شعر و شیدایی

                        

بیا به عاشقی و شعر متهم باشیم
بیا بهانه نگیریم عشق هم باشیم

بیا تمام مسیر عبور باران را
بدون چتر بخندیم ! هم قدم باشیم

بیا زیاد بمانیم پیش همدیگر
بیا زیاد ببوسیم ضد کم باشم

درست نیست که با هم معاشرت نکنیم
صلاح نیست که اینقدر محترم باشیم

موافقی که در آغوش هم خراب شویم ؟
شبیه شبنم گلبرگ غرق نم باشیم ؟

چقدر دوری و حسرت ؟ چقدر تنهایی ؟
چقدر ملعبه ی دست های غم باشیم

چرا به کام دل همدگر عسل نشویم ؟
چرا جدا ز هم و تلخ مثل سم باشیم ؟

بیا به عاشقی و شعر متهم باشیم
بیا بهانه نگیریم عشق هم باشیم

بنام حضرت دوست...
اطرافم پر دوست
دوستانم،گهري بي همتا
امروز روزمهرخدا...
به درودي دل خود گرم کنيم.
و چه زيباست، کنار ياران،
خنده بر صبح زدن
زندگي را به صعود و به خوشي چسب زدن
تا که باشيد شما
زندگي بستر امنيت و اظهار خوشيست
پس کنارهم باشيد،
چون که يک دست ندارد آوا
سلام
صبحتون بخير
صبحتون نيکو
صبحتون زيبا
صبحتون پر نشاط
صبحتون پر اميد
صبحتون پر برکت
صبحتون پر انرژي
روزگارتان بانشاط
🌺🍂🌹🍁🌸🍀🌷

جاری آرام آبی ... دوستت دارم
آبگیری ... آفتابی ... دوستت دارم!

نرم نرمک تازه شد در من هوای تو ...
جنس پرواز حبابی ... دوستت دارم

دل به دریای تو بستم گرچه می دانم،
وهم شیرین سرابی، ... دوستت دارم

با تو آغوش خیال من پر از رویاست!
خاطر خوشرنگ خوابی، دوستت دارم

نذر خورشید تو شد پروانه های عشق،
حس بی پروای نابی... دوستت دارم!

جام چشمانم پر از جادوی لبخندت...
مست، چون جان شرابی... دوستت دارم!

بی قرارم می کنی هر لحظه ... هر ساعت
چون غزل با آب و تابی دوستت دارم...

محتاج دمم از نفست با دم عشقت
عالم به فدای تو و آن عالم عشقت

یک زخمه به تار دل من کاش بیافتد
داروی دلم نیست بجز مرهم عشقت

رفتی و ندانسته ام افسوس دلیلش
اشک من و دریای غمی از نم عشقت

هر بیت که از بهر تو گفتم غزلی شد
بسیار دلم گشته چو اینک کم عشقت

آهم همه دمساز دم نای غمی شد
شد سهم من افسردگی و ماتم عشقت

دیوانه و دیوانه و دیوانه ترینم
رسوای دو عالم شده ام از غم عشقت

جادوی نگاه تو به هم ریخته شهری
هر خانه چو ویرانه شود در بم عشقت.

