شعر و شیدایی

                        

صبح و سحر و بلبل و گلزار یکیست
معشوقه و عشق و عاشق و یار یکیست

هرچند درون خانه را می نگرم
خود دایره و نقطه و پرگار یکیست

#شاه_نعمت_الله_ولی

اي عربستان به گوش باش
خلیج مرا گر بخوانی عرب ..
اگر حد خود را ندانی عرب ..
اگر قصد توهین به ایران کنی ..
خیال ا.هانت به شیران کنی ..
به خون شهیدان ایران قسم ..
به هرذره از خاک ایران قسم ..
به چشم تر مادران دلیر ..
پدرهای با غیرت همچو شیر ..
به کوه دماوند و الوند مان ..
به زاینده رود و به اروند مان ..
به تاریخ و فرهنگ پر افتخار ..
به ایران همواره در اقتدار ..
به اینها که گفتم قسم می خورم ..
به کورش به رستم قسم می خورم ..
قسم می خورم من به اسفندیار ..
به زرتشت و مانی و بر مازیار ..
به این پسرهای با عزت و افتخار ..
به پاکی هر دختر از این دیار ..
اگر قصد توهین به ایران کنی ..
خیال اهانت به شیران کنی ..
زمین و زمان را به هم می زنیم ..
نظام جهان را به هم می زنیم ..
تمام وجود تو را می دریم ..
نشان تو را از جهان می بریم ..
پشیمان از این کرده ات می کنیم ..
به ایرانیان برده ات می کنیم ..
به پیشینه ی خود نگاهی بکن ..
نگاهی به تاریخ ، گاهی بکن ..
به صحرا ملخ خوردنت را ببین ..
چو حیوان علف خوردنت را ببین ..
به جز کشتن و غارت و مستی ات ..
نداری به تاریخ و در هستی ات ..

امشــــب از رویای تو خوابم نمیگیرد چرا
زخمی عشقت شدم این دل نمی میرد چرا

خواب در چشمم نمی آید مگر من مرده ام
زهر شیرینی ز چشمان قشنگت خورده ام

این تن فرسوده ام دیگر ندارد طاقـــــتی
خواهشی دارم ز تو بنشین کنارم ساعتی

عقده ها دارم به دل حرف دلم را گوش کن
آتش این عشق جانسوز دلم خاموش کـــــن

من شدم دیوانه ی رویت ، چه با من می کنی
در بدر افتاده در کویت ، چه با من می کنی

لحظه ای با من مدارا کن ، درون خواب من
تا ببینی آتشِ این سینه و این تاب مـــــن

روزگـــــار و عمـــــر مــن تا کی بماند در سراب
دل خوشم اما به این عشقی که دارم من به خواب

چه سنگین گذشت عصر بارانی ام

گویی نوازش نمی کرد باران صورتم را

گریه ام ، فریادم ، تنها سکوتی بود

تا حرفهایم در بستری از بغض بخوابند …

چشم هایت شعر عشقی تازه می گوید برایم
من تو را زیبا تر از یاس و اقاقی می سرایم

ای نگاهت آسمانی شعر چشمت زندگانی
نو گل عشقی وَ من در باغ چشمانت رهایم

کاش چون تصویر عشقی در نگاهت می نشستم
تا سراپا عشق می شد این دل عشق آشنایم

تو شکوه کشتزاری آشیان مرغ عاشق
بی تو من گم کرده راهم خود نمی دانم کجایم

از تبار کهکشانی خانه ات در آسمان ها
با تو اوج آسمانم آسمانی با صفایم

باز یک جرعه غزل ، مستی صد جام ، چه خوب
موج و طوفان تو تا ساحل آرام چه خوب...

جرم من بوسه و گیسوی سیاه تو طناب
عشق قاضی شود و حکم من اعدام چه خوب...

پای دل کنج قفس خانه چشم تو ، عجیب
گیر افتاده دلم گوشه این دام چه خوب...

