شعر و شیدایی

شاید که ندانی غم ویران شدنم را
در برزخ این فاجعه مهمان شدنم را

جنگیدن بی وقفه ی من هر شب و هر روز
آنسوی اگرهای تو پنهان شدنم را

هرگز تو نفهمیدی و رفتی که نبینی
پیوند من و بهمن و گریان شدنم را

بعد ازتو به آغوش خودم بوسه زدم تا
کمتر بکشم درد زمستان شدنم را

تقصیر نگاه من و اصرار خودت بود
با ثانیه ها وارد بحران شدنم را

بازنده ی این قصه ی پر درد منم من
بیچاره نفهمید پشیمان شدنم را

شاعر شده ام تا همه ی شهر بدانند
دلدادگی و بی سر و سامان شدنم را