شعر و شیدایی

ثانيه هاى نبودنت را
به پاى دردهايم مى ريزد
انزواى اتاقى كه با
جغرافياى دلم آشناست،
لحظه هاى با تو را در چمدانم چيده ام
و كمى سكوت
فاصله ام از نقطه ى تنهايی ست
تا رفتن به پاييزى كه
از پنجره برايم دست تكان مى دهد.