شعر و شیدایی

سرمست شد نگارم , بنگر به نرگسانش
مستانه شد حدیثش , پیچیده شد زبانش

گه می فتد از این سو , گه می فتد از آن سو
آن کس که مست گردد , خود این بُوَد نشانش

چشمش بلای مستان , ما را از او مترسان
من مستم و نترسم از چوب شَحنگانش

ای عشق الَله الَله سرمست شد شهنشه
برجه بگیر زلفش , درکِش در این میانش

اندیشه ای که آید در دل , ز یار گوید
جان بر سرش فشانم , پر زر کنم دهانش

آن رویِ گلستانش وان بلبل بیانش
وان شیوه هاش یا رب , تا با کیست آنش

این صورتش بهانه ست , او نور آسمانست
بگذر ز نقش و صورت , جانش خوشست جانش

دی را بهار بخشد , شب را نهار بخشد
پس این جهانِ مرده زنده ست از آن جهانش