شعر و شیدایی

ﺗﺎ ﺑﻪ ﺁﺗﺸﺨﺎﻧﻪ ﯼ ﺁﻏﻮﺵ ﺧﻮﺩ ﻣﯽﺧﻮﺍﻧﯽﺍﻡ
ﺷﻬﺪ ﻧﺎﯾﺎﺏ ﺍﺯ ﻟﺐ ﺷﺎﺩﺍﺏ ﻣﯽﻧﻮﺷﺎﻧﯽﺍﻡ

ﮔﺎﻩ ﻣﯽﺭﺍﻧﯽ، ﮔﻬﯽ ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪﻫﺎﯼ ﮔﺮﻣﺠﻮﺵ
ﺑﺎﺯﻣﯽﮔﺮﺩﺍﻧﯽ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ،ﻣﯽﺭﻧﺠﺎﻧﯽﺍﻡ !

ﺟﺎﻡ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﺮﺍ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﻣﯽﮐﻮﺑﯽ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ
ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺧﻨﺪﻩﻫﺎﯾﺖ، ﺳﺨﺖ ﻣﯽﮔﺮﯾﺎﻧﯽﺍﻡ

ﻭﺣﺸﺖﺍﻧﮕﯿﺰ ﺍﺳﺖ، ﺩﺍﻣﻨﮕﯿﺮﯼِ ﺗﻮﻓﺎﻥ ﺧﻮﻥ
ﮐﺎﺵ ﺍﯾﻤﻦ ﺑﺎﺷﯽ ! ﺍﺯ ﺷﺒﮕﺮﯾﻪﯼ ﺗﻮﻓﺎﻧﯽﺍﻡ

ﻋﺸﻖ، ﻣﺮﻍ ﺗﯿﺰ ﭘﺮﻭﺍﺯﯼﺳﺖ، ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ !
ﺩﺍﻡ، ﺷﻮﺭﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻧﮕﯿﺰﺩ ﺑﻪ ﺑﺎﻝﺍﻓﺸﺎﻧﯽﺍﻡ...!!



🌹🌹🌹