شعر و شیدایی

بی تو من ،

ثانیه تا ثانیه را پیر شدم

من همان کوه غرورم،که زمین گیر شدم

مثل پروانه ی بی تاب در اندیشه ی نور

با پری سوخته ،

از زندگی ام سیر شدم

گرچه گفتم
که از این عشق،
حذرباید کرد

خود غریبانه به زندانِ تو زنجیر شدم٭ً