شعر و شیدایی

                        

همه چیز خوب خواهد شد
شبیه جای زخم...
فقط چند روز نباید بخوابی
بخوابی چند ساعتی همه چیز یادت می رود...
و بیدار که شوی
باز یادت می افتد!

یادت می افتد دیگر چیزی برای انتظار وجود ندارد...

یادت می افتد
که باید یادت برود...
فقط چند روز نخواب

اینقدر با جای زخمت بازی نکن...

نگار_فرشچیان

تنهایی تو را وا می دارد
تا اولین دری که باز شد،
اولین آدمی که حالت را خوب کرد،
بپذیری...
تنهایی گاه تو را در آغوش آدم هایی می گذارد
که تنهاترت می کنند...

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست آه!

بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی

و بین من و تو فاصله هاست . . .

یک نفر را دوست دارم...شعر می گویم...برایش
آمده...در زیر شعر من...نوشته...عاشقین؟؟؟

این همه از دردهایم گفته ام...باز آمده
می نویسد...خوش به حال دلبر تو...آفرین

من که شاعر نیستم...تا...عاشق شعرم شوی
من...فقط یک عاشقم...بگذار...تا...شعرم شوی

با من...از ماندن بگو...رفتن تباهم می کند
خوب می دانی...غمت...خانه خرابم می کند

من...به لبخند دو چشمان تو...عادت کرده ام
ترک عادت هم که می دانی...چه کارم می کند؟؟؟

قدر یک دم...دست هایت را...ز دستانم مگیر
فکر یک دم بی تو...بر مردن...مجابم می کند


از روزهامن جمعه ها را دوست دارم
این جمعه های آشنا را دوست دارم

هر صبح جمعه ندبه می خوانم برایت
ازکودکی ام این دعا را دوست دارم


امروز و فردا می کنم شاید بیایی
حتی همین تردیدها را دوست دارم

شبهای جمعه تا سحرهایش کجایی؟
کرب وبلایی؟ کربلا را دوست دارم

بین دعاهایی که می خوانم برایت
“آقا بیا – آقا بیا” را دوست دارم🍂

در باغ چو شد باد صبا دایهٔ گل
بربست مشاطه‌وار پیرایهٔ گل

از سایه به خورشید اگرت هست امان
خورشید رخی طلب کن و سایهٔ گل
#حافظ🌾

دلم یک روز میمیرد به جرم ساده انگاری...

شبیه دفتری کهنه ویا یک قاب دیواری...

و حقم هست میدانم تمام این شکستن ها..

نمیرنجم اگر گاهی توهم یک سنگ برداری..

نمیخواهد به دنبال بهانه این قدر باشی....

خداهم ترک من کرده....شما که جای خود داری!....،

حواست به پرنده ي
دلت هست ...؟

وقتي بي تابي
يعني ميخواهد
كه پربگيرد...

پنجره را بگشا,
ازپريدن نهراس...

شاخه اي ، شانه اي ،
شايد همين
نزديكي ست....

و خلوتش

بهشتی است

که خداوندانش به تسلیم سر فرود آورده‌اند

در عظمتی

که خلأش

رمز زیستن است و تنفس

خانه‌اش

طراوتی دارد

از عشق و آفتاب و سعادت


و آغوشش جزیره تابناکی است

که رویاهای زمستانی‌ام در آن جا می‌گیرند

شمس لنگرودی

ناز چشمان قشنگت اینچنین مستم نکن
گوشه ی میخانه ها با باده پیوستم نکن

من به آغوش تو بدجوری که عادت کرده ام
یا که پا بندم نکن یا رفته از دستم نکن

در افق های نگاه تو که من گم بوده ام
با ستمهای زبانت اینچنین سختم نکن

چون سحر با بوسه هایت روزه هایم دیدنی ست
وقت افطاری که شد با باده هم بستم نکن

اخر ای عالیجناب قصه های این غزل
با نفسهای خودت اما چنین مستم نکن

هر وقت در فريب دادن
كسي موفق شدي
به اين فكر نباش كه چقدر ساده و نادان است

به اين فكر كن كه چقدر به تو اعتماد داشته است

پس در حقيقت تو باخته اي!!!
در اعتمادهايمان دقت كنیم.

