نمی شود

در دیـــــاری كه در او نیست كســی یار كســــی

كاش یارب كه نیفتد به كسی كار كسی

یار مــرا غار مرا عشق جگرخوار مـــرا// یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مـــرا
نوح تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی /// سینه مشروح تویی بر در اسرار مـــرا

اگر گویم زبان سوزد
اگر پنهان کنم در دل ترسم مغز استخوان سوزد

دل تمنا می کند تا من بسازم خانه ای

عاشقان کی خانه دارند دل مگر دیوانه ای؟

یاران منشینید خاموش
ایران درسایه ی دار است منشینید خاموش