شعر و شیدایی

                        

دوست گر یکرنگ باشد من فدایش میشوم....
گر دو رنگی کرد سنگ زیر پایش میشوم.

دوست گر یکدل شود دل را بنامش میکنم....
گر زرنگی کرد هستی را حرامش میکنم.

دوست گر صادق بُوَد دل را به دستش میدهم....
نقش اگر بازی کند فوراً شکستش میدهم.

منکه عمری در جهان دُرِّ رفاقت سُفته ام....
بارها با دوستان خویش این را گفته ام.

که ای دل و جانم فدای دیدهٔ بیدارتان....
فکرتان را میتوانم خواندن از رخسارتان.

چشمْ بسته نقش لیلی را به مجنون میکشم....
شاعرم من موی را از ماست بیرون میکشم.

جان عاشق یک طرف ، یک موی لیلا یک طرف،
کـوچـه‌ی محبوب یک سو ، کل دنیا یک طرف...

مثل مجنون تار می‌بیند جهان را چشم من،
می‌کشی از پنجـره تـا پـرده‌ها را یک طرف...

گردنم کج می‌شود، یک شهر می‌ریزد به هم،
تا که می‌ریزد چنین آن زلـف زیبا یـک طرف...

غـرق در تعبیر خـواب گیسـوی آشفتـه‌ات،
یک طرف صورت‌نگاران، اهل معنا یک طرف...!

در مصـافـی نـابـرابـر می‌کشـد روح مــرا،
گیسوانت یک طرف، آن خالِ تنها یک طرف...

چگونه حل کنم باتو معمای نگاهت را
کمک کن تا بفهمم رمز معنای نگاهت را

نگاهت میکنم اما نگاهم را نمی خوانی
تورا قرآن ، نگیر از من تماشای نگاهت را

اگر چه عاشقت هستم ولی با تو نمی گویم
که در قلبم نمی گیرد کسی جای نگاهت را

نگفتم چونکه می دانم که سر بار تو خواهم بود
مرا این بس که دیدم حس زیبای نگاهت را

در این زندان گذشتن از تو تنها راه ممکن بود
گذشتم از توچون خواندم سراپای نگاهت را

نمی دانم چه احساسی به من یاعشق من داری
چگونه حس کند این قطره دریای نگاهت را

حلالم کن اگر چشمم کمی زل زد به چشمانت
ببخش این قلب بی آزار و شیدای نگاهت را



من حسادت می کنم حتی به تنها بودنت
من به فرد رو به رویی، لحظه ی خندیدنت
من به بارانی که با لذت نگاهش می کنی
یا نسیمی که رها می چرخد اطراف تنت
من حسادت می کنم حتی به دست گرم آن،
شال خوشرنگی که می پیچد به دور گردنت
وقتی انگشتان تو در گیسوانت می دود
من به رد مانده از اینجور سامان دادنت
اینکه چیزی نیست ،گاهی دل حسادت کرده به
عطر پاشیده از آغوش تو بر پیراهنت
هیچکس ای کاش در دنیا به تو حسی نداشت
من حسادت می کنم حتی به قلب دشمنت
کاش هرکس غیر من، ای کاش حتی آینه
پلک هایش روی هم می رفت وقت دیدنت

اعتـــــــراف می کنـــــم ...!

محتـــــاج حس"نفس"هاي توام ....

ممنوعه ترينم باش اما ...!

بــاور کــن کـــه ....

دلتنگیِ تــــو ...!

بـــرای مـــن ....

مـــرگ تــدریجی اســـت........

همه از عشق وجنون می گویند...

همه زین کاسه ی خون می گویند..

نام هرگونه هوس عشق نهند...

بیخود از ناز و فزون می گویند...

عشق آن است که آتش فکند...

آتش اندر دل سرکش فکند...

عشق آنست که بایک دیدار...

شعله درقلب مشوش فکند...

خواستن را نرسیدن عشق است...!!

سوختن و یار ندیدن عشق است..!!.

کی تماس دوبدن عشق بود...؟!!

دوری و درد کشیدن عشق است،،،،،،

دقتت کم میشود وقتی که عاشق میشوی
بیخیال خنده و کشف حقایق میشوی

ساعت دلشوره هایت زنگ دایم میخورد
باز هم دلواپس مرگ دقایق میشوی

دایما فکرت گرفتار نگاهش میشود
یا برای لمس آغوشش تو لایق میشوی?

