شعر و شیدایی

تو اگر خنده کنی دل ضربان میگیرد
اسکلت در وسط معرکه،جان میگیرد

و زحل دور سرت حلقه ی گُل
میبندد
کور بینا و سپس لال ،زبان میگیرد

سر شب،حَیّ عَلی بوسه از آن پیشانی
و لبم ،حکم خدا را زِ اذان میگیرد

غنچه کن،فصل بهار است،دلم میخواهد...
ریشه ی قلب من از غنچه توان میگرد

گر نباشی دل بستان کویری باشد
و گُلِ نرگسِ برکه،سرطان میگیرد

نازِ دنیا بکشم،نازِ تورا اما نه...
تو اگر ناز کنی قلب جهان میگیرد

دوست دارم تو و ابروی کمانت را هم
نفسم سهم خودش را زِ کمان میگیرد

لبِ تو خواست که من زنده بمانم بانو...
"تو اگر خنده کنی دل ضربان میگیرد"