۱۹:۳۰ ۱۳۹۴/۱۰/۲۳
بنام عشق وبنام زن این درد نامه ایست از طرف بسیاری از زنان سرزمین من ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ
ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻘﺎﺏ ﻫﺎﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺩﺍﺭﻡ
...
ﻧﻘﺎﺏ "ﺯﻧﯽ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ "
ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﻓﺎﻣﯿﻞ
" ﺯﻧﯽ ﺑﺎ ﺭﻭ ﺑﻨﺪﻩ "
ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻫﺎﯼ ﻣﺬﻫﺒﯽ
" ﺯﻧﯽ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮ"
ﺩﺭ ﮔﺎﻟﺮﯼ ﻫﺎ
" ﺯﻧﯽ ﻣﺮﻓﻪ "
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭﭼﻪ ﯼ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ
" ﺯﻧﯽ ﻣﺘﻤﺪﻥ"
ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻓﻪ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
" ﺯﻧﯽ ﺑﺎ ﺭﮊﻟﺐ ﻗﺮﻣﺰ"
ﺩﺭ ﺭﻭﯾﺎﻫﺎﯼ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ
" ﺯﻧﯽ ﺑﺎ ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯼ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﺑﻠﻨﺪ"
ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻨﺴﺮﺕ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ
ﻓﻘﻂ ﺯﻣﺎﻧﯽ "ﺧﻮﺩﻡ" ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﭘﺸﺖ ﺩﺭﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ
" ﺗﻨﻬﺎ "
ﯾﺎ " ﺩﺍﺩ" ﻣﯽ ﺯﻧﻢ ﯾﺎ " ﺯﺍﺭ
