شعر و شیدایی

                        

آمدی رد شدی
تا برگردی
درخت های انار پرتقال دادند
و سایه ها
سرجایشان ماندند
حتی پس از غروب.

چه کار به کار جهان داشتی
دیوانگی من بس نبود؟

آمدی رد شدی
تا برگردی
درخت های انار پرتقال دادند
و سایه ها
سرجایشان ماندند
حتی پس از غروب.

چه کار به کار جهان داشتی
دیوانگی من بس نبود؟

@Ghazalkhanii

در هم بشکن مرا، پریشان‌تر کن
با هر که وفادارتر از من... سَر کن

یک عمر گذشت و دل به راهت ماندم
دلتنگ تو اَم! نیا، ولی باور کن

#سیدرضا_حسینی_پور

بازمزمه ای اذنِ دُخول آمده است
بر روی شقیقه ام دولول آمده است

راضی شده ام به مرگ خود وقتی که
بین من و عشق ،ویرگول آمده است،،،!

به هیچکس ..

در این دنیا وابسته نباش..


حتی سایه ات ..

هنگام تاریکی..

تورا ترک میکند...

🎀🎀

به کوچه های شعر تو، تمام من نگاه شد

تن سپید کاغذم، غزلشبی سیاه شد


همین که بوسه ایی شدی لب غزل نسشته را

پلنگ شعر وحشی ام، نشست و سر به راه شد

اینجا دنیای دروغ است..
دنیای تزویر..نیرنگ..ریا..
دنیای بی قلب شما آدمها..
آدمهایی که لبخند در دل دارند..خنجر در دل..
آدمهایی که بازیگرند..بازیگران قهار..
و بازیچه ی دستشان همه چیز است..
شعر هایی که می نویسند!
واژه هایی که می گویند!
قلبهایی که زخم می زنند!
اینجا دنیای نامردان است!
دنیایی ناشناخته..که رنگ و بویش دارد آشنا می شود!!!
اینجا دنیای دروغ است...

هیچ کس گناه را

گردن نگرفت

یک سیب کم شده بود

و طبیعتاً

دیواری کوتاه تر از یک من
پیدا نمی شد...
🌷

این فصل آخر است، ببخش عاشقانه نیست
امشب در این خرابه هوای ترانه نیست

مردم دوباره پشت سرم حرف می زنند
اما عجیب!...

قلبی که جنس شیشه شد آخر شکستنی ست
عشقی که گشت یک طرفه جاودانه نیست

گفتم بمان به زخم غرورم نمک نپاش !
گفتی سزای عشق مگر تازیانه نیست؟

با این همه اگر چه مرا برده ای ز یاد،
هرچند در وجود تو از من نشانه نیست،

باور نمی کنم که تو طردم کنی، ولی
رفتم برای ماندنم آخر بهانه نیست !

ای ڪودڪ...
ڪفشهایتـ را نپوش...
تلاش تو براے بزرگـ شدنت
غمگینم میڪند...
ڪودڪـ بمان، کوچک بمان
من در بزرگـ شدنم، دردهایـے دیدم
ڪه ڪوچک کرد بزرگـ شدنم را...

🌞


آدم هایی هستند در زندگیمان
نمی گویم خوبند یا بد
چگالی وجودشان بالاست
افکار
حرف زدن
رفتار
محبت داشتنشان
و هر جزیی از وجودشان امضا دار است
یادت نمی رود
هستن هایشان را
بس که حضورشان پر رنگ است و بسیار خواستنی
رد پا حک میکنند روی دل و جانت
بس که "بلدند" باشند .
این آدم ها را باید قدر بدانی
وگرنه دنیا پر است از آن دیگرهای بی امضایی که شیب منحنی حضورشان همیشه ثابت است .

عشق از دست رفته هنوز هم عشق است،
فقط شکلش عوض میشود،
همین...
دیگر نمیتوانی لبخند عشقت را ببینی
یا موهایش را نوازش کنی
و یا با او برقصی...
اما وقتی این حس ها ضعیف میشوند،
حس های دیگر قدرت می یابند...
خاطرات،
خاطرات شریکت میشوند...
بغلش میکنی،
با آن میرقصی...
زندگی باید به پایان برسد ولی عشق نه...!!!

یکی بود یکی نبود زیر گنبد کبود

توی این شهرقشنگ یه روزی هیچی نبود

دیوارامون گلی بود تلفن هندلی بود

کارامون هردلی بود گازمون کپسولی بود

برقمون چراغ سیمی لامپ هامونم قدیمی

قفل درها خفتی بود یخچالامون نفتی بود

هرچی بود خوش بود دلا بیخیال مشکلا

زیلوهامون شد قالی همه چی دیجیتالی

کابل، فیبر نوری شد همه چی بلوری شد

حالا چشما وا شده اشکنه پیتزا شده

حالا با اون ور آب جوونا با آب و تاب

شب و روز چت میکنند یعنی صحبت میکنند

آب نباتا قند شده پیکانا سمند شده

کوره ده ها راه دارن چوپونا همراه دارن

توی این بگو بخند عصر همراه و سمند

دل خوش سیری چند!!؟
توکجایی سهراب؟آ
آب را گل کردند،
وچه با دل کردند،
زخمها بردل عاشق کردند،
خون به چشمان شقایق کردند،
درهمین نزدیکی،عشق را دار زدند،
همه جاسایه دیوار زدند،
گفته بودی قایقی خواهم ساخت،
خواهم انداخت به آب،
دورخواهم شدازین شهرغریب!
قایقت جا دارد؟

🍁

دستم را بگیر!
همین دست
برایت ترانه عاشقانه نوشته؛
همین دست سوخته
در حسرت لمس دست های تو؛
همین دست
پاک کرده اشک هایی را
که در نبودت به گونه دویدند...

