شعر و شیدایی

وقتِ رفتن شد پرستویِ دلم بالَش گرفت!

رعد و برقی زد نگاهت این دلم آتش گرفت..

آتشی بر جان زد و شمعِ دلم را خوب سوخت!

عاقبت زین سوختن مرغِ دلم جانش گرفت..

من شدم مجنون و لیلایِ فریبایم شدی !

وقت رفتن کودکِ بیچاره ام پایش گرفت..

من سراپای وجودم آتشِ عشـــــق تو شد!

کودکم در سینه و آغوشِ تو خوابش گرفت...