هر شب و گوشه چشم تو و این شاعر مست
بوی باران و خیال تو و صد کام چه خوب...

من غنی سازی آغوش تو را کم دارم
یک بعلاوه یک ، من ، تو و برجام چه خوب....

شهر دل را با تو تابان می کنم قدری بمان
با غزل همواره طوفان می کنم قدری بمان

در هوایت پرزنان هستم، همیشه در پی ات
گر روی این دیده گریان می کنم قدری بمان

من عقابی خسته ام، طاقت ندارم بیش از این
خستگی را از تو پنهان می کنم قدری بمان

شور باریدن ندارد ابر چشمانم ولی
گر روی نادیده باران می کنم قدری بمان

لب فروبستی که من بی تاب لبهایت شوم؟!
من لبت را شاد و خندان می کنم قدری بمان

خُدايا...

دِلَم دَر
دَستِ "او" گير اَست


خودَم اَز
دَستِ "او" دِلگير

عَجَب دُنيایِ بيرَحمی

دِلَم گير اَست
و دِلگيرَم

وقتی دلتنگ باشی
تمام آرامش یک ساحل را هم به تو بدهند
باز هم
دل تو بارانیست
خیس تراز دریا
خراب تر از امواج.....

آدم چقدر زود پیر می شود ؛

وقتی احساسش ،

اضافه تر از درک آدم هاست ... !!!

امشــــب از رویای تو خوابم نمیگیرد چرا
زخمی عشقت شدم این دل نمی میرد چرا

خواب در چشمم نمی آید مگر من مرده ام
زهر شیرینی ز چشمان قشنگت خورده ام

این تن فرسوده ام دیگر ندارد طاقـــــتی
خواهشی دارم ز تو بنشین کنارم ساعتی

عقده ها دارم به دل حرف دلم را گوش کن
آتش این عشق جانسوز دلم خاموش کـــــن

من شدم دیوانه ی رویت ، چه با من می کنی
در بدر افتاده در کویت ، چه با من می کنی

لحظه ای با من مدارا کن ، درون خواب من
تا ببینی آتشِ این سینه و این تاب مـــــن

روزگـــــار و عمـــــر مــن تا کی بماند در سراب
دل خوشم اما به این عشقی که دارم من به خواب

ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﻭﻟﯽ ﺍﻏﻠﺐ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ
ﮔﺮ ﺣﻀﻮﺭﺕ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺎ ﯾﺎﺩﺕ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﺗﺎ ﺭﻗﯿﺒﺎﻥ ﺳﻨﮓ ﺣﺴﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻟﻬﺎﺷﺎﻥ ﺯﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺟﺎﻧﺎﻧﻪ ﺑﯿﻌﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﮔﺮ ﻓﺮﺍﻕ ﺍﻓﺘﺪ ﺩﻣﯽ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺒﺮ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﺎ ﭘﺎﯼ ﺩﻝ ﺳﻮﯼ ﺗﻮ ﺭﺟﻌﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﯼ ﺁﺭﺍﻡ ﺟﺎﻥِ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﯽ ﭘﺮﻭﺍ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﻋﻄﺮ ﻧﺎﻣﺖ ﭼﻮﻥ ﮐﻪ ﭘﯿﭽﺪ ﺩﺭ ﺣﯿﺎﻁ ﺫﻫﻦ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻟﻢ ﮔﺎﻫﮕﺎﻫﯽ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﺩﺭ ﺿﯿﺎﻓﺘﻬﺎﯼ ﺷﺒﻬﺎﯼ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﻡ
ﻣﺎﻩ ﻭ ﻣﻬﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﯿﮑﻨﻢ

کاش باران بگیرد

کاش باران بگیرد و شیشه بخار کند

و من همه ی دلتنگی هایم را رویش “ها” کنم

و با گوشه ی آستینم همه را یکباره پاک کنم

محمد شیرین زاده

حرفهای نگفته که زیاد است....


