شعر و شیدایی

ز مجنون هم که مجنون تر شدیم ما
ز عشقی در غمی اندر شدیم ما

ز یار آمد پیام بی وفائی
که نشنیدیم وگویاکرشدیم ما
سخن بود از سر نا مهربانی
بدرد وغم سر وهمسر شدیم ما

همانا رفت قرار از پیکر ما
چو اسپند سر اخگرشدیم ما

رها کردیم کتاب ودفتر خویش
اسیر عشق او یکسر شدیم ما

دلیل درد ما گشتی هویدا
زبخت تیره عاشق ترشدیم ما

بیا جانا منم مشتاق رویت
به پا گر آمدی باسرشدیم ما

،مراد، از تو گذشتن کی تواند
اگر چه لاله گون پرپر شدیم ما.