شعر و شیدایی

                        

" تـــــــو "

سبک کدام متن عاشقانه ای

که تمام اشتیاقم

بر وزن نگاهت

نشر میشود ؟

من هر روز کمی ازخودم را

در متنی خرج میکنم

تا ذره ای از " تــــــو " را داشته باشم ...

با من بیا زیبای من! تا عشق مهمانت کنم
دردی اگر داری بگو با بوسه درمانت کنم
.
آرامشت را بیخیال... امشب به ساز من برقص!
پاسخ بگو، پلکی بزن، تا مست و حیرانت کنم
.
بنشین فقط حرفی بزن حتی به نرخ عمر من
جانم فدایت! خنده کن تا ماه ارزانت کنم .
ترسوترین ترسای من قید قوانین را بزن
همراه شو تا آشنا با شیخ صنعانت کنم!
.
سیاره ی زیبای من دور تو گردش می کنم
خواهی تو را زیباترین کیوان کیهانت کنم؟
.
اسطوره ی مهر و وفا بی شک تو هستی خوب من
با من بمان تا سر تر از تاریخ یونانت کنم
.
در حسرت این لحظه ها یعقوب دیدارت شدم
حالا که هستی صبر کن تا عشق مهمانت کنم!

حرف های ما هنوز ناتمام ...
تا نگاه می کنی
وقت رفتن است
باز هم همان حکایت همیشگی!
پیش از آنکه با خبر شوی
لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود
آه ای دریغ و حسرت همیشگی ...
ناگهان
چقدر زود
دیر می شود!



#قیصر_امین_پور 🔸

امشب از باده خرابم کن و بگذار بمیرم
غرق دریای شرابم کن و بگذار بمیرم
قصه عشق به گوش من دیوانه چه خوانی
بس کن افسانه و خوابم کن و بگذار بمیرم
زندگی تلخ تر از زهر بود گر تو نباشی
بعد از این مرده حسابم کن و بگذار بمیرم

ای معمّای نگاهت مشکلِ بی خواب ها
کارِ موهایت پریشان کردنِ بی تاب ها

پشتِ نستعلیق را ابروی تو خواهد شکست
متنِ گیسویت پر از آرایه ها... اطناب ها

نام تو دارد به هم می ریزد علم نحو را
حسِّ پنهان در حروفت برتر از اِعراب ها

روحِ "تخییر"م "برائت" دارد از هر "احتیاط"
سوختن در شوقِ تو مَجرای "استصحاب" ها

باب دین و عقل را بستی ولی "کافی" نبود
شد جنودِ عشق آخر فاتحِ این باب ها

نیش ها باید که نوشید از سبویت عشق را
ای عسل تر از عسل ها... ناب تر از ناب ها

لنز ها هر وقت بی پروا نگاهت می کنند
ماه پیدا می شود در آسمانِ قاب ها

بر سرم آوار ها آورد زلزالِ لبت
آن چه تقسیم اراضی کرد با ارباب ها

بی تو مهتاب دلم رفت به دنیای دگر
شب ودل تنگی من رفت به فردای دگر
نه دلم خواست بمانم
نه هوا بهترشد
تو که رفتی دلم من ابری شد.
ابر آمد وباران شده است
دل من باز چه دلخون شده است
این چه رسمیست چه مهتاب بدیست
مگر این کوچه همان کوچه دل تنگی نیست؟
تو مگریادت رفت
آن همه قول و وفاداری خود
آن همه راز
نیاز
من دلم باز هوا میخواهد
بی تو اینجا دل من غمگین است.
آسمان صاف ودلم خونین است
بی تو مهتاب دلم از همه سو تاریک است ...
تو چراغم بودی
خانه ام تاریک است
تو هوایی تو نفس
کوچه ما تاریک است.....

بیهوده نگو که مشکلم ازگوش است
یا نسخه اعتماد من مخدوش است

دربررسی نوار قلبت دیدم
چندی است که گوشی دلت خاموش است!