تو از خودت بگو...

خوبی؟؟؟

میم نریمان

جای دوری نرفته ام

جای دوری نمی روم

می روم کمی باران را با دلم

یا دلم را با باران یکی کنم !

محمد شیرین زاده

شعر می گویم و باران می نوشم

تو آنقدر دوری

که شعرهایم پناهم می دهند

پشت شانه هایشان

تا سردم نشود

و غصه نخورم

از تنهایی...


((چیستا یثربی))

زیبای من ،عروس ِ قشنگ ِ شمالها
ای انـتـهای خـوب ِ همه احتمالـها
تا از خطوط ِ ممتد ِ چشمان ِ من روی
پـر می شود تمام ِ شبم از سئوالها
حوای با مرام ِ منی مـی شناسمت
می چینم از خیالِ تو سیب ِ محالها
از سایه سار آیه ی ِ رحمت رسیده ای
از یک طلوع ِ ریخته در زیـر ِ شالها
رویای کهکشانی من در تو گم شده
ای دامن ِ تو کوچه ی آهو خصالها
بالای گونه های تو فانوس ِ بندری
پیراهنت قصیده ای از پـرتـقـالها
دلواپسم بـرای شما نـازنین ِ مـن
می تـرسم از نگاه ِ سیاه ِ شغالها
بانو زمین بـرای شما آفـریده شد
تا پر شود به شوق ِ تو تقویم ِ سالها

بعضی وقتهــآ...

از شدت دلتنگیــــ ،

گریهــ کهــــ هیچ!!!

دلــَت می خــوآهــَد ؛

هــآی هــــآی بمیــــری...!

آمدم سر بزنم شعر بخوانم بروم...!
آنقدر دلزده هستم که نمانم بروم...

به همین کوچه و این خانه و دیوار اتاق
و به آیینه سلامی برسانم بروم...!!

آخرین بار به لبهات کمی زل بزنم
به دلم طعم لبت را بچشانم بروم...!

یک کمی خاطره جا مانده که بردارم و بعد
تن رنجور خودم را بکشانم بروم...

بغض هم واسطه شد خواست دلت را ببرد
تو خریدار نشو، زود برانم بروم...

باز باران زده در گوشه ی چشمم، باید
اشک... در دفتر شعرم بچکانم بروم.....

تصـــــویـری از آینــــده با طـــرحِ عَــــــدَم می آورد

عمری به رسمِ عاشقـی در گـل نظـــر کردم ولی

گل با تمــــامِ خوشگـلی پیــشِ تو کـــم مـی آورد

حتـــی رقـــابت بیــنِ تــو با گــل اگـــر برپـــا شود

بلـبل بــه نفــعِ خوبیـَت صـــدها قســـم می آورد

من تـازگی فهـمیـــده ام بی مهـــــربانی هـایِ تو

حتــی درختِ ســرو هـم از غصـه خــــم می آورد

لــــرزیدنِ قلــــــبم بــرایِ فکـــــرِ تنهـــا رفـتنــــت

مــن را به یـــادِ فــاجعـــه در شهــر بـَم مـی اورد

من خواب دیدم نیستـی ، وَ غم به قصدِ مـرگِ من

یک قهــوه یِ قاجــــار با مخـلوطِ سـَـــم می آورد

جادویِ من در شـاعـری تنهــا نوشتـن بود و بـس

حـس تو صـــــدهـا شعـــر بـر لـوح و قلم می آورد

کاش ديني بود بنام انسانيت...
و مذهبي بنام محبت...
وقبله اي داشت بنام عشق...

تا نه ترس از خدا بود
و نه وسوسه شيطان
نه وعده بهشت
و نه هراس از دوزخ


براستي که انسانيت بهترين دين است و
انساني که نيک زندگي کند نيازي به دين ندارد

و انساني که نيک زيستن را نداند
مطمئنا هيچ ديني اصلاحش نخواهد کرد......