شعر و شیدایی

شاید دلش گرفت و غمش را غزل شدی
شاید به مثنوی غزلش را بدل شدی

شاید صدای ساز شدی با ترانه ای
در آرزوی معجزه ی عاشقانه ای

شاید سرش به نئشگی ات گرم شد شبی
وافور زینتی به هم آغوشی لبی

شاید عرق شدی و به مستی خراب شد
سر درد سخت خاطره گردی در تبی

شاید هوس شدی به تنش تا بباردت
با اشک در هجوم عطش کم بیاردت

با هرزه های شهر خیال تو را کند
بذر جنون شوی و به قلبش بکاردت

تا بشکند بتی که خودش از تو ساخته است
عمری که بی نصیب به پای تو باخته است

شاید تو را به قرص و به سیگار سر کند
چشمان جان به لب به خیالات تر کند

سیگار و قرص و خاطره و انتظار مرگ
گل های اشک می شکفد در بهار مرگ

شاید تو هم به گریه ی او مبتلا شوی
با کیمیای خودکشی آخر طلا شوی

تاوان دلشکستن خود را به جان دهی
بیهوده جان نکنده که بیهوده جان دهی

باید که بی حساب شود گریه های او
با هرکه مالکت شده باشد به جای او

نفرین عشق هر دویتان را گرفته است
باید تقاص پس بدهی پا به پای او

جرمت شکستن دل عاشق ترین کست
جرمش سکوت عشق، بمیرم برای او

شاید ، هزار شاید دیگر سیاه و سرد
از اتّفاق رفتنت افتاد و فتنه کرد

شاید ، ولی تو راه خودت را برو گلم
از اشتباه کرده ی یک عمر ، برنگرد