شعر و شیدایی

عاشقت باشم می‌میرم
یا عاشقت نباشم ؟

نمی‌دانم کجا می‌بری مرا
همراهت می‌آیم

تا آخر راه
و هیچ نمی‌پرسم از تو
هرگز .
عاشقم باشی می‌میرم
یا عاشقم نباشی ؟
این‌که عاشقی نیست
این‌که شاعری نیست
واژه‌ها تهی شده‌اند
بانوی من !

به حساب من نگذار
و نگذار بی‌تو تباه شوم !

با تو عاشقی کنم
یا زندگی ؟

در بوی نارنجی پیرهنت
تاب می‌خورم
بی‌تاب می‌شوم
و دنبال دست‌هات می‌گردم
در جیب‌هام
می‌ترسم گمت کرده باشم در خیابان
به پشت سر وا می‌گردم

و از تنهایی خودم وحشت می‌کنم .
بی تو زندگی کنم

یا بمیرم ؟
نمی‌دانم تا کی دوستم داری
هرجا که باشد
باشد
هرجا تمام شد
اسمش را می‌گذارم
آخر خط من .
باشد ؟

بی تو زندگی کنم
یا بگردم ؟
همین که باشی
همین که نگاهت ‌کنم
مست می‌شوم
خودم را می‌آویزم به شانه‌ی تو .
با تو بمیرم
یا بخندم ؟

امشب اسبت را می‌دزدم
رام می‌شوم آرام
مبهوت عاشقی کردنت .
با تو
اول کجاست ؟
با تو
آخر کجاست ؟

از نداشتنت می‌ترسم
از دلتنگیت
از تباهی خودم
همه‌اش می‌ترسم
وقتی نیستی تباه شوم .
بی تو
اول و آخر کجاست ؟
واژه‌ها را نفرین می‌کنم
و آه می‌کشم
در آیینه‌ی مه‌آلود
پر از تو می‌شوم
بی‌چتر .

من
بی‌تو
یعنی چی ؟
غمگین که باشی
فرو می‌ریزم
مثل اشک .
نه مثل دیوار شهر
که هرکس چیزی بر آن
به یادگار نوشته است .
تو بیش‌تر منی
یا من تو ؟

در آغوشت
ورد می‌خوانم زیر لب
و خدا را صدا می‌زنم .
آنقدر صدا می‌زنم که بگویی :
جان دلم !



عباس معروفی