از دست عزیزان چه بگویم ؟ گله ای نیست
گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه جز این دست ، مرا مشغله ای نیست
دیری ست که از خانه خرابان جهانم
برسقف فروریخته ام چلچله ای نیست
در حسرت دیدار تو ، آواره ترینم
هر چند که تا منزل تو فاصله ای نیست
بگذشته ام از خویش... ولی از تو گذشتن
مرزی ست که مشکل تر از آن مرحله ای نیست
سرگشته ترین کشتی دریای زمانم
می کوچم و در رهگذرم اسکله ای نیست
من سلسله جنبان سر عاشق خویشم
بر زندگی ام سایه ای از سلسله ای نیست
یخ بسته زمستان زمان در دل بهمن
رفتند عزیزان و مرا قافله ای نیست

چه بگویم كه كمى خوب شود حال دلم؟!
لكنت شعر و پریشانى و جنحال دلم

كاش میشد كه شما نیز خبردار شوید
لحظه اى از من و از درد كهنسال دلم

از سرم آب گذشته ست ،مهم نیست اگر
غم دنیاى شما نیز شود مال دلم

عاشق نان و زمین نیستم ،این را حتما
بنویسید به دفتر چه ى اعمال دلم

آه! یك عالمه حرف است كه باید بزنم
ولى انگار زبانم شده پامال دلم

مردم شهر! خدا حافظتان من رفتم
كسى از كوچه ى غم آمده دنبال دلم

روی این قفل نوشتند دعا می خواهد
من سپردم به خودش هر چه خدا می خواهد

رفتنت اول جولان نفس تنگی هاست
بنشین شهر دلش بازهوا می خواهد

کشتی نوح دلت قدر دلم جا دارد
در امان بودن من مهر تو را می خواهد

یوسف از من نگذر شهر مرا ترک نکن
مگر اینجا چه قدر کور و گدا می خواهد

کار من نیست فقط دست تو را می بوسد
من سپردم به خودت هر چه خدا می خواهد 

پا به پایت عاشقانه این همه راه آمدم
غافل اما هم چو یوسف بر لب چاه آمدم

قالب احساس من را دیدی و به به زدی
مثل زاغی ساده دل سمت تو روباه آمدم

عاشقی بودم که با چشمان تو شاعر شده
چشم خود رابستی و بیراه و همراه آمدم

آمدم شاید مرا با عشق خود تسکین دهی
چون گدایی بودم وپیش تومن شاه آمدم

با من و عشقم همیشه از جدایی دم زدی
من به یاد عشق پاکم با تو کوتاه آمدم

راه تو از من جدا شد رفتی و تنها شدم
تا به خود من آمدم دیدم که گمراه آمدم

نقطه ی ضعف مرافهمیدی از روز نخست
من ولی با چشم بازم در کمین گاه آمدم

مشركان وقتی دو چشمت را تماشا می كنند

زیر لب گویند: حقا "قل هو الله احد" !