بگیرم از لبت یک جرعه شاید
به درد کهنه درمان خواهم امشب

مگیر آشفته مویت را ز دستم
که آن زلف پریشان خواهم امشب

به جانت خسته از این عقل و هوشم
دمی بر عشق و نسیان خواهم امشب

مردانه زمین خورده ام ای عشق دمت گرم
رسوای جهان گشته ام ای عشق دمت گرم

هر روز و شبم ذکر دو چشم و خم ابرو
چندیست که آشفته ام ای عشق دمت گرم

یک چهره ی پیر و زخم در آینه خفته
مانند نفس خسته ام ای عشق دمت گرم

هر چشم تو را پاسخ لبخند نبودم
خشکید به لب خنده ام ای عشق دمت گرم

هر بار که آهسته قدم میزدی انگار
مسحور تو من بوده ام ای عشق دمت گرم

افسوس که پایان همه قافیه ها سوخت
در آتش آن دوده ام ای عشق دمت گرم

محکوم به تکرار شد این زندگی هیهات
ویرانه دل و خانه ام ای عشق دمت گرم

همواره دم از مرگ زدم خسته ام اینبار
حلقه به گلو بسته ام ای عشق دمت گرم





به کدامین غم جانسوز جهان فکر کنم؟

به جوابی که تویی یا به سوالی که منم؟

#محمد_مرادی

ای که با عطر تنت شور به جانم دادی
حس بوییدن گل را به خزانم دادی

تشنه لب بودم و مستانه مرا بوسیدی
باغ انگور به صحرای لبانم دادی

من کجا شوق غزلخوانی و آواز کجا
این چه رقصی است که تو یاد زبانم دادی

با نگاهی که پر از قافیه و ایجاز است
رونقی تازه به آهنگ بیانم دادی

بی خدا بودم و از قبله ی دل رو گردان
آمدی معجزه را خوب نشانم دادی

آنقدَر محو تماشات شدم تا اینکه
لحن تکبیر به آوای اذانم دادی

آسمان رنگ از آن چشم شررخیز تو باخت
جلوه ای ناب به تنپوش جهانم دادی

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست

طاقت بار فراق این همه ایامم نیست

خالی از ذکر تو عضوی چه حکایت باشد
سر مویی به غلط در همه اندامم نیست

گو همه شهر به جنگم به درآیند و خلاف

من که در خلوت خاصم خبر از عامم نیست

به خدا و به سراپای تو کز دوستیت
خبر از دشمن و اندیشه ز دشنامم نیست

دوستت دارم اگر لطف کنی ور نکنی
به دو چشم تو که چشم از تو به انعامم نیست

دوستتت دارم ، نمی دانم ، چرایش را نپرس
اتفاقی دل سپردم ماجرایش را نپرس

بارها باریده ام در کوچه های بی کسی
در هوای بودنت ، اما کجایش را نپرس

آسمانت را حریم صحن آغوشم بکن
چون به پرواز آمدم حال و هوایم را نپرس

زندگی طعم غزل از استکان حافظ است
فال من خوش نیست بی تو ، محتوایش را نپرس

[Forwarded from R@H@ ...]
تو كيستي كه پراكنده در هواي مني
تنيده اي به وجودم ولي سواي مني

كجاي زمزمه هايم،كجاي حادثه اي؟
كجا بجويمت اي جان،كه ناكجاي مني

گره زدي به نگاهت كلاف چشم مرا
به اين گره زدنت هم گره گشاي مني

درين هجوم سياهي كه ماه پيدا نيست
چه باكم از بيراهه؟كه روشناي مني

كسي شبيه تو درمن،مرا به دريا برد
رسيده ام به يقين:اين كه ناخداي مني

سوال كرده ام عمري:چرا...چرا...واينك
تويي كه پاسخ صدها چرا چراي مني

ولي سوال بدون جواب مانده ي من:
تو اي غريبه كه هستي كه آشناي مني

قرارمان فصل انگور
شراب که شدم بیا

تو جام بیاور من جان

جام را خالی از جان کن

هراسی نیست...

فقط تو خوش باش

همین مرا کافیست...

[Forwarded from R@H@ ...]
🍂🌼🍂🌼🍂🌼🍂🌼

میان دفتر شعرم ،
......... مرا گم کردی و رفتی
نوشتم بی" تـو" میمیرم ،
.......... تبسم کردی و رفتی .

نوشتم بی" تـو" غمگینم ،
........ نوشتم بی" تـو" افسرده ،
مرا با این صفت ها هم ،
........ تجسم کردی و رفتی .

نوشتم بعد" تـو" شبها ،
دل من ماندِه و غمها ،

"تـو" با غمهای این شبها ،
....... تفاهم کردی و رفتی .

شنیدی عشق در قلبم ،
عمیق و بی نهایت بود ،

گمانم بر دل کوچک ،
....... ترحم کردی و رفتی .

نوشتم بین صد واژه ،
مرا پیدا کن و برگرد ...
میان شعرها اما ،
.... مرا گم کردی و رفتی ... 

