۱۵:۲۲ ۱۳۹۴/۱۰/۲۸
اگر زندگي ما فاقد خوشي و شادماني است يا اگر احساس مـيكنـيم ين ازهايمـان بـرآورده
ن
ميشوند و حس عدم رضايت از جانب زندگي به ما هجوم ميآورد مقـصر دانـستن والـدين و
ديگران و گفتن اينكه همه چيز تقصير آنهاست، آسان اما بي فايده است. ادعا كردن و ديگران
قدرت كلمات
را مقصر دانستن مشكل را حل نميكنـد بلكـه سـبب آشـفتگي، تـشويش و سـردرگمي بيـشتر
خواهد شد. تقصيركار شمردن، آزادي به ارمغان نميآورد. بـه يـاد داشـته باشـيد كـه قـدرت
عظيمي در كلمات ما وجود دارد. مجددا بايد متذكر شوم كه قدرت ما از مسئوليت پذيري مـا
در زندگي حاصل ميشود. البته به نظر ترسناك ميآيد كه مـا مـسئول تمـام وكمـال زنـدگي
خويش باشيم ولي در هر صورت چه بپذيريم و چـه نپـذيريم ايـن واقعيـت وجـود دارد. اگـر
بخواهيم مسئوليت زندگيمان را در دست بگيريم ملزم هستيم كـه مـسئوليت زبانمـان را نيـز
تقبل كنيم، كلمات و جملاتي كه به كار ميبريم مبين امتداد و رسائي افكار مـا هـستند. پـس
يكي از ابزار فهم ميزان مسئوليت پذير بودن افراد چگونگي استفاده آنها از زبانشان است
