شعر و شیدایی

« عطرِ گُل »



عطرِ گُلِ ناز تویی ؛ زمزمهٔ ساز تویی
بر آسمانِ جانِ من به شوقِ پرواز تویی


طبیبِ غُصّه های شب؛ تو قصّه گوی هرشبی
قصّهْ؛ هزار و یکشبی این همه را راز تویی


رسمُ و رسومِ عاشقی بسته به زلفِ نازِ تو
که نازِ تو نیازِ من رفیقِ دَمساز تویی


ضربِ قشنگِ دستِ خود به طبلِ عاشقی بزن
به گُلْسِتانْ ؛ چون گذری نغمه سرا؛ نغمهٔ آواز تویی


یادِ قشنگِ چشمِ تو قشنگیِ دو چشمِ تو
بُرده مرا به آسمان ؛ بر آسمان باز تویی


هر نفسی که میکِشی با نَفَسَت نفس کِشم
بنازم آن گلوی تو ؛ عطرِ گُلِ ناز تویی


از آن زمان که زلفِ تو بادِ صبا رقم نمود
نشسته ای به کنجِ دل؛ در این قفس باز تویی


زان سفری که دل نمود بر خَمِ زلفِ چینِ تو‌
دل به دلت سپرده شد با دلِ من ساز تویی


در آنشبی که از لبت نسیمِ عاشقی وزید
عطرِ خوشت به هر کجا در همه جا باز تویی


از غزلِ کلامِ تو ؛ دو جُرعه از شرابِ تو
بال و پری مرا دهد دو بالِ پرواز توی


هاله ای از شمسُ و قَمَر دورِ تو حلقه میزند
سِرِّ کتابِ عاشقی این همه را راز تویی