میشود روزی عزیزت من شوم؟
قاب عکس روی میزت من شوم؟

با نگاهی من به آغوشت کنم؟
دستهایم حلقه بر دوشت کنم؟

وقت غم با خنده آرامت کنم؟
روی قلب عاشقم خامت کنم؟

مست احساس لطیفت من شوم؟
محو چشمان عفیفت من شوم؟

یاس خوشرنگ لبت بوسیدنی
تا سحر خوانم ز شوقت مثنوی

یار خوبم ، آسمان تقدیم تو
قلب پاک عاشقان، تقدیم تو

بی من از فردا تو رویایی نخواه
عشق را در عمق قلبم کن نگاه

دفتر شعرم دگر تقویم نیست
برگ آن بر بارشی تسلیم نیست

تا تو را دارم به سر فصل دلم
قهرمان قصه هات هستم گلم

خواستم پنجره را باز کنم گفتی نه
جای ِ مهتاب تو را ناز کنم گفتی نه

دست بردم بزنم پرده به یکسو و خودم
خانه را غرق در آواز کنم گفتی نه

به سرم زد گل ِ گلدان اتاقت بشوم
عطر خود را به تو ابراز کنم گفتی نه

آرزو داشتم آیینه شوم تا که تو را
یک دل ِ سیر برانداز کنم گفتی نه

زخمه برداشتم از شوق شده مثل نسیم
تاری از موی ِ تو را ساز کنم گفتی نه

آمدم حافظ ِ آن شاخه نباتت باشم
عشق را ساکن ِ شیراز کنم گفتی نه

زیر آوار سکوتی که به جانم می ریخت
لب گشودم سخن آغاز کنم گفتی نه

دلخور از تو به در باز قفس خیره شدم
آسمان گفت که پرواز کنم .. گفتی نه !

- لبخند تو در چشم من انگار شراب است...
این شاعر عاشق...به همان،خنده خراب است.
من عاشق عشقم...چه بسوزم...چه بسازم...
عشق است...که هر کار کند...

عین ثواب است...
معشوق اگر...خون مرا ریخت...
به حق ریخت...
خون ریزی معشوق هم...از روی حساب است

تب کردن تو...مردن من...هر دو بهانه ست..
عشق است...که بین من و تو...
در تب و تاب است...

با دیدن چشمان تو زیبا شده شعرم ...
همرنگ غرلنامه ی نیما شده شعرم ...

با این دل دیوانه ی من باز چه کردی ...
بی پرده ببین با تو هم آوا شده شعرم ...

ای فرانک تنهایی من بانگ بر آور ...
فریاد پس از مرگ مسیحا شده شعرم ...

سوگند به باران تو ای عشق بهاری ...
بی آتش زرتشت ٬ اوستا شده شعرم ...

خوابم شده بیداری چشمان تو امشب ...
انگیزه ی روییدن فردا شده شعرم ...

بگذار که این پنجره ها بسته بمانند ...
بر روی تو دروازه ی دنیا شده شعرم ...

آن دو چشمان سیاهت را به اشکت تر مکن
قلب من خود درد دارد ، تو دگر بدتر مکن

اشک تو چون خنجری بر قلب زارم میزند
من ستم بسیار دیدم ، تو جفا دیگر مکن

مستی چشمان تو سرتر زصد جام می است
بیش از این باده به جامم ، در شب آخر مکن

پیش رویت از خجالت گل شده پرپر به باغ
زین که هستی پس دگر ، رویت تو زیباتر مکن

بوی عطر تو هنوزم بر تنم جا مانده است
تو مرا همچون خدایی ، بنده ات کافر مکن

زيادی میخواستمت !!!!

میدونی اشتباه از کجا بود؟؟

از تو نيــست!...

اشتباه از منـه

هر جا رنجيـــدم به روت نياوردم

"لبخنـــد" زدم

فکر کردی درد ندارد

"محکــــم تر" زدی...

دل زمزمه می‌کرد ، هلاکش کردند

با تیغِ برهنه چاک چاکش کردند

دل ، دهکده ای بود پر از چشمه و گل

از لوث وجود عشق پاکش کردند !