شعر و شیدایی

                        

آمد به خیالم ، به کنارم که نیامد!
دیوانه سر قول و قرارم که نیامد

بیرون زدم از خانه به آوارگی شهر
خود را به نسیمی بسپارم که نیامد

شهری پُر صورت ولی از عاطفه خالی
این چهره و آن چهره،به کارم که نیامد

جز چتر چه آوار بریزم به سری که
بر خاک نیفتاد و به دارم که نیامد

تا صبح من و کوچه و دلشوره ی باران
می گفت، ببارم که ببارم که نیامد

بزرگی میگفت ؛
زنده بودن حرکتی است افقی ،
از گهواره تا گور ......
اما زندگی کردن حرکتی است عمودی ،
از فرش تا عرش ......
زندگی یک تداوم بی نهایت اکنون هاست ...

ماموریت ما در زندگی
" بی مشکل زیستن " نیست ،
" با انگیزه زیستن " است ...

" سلطان دلها " باش ,
اما دل نشکن ...
پله بساز ،
اما از کسی بالا نرو ...
دورت را شلوغ کن ،
اما در شلوغی ها خودت را گم نکن .....

" طلا " باش ،
اما خاکی .....

🌹🌹🌹🌹🌹

من از مستى نميترسم
من از بدمستى دنيا و ادم هااااش مى ترسم
من از دريا نميترسم
من از درياى طوفانى و ويرانيست كه مى ترسم

من از گريه نميترسم
من از اشك نهانى در دل شبهااااام مى ترسم
من از شبها نميترسم
من از تاريكى دلهاى بى احساس مى ترسم
من از مردن نميترسم
من از هر روز مردنهاى دور از تو
تو اين تنهاييه بى وقفه
مى ترسم ....
📓

دل خسته ترينيم، چه از كفر و چه از دين
بيزار ترينيم، هم از آن و هم از اين

بگذار كه تا يك نفس آرام بگيريم
از قال و مقال دم اين دين نمادين

گستاخ تر از پيش شو اى دل، دل غافل
اى عقل كمى دامن از اين دايره برچين

🌞



لکنت شعر و پریشانی و جنجال دلم
چه بگویم که کمی خوب شود حال دلم؟

کاش می‌شد که شما نیز خبردار شوید
لحظه‌ای از من و از دردِ کهن‌سال دلم

از سرم آب گذشته است مهم نیست اگر
غم دنیای شما نیز شود مالِ دلم

عاشق ِ نان و زمین نیستم این را حتماً
بنویسید به دفترچه‌ی اعمال دلم

آه! یک عالمه حرف است که باید بزنم
ولی انگار زبانم شده پامال دلم

مردم شهر! خدا حافظ‌تان من رفتم
کسی از کوچه‌ی غم آمده دنبال دلم

باران گرفته ، باز دلم گشته بیقرار
دردت اشاره کرده به چشمم « کمی ببار»

می خواستم غزل بسرایم در این هوا
با واژه های خیس ، غم و دردِ انتظار

اینبار خواستی به خیالم سفر کنی
حتما برای قافیه ها چتر هم بیار

فرقی نمی کند که در آنسوی جنگلی
یا روی ماسه یا وسطِ دشت و لاله زار

اینجا ، درونِ کلبه ی تنهایی منی
ای تک سوارِ فاتحِ قلبم ، بزرگوار

بغضم ، ردیفِ آخر این گفتگو ، شکست
مهمانِ چشمهای تو هستم ، تو هم ببار

شب،قلم، کاغذ،چشم من تر می شود
جان من با خاطراتت تا صبح خاکستر می شود
آن که عمری مجلس آرای محفل ها بوده است
گوشه گیری کرده و هر روز تنها تر می شود

امشب از آسمان دیده‌ی تو
روی شعرم ستاره می‌بارد
در زمستان دشت کاغذها
پنجه‌هایم جرقه می‌کارد


شعر دیوانه‌ی تب‌آلودم
شرمگین از شیار خواهش‌ها
پیکرش را دوباره می‌سوزد
عطش جاودان آتش‌ها

آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست

شب پر از قطره‌های الماس است
از سیاهی چرا هراسیدن
آنچه از شب به جای می‌ماند
عطر سکرآور گل یاس است

آه بگذار گم شوم در تو
کس نیابد دگر نشانه‌ی من
روح سوزان و آه مرطوبت
بوزد بر تن ترانه من

آه بگذار زین دریچه باز
خفته بر بال گرم رویاها
همره روزها سفر گیرم
بگریزم ز مرز دنیاها

دانی از زندگی چه می‌خواهم
من تو باشم.. تو.. پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو.. بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریایی ست
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین طوفان
کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو می‌خواهم
بروم در میان صحراها
سر بسایم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو می‌خواهم
چون غباری ز خود فرو ریزم
زیر پای تو سر نهم آرام
به سبک سایه به تو آویزم

آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست


(فروغ فرخزاد)☑️

مرا وقتی گرفتار خودم بودم صدا کردی
مرا از من، مرا از قیدِ من بودن رها کردی

نماز عشق می خواندم، امامم حضرت دل بود
کنارم بی تکلّف ایستادی، اقتدا کردی

من از خود، نیمه‌ ای را دیده بودم:"عاقل"! اما تو...
مرا با نیمـــه ی دیـــوانه ی من آشـــنا کردی

چه زيباست كسي رو
دوست داشتن بااو
عشق راساختن,
چه زيباست براي كسي سرودن اورابعد
ازخداستودن,اورادر
قصه هاشاه كردن,او
رادردل خويش جاكردن,چه زيباست
باعشق زندگي ساختن
عشق رايافتن وتاابد
بااوماندن.

ما دو پیرهن بودیم
بر یک بند

یکی را باد برد

دیگری را باران
هر روز
خیس می کند...

اگر تو نبودی من بی دلیل ترین اتفاق زمین بودم

تو هستی و من محکم ترین بهانه ی خلقت شدم

بدهم تکیه به تو شانه شدن را بلدی؟
گرمی ثانیه ای خانه شدن را بلدی؟

تو که ویرانه کننده است غمت می دانم
خوردن غصّه و ویرانه شدن را بلدی؟

آنقدر سوخته قلبم که قلم می سوزد
شمع گریان شده، پروانه شدن را بلدی؟

مرغ عشقی شده دل میل پریدن دارد
بال و پر در قدمت لانه شدن را بلدی؟

می نویسم من عاشق فقط از قصّه ی تو
در غزل های من افسانه شدن را بلدی؟

اشک شب های سحر سوخته ام پیش کشت
تلخی گریه ی مردانه شدن را بلدی؟

هر کسی دیده مرا شاعر "مجنون" خوانده
تو بگو "لیلی" "دیوانه" شدن را بلدی؟

این همه ناز کشیدم بشوم معتکفت
بدهم تکیه به تو شانه شدن را بلدی؟

یک عمر جدایی به هوای نفسی وصل



گیرم که جوان گشت زلیخا به چه قیمت؟؟

گل شوی در باغ عشقم باغبانت می شوم
در کویر داغ و سوزان سایبانت می شوم

رخ نمایی برمن عاشق میان گل رخان
عمر نوحی را بگیرم جاودانت می شوم

خم ز ابرویم رها کن با نگاهی مهربان
خنده بر لبها نهی من مهربانت می شوم

قصه پردازم تویی نقش مرا حاشا مکن
راویم باشی عزیزم قهرمانت می شوم

پر گشا بر اوج مینا تا رسی بر طارق عشق
وا رهم از تیره گی چون آسمانت می شوم

با دلم همراه شو در راه عشق و عاشقی
راهی و همدل شوی من ساربانت می شوم......

آخرین نگاهت را

در شب هایت

از کدام پنجره

روانه ی آسمان می کنی؟!

که خورشید

به شوق دیدار تو

دوباره طلوع می کند...

💫💫💫💫💫 ورود به قلبــــــــــم ممنوع شد.....



هَوَس یا عشق ؟ یا عادت ؟ کدامَش ؟
هرآنچه دوست داری تو بنامَش

ولی من گویَمَش رؤیای زیبا
که شیرین است فقط در خواب، کامَش

اگر دیدی کسی گفت عاشقم من
بدان شعر وُ غزل باشد کلامَش

وگرنه عـشق در این عصر وُ دوران
کجا بوده ؟ که من گویم سلامَش !

هرآنکس که رسانـَد برتو نفعی
تو آنگاه میزنی جامَت به جامَش

دگر پس عاشقی معنا ندارد
دُکان وُ دَکّه بازار است تمامَش.✨✨✨✨✨

کلماتم را
در جوی سحر می‌شویم
لحظه‌هایم را
در روشنی باران‌ها
تا برای تو شعری بسرایم، روشن
تا که بی‌دغدغه، بی‌ابهام
سخنانم را در حضور باد
این سالک دشت و هامون
با تو بی‌پرده بگویم
که تو را
دوست می‌دارم تا مرز جنون.



""🌹🌹

فرشتگان از خداوند پرسیدند: خدایا تو که بشر را آنقدر دوست داری چرا غم را آفریدی ؟
خداوند فرمود : غم را به خاطر خودم آفریدم !
چون این مخلوق من تا غمگین نباشد به یاد خالقش نمی افتد !! 

خدایا
در دانستن تو ارامشی است و در ندانستن من تلاطمها.
مهربان یاور همیشگیم
توخود با ارامشت تلاطمم را ارام بساز