۱۱:۲۱ ۱۳۹۴/۱۰/۲۲
نبـودن هایـت را
کـنج دلـم پنـهان می کـنم
همـنجا که عـاشقانه هایـم
مهـر سـکوت بر لـب دارنـد
و تـرسها را با خـود بـه
رختـخواب میـبرم
هـمنجایی کـه هر شـب
با خـیال تـو و بـرای تـو
با واژه ها شـعر می بافـم
و مـثل زنـی بی خیـال پشـت گـوش هایم
می انـدازم