این دست
بوی ترکه های
کلاس سوم را می دهد هنوز؛
این دست پینه بسته
از نوشتن مداوم نام تو...

دستم را بگیر
و از خیابان زند‌گی
بگذران مرا...

تو پارکــــ بود با دوستاشــــ
بــه اطرافــــ نگــــــا کـــــرد
نگاشــــــ از یــه چیزے رد شــــد
ولے سریعـــ برگشتــــ
یــه پســـــر خوشتیپــــــ بــود با یــه دختــــــر
دستــــ دختــــر رو شــــونه پســـر
دستـــ پســـر رو کــــمر دختـــر
یـه قدمــ رفتـــ عقبــ
با چشــمای پر شـــده از اشکــــ
هیشــکے نفهمیــــد
قدمـ دومـ اشکاشـــ ریختـــ
قدمـ سومـ دوستاشـــ مے پرسنــ چیشــدهـ
قدمـ چهارمـ از جوبـــ رد شـــد
قدمـ پنجمـ صداے ماشینـــ از پشتـــ میومــــد
قدمـ ششمـ
نگاه پــــسر افتاد بهشـــ
قدمـ هفتمـ دستــ پــسر از رو کمـــر دختـــر افتـاد
قدمـ هشتمـ پســر دویـد طرفشــــ
قدمـ نهمـ صداے مواظبــ باشـــ پـــسر
و قدمـ دهمـ یـه ماشین خـــورد به دختـــر

یه ملق رو هوا ســـر خـــورده به جدول صداے هـــوار دوستاشـــ صداے غلطــ کـــردماے پســر


صداے امبولانســـ نور مهتابے صداے چــرخـــ برانـــکارد
التماســــهاے پــسر صداے بوق دستگاهـ

ملافــه سفـــید چشــاے بستــه دختر
لباســـ مشکے مادر
وجود خالے دخـــتر
کمــــر شکــــسته پــــــدر
پشیمونے پــــسر و
نبووووودنـــ دختــــــر 💔
----------

👉 @ebgha ایدی کانال 👈

اگر شعر‌هاي من زيباست
دليلش آن است
که تو زيبايي
..
حالا
هي بيا و بگو
چنين است و چنان است.
اصلاً
مهم نيست
تو چند ساله باشي
من همسن و سال تو هستم
مهم نيست
خانه‌ات کجا باشد
براي يافتنت کافي است
چشم‌هايم را ببندم.
خلاصه بگويم
حالا
هر قفلي که مي‌خواهد
به درگاه خانه‌ات باشد
عشق پيچکي است
که ديوار نمي‌شناسد.
شاعر: گروس عبدالملکيان

باید با من حرف می زدی

من محتاجِ یک جمله بودم

جمله ای از تو
که مرا از آغوشِ زنجیرهای نَنوشتن، برَهاند.

باید با من حرف می زدی

تا چیزی می نوشتم

کلیدِ ادامه ی زندگی، در حنجره ی تو بود

در صدای تو

تویی که در من، من را گُم کرده بودی.

دلشوره می گیرم خدایی ماه تا این حد؟!
شیرین ادا و دلبر و دلخاه تا این حد؟!

گفتند زنها منکر زیبایی ات هستند
اما نمی گفتند با اکراه تا این حد

قدیسه ی مرمرتراش معبد جادو!
نام تو ورد هر شب ارواح تا این حد؟

حتا خدا را عاشق خود کرده ای مریم!
دل بردن آنهم در پرستشگاه تا این حد؟!

از چشم زخم آنهمه آیینه می ترسم
با رشک می پرسند از هم ماه تا این حد؟

هر یک دقیقه میدهد صد سال بر بادم
درد ندیدن های تو جان/کاه تا این حد؟

در خاب بوسیدم تو را، خندیدی و رفتی
آخر جواب عاشقت کوتاه تا این حد؟!

خاندم غزل از درد دوری، باز دفتر سوخت
آتش گرفتن آنهم از یک آه تا این حد؟؟!

این منصفانه نیست
من پیر شده باشم
و تو در خیالم
درست مثل روزی که ترکم کردی
زیبا و جوان
همین شده که هیچ‏ کس
باور نمی کند
معشوق من بوده باشی

فکرَش را بکن!!!
چه مرگ ِ قشنگی می تواند باشد!

تو از کوچه مرا صدا بزنی
و من از شدت ِ شوق
در و پنجره را با هم قاطی کنم . .