آسمان حال تو این روزها ابری شده
شاید از این عاشقی باران ناطق میشوی

ماه ها طی میکنی سخت است میدانم ولی
بارها با نام او مجنون سابقمی شود

در کوی خرابات مرا عشق کشان کرد
آن دلبر عیار مرا دید نشان کرد

من در پی آن دلبر عیار برفتم
او روی خود آن لحظه ز من باز نهان کرد

من در عجب افتادم از آن قطب یگانه
کز یک نظرش جمله وجودم همه جان کرد

#مولانا

فرهاد کجایی که ببینی همه عاشق شده اند
همه گویند که عاشق چو شقایق شده اند

فرهاد همه مدعیان حلقه بدست آویزند
حلقه ها مظهر عشقی که جنون آمیزند

عشق با حلقه که امد به همان حلقه برون آید زود
یا که تعویض شود حلقه و عشق دگری آید زود

فرهاد شعار همه از خویش گذشتن باشد
تا رسد موعدآن کینه به اندازه کشتن باشد

فرهاد زشهوت که نگو عشق مقدس باشد
لیک از وصل ، به آنسو، دگر شهوت و شهوت باشد

فرهاد خلاصه تو اگر بودی و عاشق صفتان می دیدی
بر عشق و همان تیشه و کوه و همه می خندیدی...

من بغض باران در دل تنگ كويرم
از ذهن تو دورم ولي امكان پذيرم

راه گريزي هرگز از عشقت ندارم
رودم كه افتادي چو دريا در مسيرم

پشت سكوتم حرفها دارم برايت
رو به سقوطم پيش تو گر سر به زيرم

نشکسته من را رفتنت , از هم گسسته
شیشه نبودم , نازک اما چون حریرم

بي تو هواي زندگي چون مرگ سرد است
قدرى در آغوشم بکش تا جان بگيرم

🌾

صدای شکستنت را هیچ کس نمی شنود.
اینجا آدم هایش ناشنوایند....
اینجا به جرم شکستن
زیر پا می گذارندت...
بنویس ,درد هایت را, غم هایت را ........
بنویس .
وجدان تقدیر همیشه
خواب است....بدرد نمی آید.....
اینجا فقط کلمات بیدارند.....
واژه ها عاشق اند....
بنویس از دلت.....
تا واژه ها عاشقانه زخم هایت را مرحم شوند.
نترس.......
وفای نوشته ها بیشتر از آدم هاست...

ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻟﻢ ﺑﺎﻓﺘﻢ ﺍﺯ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﺕ ﻣﺎﻩ ﻭ ﭘﺮﯼ
ﭼﻮﻥ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺯ ﻫﺮ ﻣﺎﻫﯽ ﺗﻮ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻬﺘﺮﯼ
ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺯ ﺷﻮﻕ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﭘﯿﭽﯿﺪﮔﯽِ ﺍﯾﻦ ﮐﻼﻑِ ﺳﺮ ﺳﺮﯼ
ﺭﻭ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﻧﺦ ﻫﺎﯼ ﺫﻫﻨﻢ ﺩﻟﺒﺮﺍ
ﻧﺎﺯ ﮐﻢ ﮐﻦ، ﺍﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﺒﯽ ﻭ ﻫﻢ ﺗﺎﺝِ ﺳﺮﯼ
ﯾﻮﺳﻒ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻓﺘﻦ ﻫﺎﯼ ﺧﯿﺎﻟﺶ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻦ
ﻣﻮﻋﺪ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ ﻭ ﭼﺸﻢِ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺧﯿﺲ ﻭ ﺗﺮﯼ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯ ﯼ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻝِ ﺍﻫﻞ ﮐﻨﻌﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻦ
ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮﻡ، ﯾﺎ ﺗﻮ ﺯ ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮﯼ سرزمین زرخیز

از تو پنهان می کنم رنگ صدایم را هنوز
پیش چشمت می کنم گم دست و پایم را هنوز

غربتم را با تو قسمت می کنم از راه دور
می پذیری دست های بینوایم را هنوز ؟

بشنو آواز مرا از سایه ها و سنگ ها
مردم اما نیست پایان ، ماجرایم را هنوز

چیست آیا جرم انسان جز به دنیا آمدن؟
آنکه می آرد نمی بخشد خطایم را هنوز؟

در زمین جایی ندارم آرزویم مردن است
آسمان نشنیده می گیرد دعایم را هنوز...