ﺑﻪ ﻗﻮﻝ #ﺧﺴﺮﻭ_ﺷﮑﻴﺒﺎﻳﻲ
ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻦ !....
ﻣﻴﺪﺍﻧﻲ
ﻫﺮ ﻗﻠﺒﻲ "ﺩﺭﺩﻱ " ﺩﺍﺭﺩ ...
ﻓﻘﻂ
ﻧﺤﻮﻩ ﻱ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ !
ﺑﺮﺧﻲ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻧﺸﺎﻥ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻣﻲ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ
ﺑﺮﺧﻲ ﺩﺭ ﻟﺒﺨﻨﺪﺷﺎﻥ !....
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﻣﺪﺍﺩﺭﻧﮕﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ...
ﺷﺎﯾﺪ ﺭﻧﮓ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻼﻗﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮﻧﺒﺎﺷﯿﻢ !!!
ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺯﯼ ...
ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻘﺎﺷﯿﻤﺎﻥ؛
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﮔﺸﺖ ...! ﺑﻪ ﺷﺮﻃﯽ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﻧﺘﺮﺍﺷﯿﻢ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺣﺪ ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ !!!!..

دوست داشتنت،

اندازه ندارد! پایان ندارد!

گویی بایستی بر ساحل اقیانوس و

موج های کوچک و بزرگ مکرر را

بی انتها، بشماری ...



#

مرا با یک سلام تلگرامی عاشقت کردی.
مرا با بوس و لب های مجازی عاشقت کردی.

از آن روزی که با لحن یوسف تو زلیخایم بخواندی.
مرا بردی به خلوت های "پی وی"، عاشقت کردی

شدم دیوانه ی چت کردنت با ناز، چون من را
به یک "قربانت" و "عشقم کجایی؟"، عاشقت کردی

مرا با عکس های سلفی هر گاه و بیگاهت
پس از گردش، و یا بازارگردی عاشقت کردی

غزل را من برای اعتلای شعر خود گفتم
تو حتی این غزل را خام کردی...عاشقت کردی

در نظر دارم که چشمان تو را خواب کنم
ناگهان بوسه ای از آن لب پر آب کنم

ماه رویت بر سرم باشد و من مثل پلنگ
گاه گاهی حمله بر چهره ی مهتاب کنم

خرمن شب پوش گیسویت رها باشد و من
سینه را غرق سکوتی مثل مرداب کنم

مثل حالات کویری که در آتش گیر است
خاک تن از بوی باران تو سیراب کنم

با وجودی که هوای چشم تو زیباتر است
در نظر دارم که چشمان تو را خواب کنم

ميگريم و مي خندم ، ديوانه چنين بايد
ميسوزم و ميسازم ، پروانه چنين بايد

مي كوبم و مي رقصم ، مي نالم و ميخوانم
در بزم جهان شور ، مستانه چنين بايد

من اين همه شيدايي ، دارم ز لب جامي
در دست تو اي ساقي ، پيمانه چنين بايد

خلقم زپي افتادند ، تا مست بگيرندم
در صحبت بي عقلان ، فرزانه چنين بايد

يكسو بردم عارف ، يكسو كشدم عامي
بازيچه ي هر دستي ، طفلانه چنين بايد

موي تو و تسبيح شيخم ، به در از ره بُرد
يا دام چنان بايد ، يا دانه چنين بايد

بر تربت من جانا ، مستي كن ودست افشان
خنديدن بر دنيا ، رندانه چنين بايد .💖💖

متن کامل شعر معروف.......
از کتاب معراج السعاده:

آنکس که بداند و بخواهد که بداند
خود را به بلندای سعادت برساند.
آنکس که بداند و بداند که بداند
اسب شرف از گنبد گردون بجهاند .
آنکس که بداند و نداند که بداند
با کوزه ی آب است ولی تشنه بماند !
آنکس که نداند و بداند که نداند
لنگان خرک خویش به مقصد برساند !!
آنکس که نداند و بخواهد که بداند
جان و تن خود را ز جهالت برهاند !!
آنکس که نداند و نداند که نداند
در جهل مرکب ابدالدهر بماند !!
آنکس که نداند و نخواهد که بداند
حیف است چنین جانوری زنده بماند!!!

این شعرو باید قاب طلا گرفت...

باز گس کردی دلم را عشق خرمالویی ام
بی تو تب دارم بیا ای نسخه ی دارویی ام

گس شدی شیرین شدی در کام من جاری شدی
خوش نشستی بردلم بدمستیِ جادویی ام

درد من درمان ندارد ،جز همین دستان تو
با نوازش بگذرانی بر سرماهوتی ام

*
من ...!

همان قاب تهی خسته بی تصویرم ....

که برای تو و تصویر دلت ...!

مي ميرم ..........!!!💔💔

دیشب نفسم بوی تو بود و تو نبودی
دل مست سر کوی تو بود و تو نبودی

از حنجره ی عشق صدای تو شنیدم
گوشم به هیاهوی تو بود و تو نبودی