شعر و شیدایی

                        

مینویسم
مینویسم با زبان سادگی مینویسم در میان دردها
مینویسم یاد آرزوهای محال مینویسم با تمام این خیال
مینویسم باران میخونم حسرت اشک های نباریده
مینویسم
مینویسم از درد
از قصه پر غصه
مینویسم
از جدایی
از دلتنگی
مینوسم اما تا کجا باید نوشت تا به کی بازیچه بودن در دست سرنوشت!
مینویسم از ننوشته هایی که بغض شده در گلویم
مینویسم
مینویسم با اشک
همه چیز مثل یه خواب
تو.....
من.....
عشق.....
فاصله.....
خطی به نام خاطره
اشک میبارم و مینویسم
گریه ها دارم و مینویسم
گفته بودم تو را دوست دارم
دوستت دارم و مینویسم
گرم شعر هایم و مینویسم
دوری از تو عزیز مهربانم
سخت است و مینویسم
مینویسم رو تن سرد این کاغذ
مینویسم....

شکستن دل کسی که عاشق توست

کارساده ایست...

اگر راست میگویی...

دل کسی را بشکن که...

عاشقش هستی.....

رفتنت،
آنقدرها که فکر میکنی فاجعه نیست!
من
مثل بیدهای مجنون
ایستاده می میرم!

نزار_قبانی

یه جایی هست که دیگه کم میاری:
از اومدنا...؟
رفتنا...؟
شکستنا...؟
جایی که فقط میخوای یکی باشه،
یکی بمونه و نره واسه همیشه..."

یه عالمه رویا داری توی سر ؟
یه عالمه نقشه داری واسه آینده ؟
.
.
پس بلند شو و یه راهی پیدا کن ...
راه نبود یه راهی بساز ...
سخت بود تو هم سخت تر شو ...
خلاصه میگم همه چی دست خودته !
بهونه بیاری به خودت ضربه زدی ...
بهونه ها رو بزاری کنار به خودت کمک کردی ...
به میزان تلاشمون آیندمون هم زیباتر و راحت تر میشه

كيش و مات تو شدم نابغه ی مهره ی دل ...
دل مريخیِ من باخت به تو زُهره ی دل ...

بدترين شيوه همين بود ، كه تو حمله كنی ...
منِ بيچاره شَوم باخته و برده ی دل ...

رفته بودم سرديوار دلم بهرِ رُخَت ...
بی خبر رِخنه نمودی تو در قلعه ی دل ...

شيوه ات مهر و محبّت ، كه شدم ماتِ دِلت ...
دست بر مهره شدم آمدی دُردانه ی دل ...

چيره دستی آرى ! شاه دِلم تسليم است ...
تو چه ملموس شكستی سراپرده ی دل ...

من كه ماتَم ، به تو و بازیِ شطرنج دلت ...
برو خوش باش در اين بازی شدی شهره ی دل ...

هرچه کردی با دل زردم..نوشتم بیخیال...
گفته بودی بر نمیگردم.. نوشتم بیخیال...
بیخیال اینکه دانستی به پایت سوختم...
بیخیال آنکه شد دردم..نوشتم بیخیال...
بیخیال کوچه و باران و پاییز و تگرگ...
بیخیال خانه ی سردم..نوشتم بیخیال...
بیخیال شعرخوانی های من..باعطر تو...
بیخیال شاعری..در..دم نوشتم بیخیال...
بیخیال دوستت دارم که میگفتی به من...
بیخیال یار نامردم..نوشتم بیخیال...
بیخیال چهره ی ماه تو در آغوش من...
بیخیال آنچه ناکردم..نوشتم بیخیال...

لامُروّت ، شانه هایت دردِ بی درمانِ کیست؟
چشمهایِ لوطی ات ، در خلوتِ دُکانِ کیست؟

پُرسشی دارم ، که میدانی و پنهان میکنی
بر تنت عطرِ دوسیب ، از مَحفلِ قلیان کیست؟
‌
بوسهٔ آغشته ات دستِ که را لَک می کند؟
رَدِ پایِ کوچکت ، این بار بر ایوانِ کیست؟

چاییِ پُر رنگِ بعد از ظهرها را یادت ست؟
حال لیوانِ شرابت ، جُفت با لیوانِ کیست؟
.
نازنین ، هَذیانِ همسایه شبیه اسمِ توست
نام تو در خوابهای بی سر و سامانِ کیست؟

گفته بودی یک شروعِ تازه میخواهی ، ولی
خوب میدانی شروعِ تازه ات ، پایانِ کیست ..