الهی من همانم بی پناهم....
بجز الطافتان راهی ندارم !

الهی گاه گاهی یک نگاهی....
به این عبده ذلیلت،"کن عطائی"

الهی من حقیرم،ناتوانم....
تویی سرور به این عالم،"خدایی"

الهی تو رئوفی ، مهربانی....
کریمی و رحیمی، "باصفائی"

الهی ماندگاری ، نازنینی....
تو پوشاننده هر عیب مائی !

الهی آمدم دستم بگیری....
نیازم را ببین یا ربّ،"الهی..

یک نفر هست که لب وا بکند می میرم
خنده ی معجزه آسا بکند ... می میرم

در کنارش بخدا حس عجیبی دارم
بوسه موکول به فردا بکند ... می میرم

جان من بسته به هر موی سیاهش شده است
تاری از زلف هویدا بکند .... می میرم ...

چه باید کرد این حال پریشان دل ما را
و این تنهایی هر روز مهمان دل ما را
تو با آن چشم های یاغی و خون خوار چنگیزی
بیا و باز غارت کن خراسان دل ما را
#مهدی_غفارزاده

سکوتم بوی آرامش ندارد

جنونم با کسی سازش ندارد

به غیر از چشم های عاشق تو

جهان که چیز با ارزش ندارد

. , من هوا را بی نفسهای "تو" حاشا می کنم
تار و پود عشق را در "تو" تماشا می کنم
بیقراری دل من خنده ی شیرین "تو"....
بیستون سهل است من فرهاد رسوا می کنم
انتظار وصل دارم از شراب چشم "تو"
هی بگو فردا و فردا،باز هم امروز ،فردا می کنم
می بریز و مست تر کن باده ی عشق مرا
کاین دل مجنون به یکباره،فدای ناز لیلا می کنم
گر نیندازی نظر بر این دل بی تاب ما
زندگی را بی نگاه های "تو" منها میکنم....!
___________________________

بنام عشق وبنام زن این درد نامه ایست از طرف بسیاری از زنان سرزمین من ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ
ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻘﺎﺏ ﻫﺎﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺩﺍﺭﻡ
...
ﻧﻘﺎﺏ "ﺯﻧﯽ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ "
ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﻓﺎﻣﯿﻞ
" ﺯﻧﯽ ﺑﺎ ﺭﻭ ﺑﻨﺪﻩ "
ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻫﺎﯼ ﻣﺬﻫﺒﯽ
" ﺯﻧﯽ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮ"
ﺩﺭ ﮔﺎﻟﺮﯼ ﻫﺎ
" ﺯﻧﯽ ﻣﺮﻓﻪ "
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭﭼﻪ ﯼ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ
" ﺯﻧﯽ ﻣﺘﻤﺪﻥ"
ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻓﻪ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
" ﺯﻧﯽ ﺑﺎ ﺭﮊﻟﺐ ﻗﺮﻣﺰ"
ﺩﺭ ﺭﻭﯾﺎﻫﺎﯼ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ
" ﺯﻧﯽ ﺑﺎ ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯼ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﺑﻠﻨﺪ"
ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻨﺴﺮﺕ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ

ﻓﻘﻂ ﺯﻣﺎﻧﯽ "ﺧﻮﺩﻡ" ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﭘﺸﺖ ﺩﺭﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ
" ﺗﻨﻬﺎ "
ﯾﺎ " ﺩﺍﺩ" ﻣﯽ ﺯﻧﻢ ﯾﺎ " ﺯﺍﺭ

🍁 به سرم زد هوسِ چهرهء دلدار امشب
مست دیدم که تویی دست به دیوار امشب

دست در دستِ رقیبم ز گذر میرفتی
سخنی ساده نگفتی به منِ زار امشب

گر چه گرمایِ دمت مایهء آرامم بود
شدم از سردیِ تو ناخوش و بیمار امشب

ادّعایت به وفا تا به ثریا میرفت
چیست این دست که داری به دگر یار؟امشب

فخر کردم به تو در مجلس بیگانه و دوست
شده ام مضحکهء صحبت اغیار امشب

گفته بودی گلم و رایحه ام شورانگیز
شده ای باد خزان و شده ام خار امشب؟

سرِ یاری چو نداری ز رهِ لطف بیا
دست من گیر و ببر تا به سرِ دار امشب