#احسان_پرسا

خنده ی روی لبت خاطره ساز است، بخند
چهره ات با نمک خنده چه ناز است، بخند

چشم من خیره به لبهای تو در اوج سجود
به خدا خنده ی تو روح نماز است، بخند

اَخم کردی و دلم از غم گنگی پُرشد
تا بخندی دل من هلهله ساز است، بخند

خنده هایت همگی عین حقیقت هستند
خنده های همگان عین مجاز است، بخند

من و تو غرق سکوتیم و سخن خاموش است
خنده آغازگرِ راز و نیاز است، بخند

شاعری با همه ی شاعری اش می گوید
«قصه ی خنده ی تو دور و دراز است، بخند

ســــاز تــــــارم
از تــــو و آهنــــگ تـــوست

ایـــــن غــــزلهـــا
بی سبب همرنگ توست

رفتــــــی امّـــــــا
جــان چشمــــانت بـــــگو

حس نکـــــردی
یک نفـــــر دلتنـــگ تـوست؟ 

یکی آمد که دنیایش شروعی تازه در من بود
پر از احساس موسیقی شبیه لحن سوسن بود

ردیف آرزوهایش، کمی تا قسمتی ابری
نگاه ساده اش اما، همیشه صاف و روشن بود

حریم پاک مریم را به کرکس ها نمی بخشید
برایش ناز سنجاقک، همیشه سهم لادن بود

به زخم گل نمی خندید، مهتابی تر از شب بود
همیشه بود و می آمد، ولی از جنس رفتن بود

شبی در شعر من گم شد، کسی که با غزل آمد
عزیزی بود که دنیایش، شروعی تازه در من بود

شبی در عالم مستی، نشستم گریه ها کردم
برای این دل خسته، شبی تا صبح دعا کردم

تمام تو فدای من تمام من فدای تو
چه عشق عادلانه ای برای من برای تو

تویی خدای دلبری عزیز شعرهای من
بخوان مرا به بوسه ای منم منم گدای تو

به اسم پاک تو قسم تو را که میزنم صدا
ترانه میشود به لب هجا به هر هجای تو

تو ابتدای هر غزل تو انتهای هر غزل
سروده های من شده فقط فقط ثنای تو

سیاهه رخت چشم تو سفیده بخت چشم من
چه معتقد شده دلم به فال دیده های تو

چه کرده ای تو با صدای دلفریب و دلربا
خدا هم عاشقت شده میان ربنای تو

تو از تبار رازقی تو از تبار یاسمن
نفس کشیده ام فقط همیشه در هوای تو

دلیل زنده بودنم تمام زندگی من
نمیرسد نمیرسد کسی به گرد پای تو

برایت شعر می بافم
کلافش عشق و احساسم
چه تنپوشی از این گرمتر
که من با عشق می بافم

تورا با شعر می بافم
تو را در قصه و رویا
چقدر گرم است خیال تو
در این سوز و در این سرما
چشمانت را قاب می گیرم و روی آن می نویسـم :
فـــــروشـــی نــــیــــســــت !!!
قاصدک
ﺑﻪ ﺗﻮ ﺳﻮﮔﻨﺪ ، ﺑﻪ ﺭﺍﺯ ﮔﻞ ﺳﺮﺥ
ﻭ ﺑﻪ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻓﻨﺎ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺯﯾﺒﺎ ﻧﯿﺴﺖ ، ﺁﻧﭽﻪ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ ﺗﻮﯾﯽ
ﺗﻮ ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ من و ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﻨﯽ

ناز کن نقاشیم بد نیست،نازت میکشم
مثل یک آهو که نه مانند بازت میکشم

تار موهای تو کوک و ضرب قلبم کوک تر
با اجازه لحظه ای دستی به سازت میکشم

سر لبهای تو عالم را به زانو میکشد
باجسارت یک سرک هم من به رازت میکشم

قبله گاه کافران چشمان رنگین تو است
این جماعت را به صف وقت نمازت میکشم

نازداری نازنین نازت بنازم ناز کن
ناز کن من یک هنرمندم که نازت میکشم

عاشِـقَت هَستَـم خِجالَـت می کِـشَم از گُفتَـنَش،

مَـن حَـیا کَردَم دَهان بَستَم ولی آیا تو هَـم...؟!

تو با شرم قشنگ عمق چشمانت . . .
مرا وقتی تماشا می کنی عشق است

سکوتی خفته در حجم نفس هایت . . .
محبت را که حاشا می کنی عشق است

چه شد آن وقت دیدارت نمی دانم . . .
همین امروز و فردا می کنی عشق است

تو کز پشت حصار پنجره هر روز . . .
فضای شیشه را ها می کنی عشق است

میان کوچه می پاشی نجابت را . . .
دلم را اینچنین تا می کنی عشق است