شعر و شیدایی

یک قفل زدم بر دل و پیمانه شکستم

ساقی نظر انداخت ، به میخانه نشستم

بر چشم زدم طعنه ، که این بار ، نیازی

زان ، مستی چشمش ، دل دیوانه شکستم

گفتم ، نزنم زخمه بر این ساز مخالف

با نقمه ی تارش به طربخانه نشستم

دیدم نتوان بگذرم از مستی عشقش

مجنون شدم و از خود و بیگانه شکستم

تا آنکه نسوزم ، به ره عشق ، دگر بار

بر شمع رخش ، باز چون پروانه ، نشستم

مستانه وضو کردم و در محضر ساقی

افسانه و پیمانه و بتخانه ، شکستم