ای خدا یار من آنجاست ، حواست باشد
او نشان کرده ی اینجاست ، حواست باشد

یار من موی سرش ، قیمت صدفرهاد است
قصه اش قصه ی فرداست ، حواست باشد

گرچه بدجور شکسته است دل تنگ مرا
همچنان شاه غزل هاست ، حواست باشد

او نگاهم نکند ، یا نخرد حرف مرا...
هرچه هست بین خود ماست ،حواست باشد

حرف یک عشق قدیمی ست که برعکس شده
درد من درد زلیخاست ، حواست باشد

آنچه فرهاد نوشته ست بروی تن تو ...
شرح یک روز غم ماست ، حواست باشد

همه ی دلخوشی و زندگی ام ،بودن اوست
برود ، آخردنیاست ،حواست باشد

نگذاری ، احدی تیشه برویش بزند.

در پسِ چیزهای ساده پنهان می شوم تا تـو مرا بیابی
اگر مرا نیافتی
چیزهای ساده را می یابی
و هر آن چه را که مَـن لمـس کرده ام
لمس خواهی کرد،
این گونه
ردِ دست های مَـن و تـو
بر هم ترسیم می شود

#یانیس_ریتسوس

به جرم وسوسه

چه طعنه ها که نشنیدی حوا

پس از تو

همه تا توانستند آدم شدند !

... چه صادقانه حوا بودی ...

و چه ریاکارانه آدمیم!

به جرم وسوسه

چه طعنه ها که نشنیدی حوا

پس از تو

همه تا توانستند آدم شدند !

... چه صادقانه حوا بودی ...

و چه ریاکارانه آدمیم!

بلبلان اواز در گل یافتن
شاعران درزن تکامل یافتن

زن محبت راتلافی میکند
خستگی را ترمه بافی میکند

زن درخشان میکند الماس را
زن تجلی میکند احساس را

ص.ب

مولانا:

گفتی بیا،گفتم کجا؟ گفتی میان جان ما
گفتی مرو.گفتم چرا؟ گفتی که میخواهم تورا
گفتی که وصلت میدهم.جام الستت میدهم
گفتم مرا درمان بده. گفتی چو رستی میدهم
گفتی پیاله نوش کن. غم در دلت خاموش کن
گفتم مرامستی دهی،با باده ای هستی دهی
گفتی که مستت میکنم،پر زانچه هستت میکنم
گفتم چگونه از کجا؟ گفتی که تا گفتی خودآ
گفتی که درمانت دهم. بر هجر پایانت دهم
گفتم کجا،کی خواهد این؟گفتی صبوری باید این
گفتی تویی دُردانه ام. تنها میان خانه ام
مارا ببین،خود را مبین درعاشقی یکدانه ام
گفتی بیا. گفتم کجا. گفتی در آغوش بقا
گفتی ببین.گفتم چه را؟گفتی خدا را در خود آ

مولانا"

تعریف من از عشق

همان بود که گفتم

در بند کسی باش

که در بند تو باشد...

ﺗﺎﺯﻩ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﺩﻡ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻮﺭ ﻭ ﮐﺮﻫﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .

ﭘﯿﺶ ﺍﺯﺍﯾﻦ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺭﺍﺯ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﻭﻟﯽ .
ﺗﺎﺯﻩ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺣﻞ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻤﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .

ﮔﻢ ﺷﺪﻡ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﻫﺎ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻪ ﻗﺪﺭ .
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ ﻧﺴﺨﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻟﻤﺜﻨﯽ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .

ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻟﯿﻼ ﺑﺎﺷﯽ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻟﯿﺨﺎﯾﺖ ﮐﻨﻨﺪ .
ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺣﻮﺍ ﺑﺎﺷﯽ ﻭ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .

ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﻮﯼ ﺩﺭ ﻗﺎﺏ ﻫﺎ .
ﭘﺸﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺑﺮﯾﺰﯼ ﻏﺼﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .

ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﯾﺎﯼ ﺑﯽ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﺸﺘﯽ ﺁﺭﺯﻭﺳﺖ .
ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻣﺎ ﻟﻤﺲ ﺭﻭﯾﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .

ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﺮﮔﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻣﺎ ﻧﺸﺪ .
ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺭﻭﺩ ﺭﻓﺘﻦ ﺳﻤﺖ ﺩﺭﯾﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ .

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﺍﯼ ﺩﻝ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻣﻦ ﺁﺳﺎﻥ ﺑﮕﯿﺮ .
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺩﻝ ﮔﻔﺖ : ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺍﻣﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ.....

وای برمن که در این شهر خریداری نیست

گشته ام باغ خیالات نظر را تا صبح
همه خوابند و در این غمکده بیداری نیست

عقل گوید که دل آزار تو را حسی هست؟؟
این چه حسی است که در خون ورگش جاری نیست

آنقدر دور شدی ،محو شدی از نظرم
که در این فاصله افتادم و اصراری نیست

بسته ام بار سفر را که روم از دل تو
که تو از بند دل آزادی و اجباری نیست

[Forwarded from 💫ƒคｲɨოค💫]
ﻣﮕﺮ ﻣﯿﺸﻮﺩ ،
ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺨﺮﯾﺐ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻗﻠﺐ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﯾﮏ ﺍﻧﺴﺎﻥ ،
ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ : " ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ " ﻣﮕﺮ ﻣﯿﺸﻮﺩ ،
ﻋﻤﺮﯼ ﺭﺍ ﻫﺪﺭ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﮔﻔﺖ : " ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﯿﮑﻨﻢ "

ﻣﮕﺮ ﻣﯿﺸﻮﺩ ،
ﻏﺮﻭﺭ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﯼ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ
ﺧﺮﺩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ " ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ "
ﻏﺮﻭﺭ ﻟﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺵ ﺭﺍ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺑﺰﻧﯽ

ﻣﮕﺮ ﻣﯿﺸﻮﺩ ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﮐﺴﯽ ﺯﻭﺩ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﺮﺩ
ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﯿﺸﻮﯼ
ﺑﮕﻮﺋﯽ : " ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ "

ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ،
ﭼﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩ ؟

ﭼﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺑﺨﺸﯿﺪ ؟

ﮔﺎﻫﯽ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﯿﺴﺖ ...
ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﻣﺮﻫﻢ ﺩﺭﺩ ﺑﺎﺷﺪ ،
ﻧﯿﺴﺖ .

ﮔﺬﺷﺖ ﻫﻢ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ ...
ﻭﻗﺘﯽ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﻣﯿﺪﺍﻧﯿﻢ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻫﻮﯾﺖ ﻭ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﮐﺴﯽ ﻣﯿﺰﻧﯿﻢ ...
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﺨﺸﺶ ﻫﻢ ﻧﺎﺑﺠﺎﺳﺖ ... ﺷﺨﺼﯿﺖ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﺑﻪ ﺁﺷﻮﺏ ﮐﺸﯿﺪﯼ ،
ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﺁﺭﺍﻡ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ ... آدمها بفهمید

دل آلزایمر نمی گیرد...

فاصله ات را بامن رعایت کن!
من بی جنبه تر از آنم
که در برابر وفور عطر تو مقاومت کنم
و تو را تا آخرین جرعه سر نکشم!
از یک فاصله که نزدیک تر می شوی
ناخودآگاه دست های قلبم
به رویت آغوش وا می کنند و
همه چیز در من از نو آغاز می شود...
فاصله را که بر می داری
دنیا در برابر زیبایی تو
مات می شود و ترس بَرَم می دارد
که نکند غرورم تاب نیاورد و
درون ویرانم برایت پدیدار شود.
شکنجه گر!
برای غرورم هم که شده
فاصله ات را با من رعایت کن!

"مصطفی زاهدی"
از کتاب: دست‌هایش بوی نرگس می داد

اگر از کمند عشقت بروم ٬
کجا گریزم

که خلاص بی تو بندست و
حیات بی تو زندان

اگرم نمی‌پسندی
مدهم به دست دشمن

که من از تو برنگردم به جفای ناپسندان

سعدى