شعر و شیدایی

                        

بیقرارم من قرارم را کجا پیدا کنم
شب نصیبم روزگارم را کجا پیدا کنم؟

من که در این شهر حتی خود را گم کرده ام
شمع بَزم شام تارم را کجا پیدا کنم؟

زیر سقف آسمانی خالی از خورشیدو ماه
مانده ام لیل و نهارم را کجا پیدا کنم؟

فصل یخبندان ندارد قصد کوچ از خاطرم
مُنجمد گشتم بهارم را کجا پیدا کنم؟

کاروان درد نقد هستیم با خویش بُرد
رفته بر بادم غبارم را کجا پیدا کنم؟

بی پناهی پای در بند حصار حسرتم
دوستان راه فرارم را کجا پیدا کنم؟

آنکه با بشکستن جام دلم جاری نمود
گریه ی بی اختیارم را کجـا پیدا کنــم؟!

روی این دفتر نم خورده کاهی بنویس
درد دل یا که گله ،هر چه که خواهی بنویس

آمدم تا که به حرف دل تو گوش کنم
حیف شد!باز تو بی پشت و پناهی ،بنویس

ساکتی،بغض نکن ! سخت دلم می گیرد
تو هم آواره ی این شهر سیاهی بنویس

قدر یک ثانیه در چشم تو جا می مانم
وقت تنگ است تو بی پشت و پناهی بنویس

من خبر از دل دریای نگاهت دارم
آب یک جرعه برای دل ماهی بنویس

و رسیدی تو به خطی که شروع باید کرد
باز با یاد خدا هر چه که خواهی بنویس

دلت که آرام نباشد..

خنده ها و مسخره بازیهایت که هیچ،

بیخیالیهایت هم دردی دوا نمیکنند..

کافیست بهانه اش جور شود،

بغض

امان نمیدهد!

اگر چه شمعی و از سوختن نپرهیزی
نبینمت که غریبانه اشک میریزی

هنوز غصه خود را به خنده پنهان کن
بخند گرچه تو با خنده هم غم انگیزی

درخت فصل خزان هم درخت می ماند
تو پیش فصل بهاری نه اینکه پاییزی

خزان کجا تو کجا تک درخت من باید
که برگ ریخته بر شاخه ها بیاویزی

این زمستان که بیاید

به جای شال

خونم را به تو هدیه می دهم

بگذار همه بدانند

خون من

گردن چه کسی افتاده است

تا دل نشود عاشق
ديوانه نمی گردد

تا نگذرد از تن جان
جانانه نمی گردد

گريان نشود چشمی
تا آنکه نسوزد دل

بيهوده به گرد شمع
پروانه نمی گردد ...

دلتنگی لجباز ترین حس دنیاست.
هر چه برایش توضیح دهی, بیشتر پاهایش را به فرش دلت میکوبد.
گریه میکند!
بهانه میگیرد!
نق میزند!
خسته میشود !
و خوابش میبرد!
امان از لحظه ای که بیدار شود.
داغ دلش تازه تر میشود
بیچاره دلم!

میگفٺند :سخٺے ها نمڪ زندگـے اسٺ !

امّا
چرا ڪسے نفهمید ؛

“نمـڪ” برای من که خاطراٺم زخمے اسٺ ،
شور نیسٺ

مزه ے “درد” مے دهد !

همین پیش پایت دلم تنگ شد

نبودی برایت دلم تنگ شد

نبودی سکوت وسکوت وسکوت ...

برای صدایت دلم تنگ شد

ورق میزدم عکسهای تورا

به حال وهوایت دلم تنگ شد

تو با جاده رفتی ورفتی ومن ...

من اینجا بجایت دلم تنگ شد

خدا حافظی کرده بودم قبول

ولی پابه پایت دلم تنگ شد...

بگذار که چشمـان تو را وام بگیرم
با دیدن دنیـای تو آرام بگیرم

تر دستی لب های تو را دیدم و باید
از شیوه ی خندیدنت الهام بگیرم

در هر قدمم شوق رسیدن به تو جاری است
می خواهم از این راه سـرانجام بگیرم

من شاعر درباری ام و چشم تو کافی است
تا خیره در آن باشم و انعـام بگیرم

عمری است که در پیچ و خم زندگی ام کاش
یک لحظه در آغوش تو آرام بگیرم

بیا و
مسئله ها را
ز راه دل حل کن

که در تمام جهان این سخن مثل بشود :


« اساس علم ریاضی به باد خواهد رفت

اگر که
مسئله ها عاشقانه حل بشود ! »

گفتند چندسال داری؟!!!!!!
گفتــــــــم:

روزهای غمناک زندگی ام را خط بزنی

هنــــــــــــــــــــــــــــــــــــوز.....

کودکم

شده دلتنگ شوی،فاصله فرسنگ شود
یادشیرین کسی تیشه ی هرسنگ شود

شده بابغض ترک خورده سلامی بکنی

اوجوابی ندهد،ثانیه ها هنگ شود

شده شاعر بشوی،شعروغزل تب بکند

قافیه،وزن وعروضش،همگی لنگ شود

شده درساعت محکوم به دیواراتاق

چشم درچشم،گِره،زل بزنی آمدنش زنگ شود...!

رنجشی نیست ...

آدم‌ ها همینند ...

خوبند ولی‌ فراموش کار ...

می‌ آیند ...

میمانند ...

می روند ...

مثل مسافران کاروانسرا ...

مثل ازدحام بی‌ انتهایِ یک خیابان ...

کسی‌ برایِ بودن نیامده ...

و نمی‌‌ آید ...

من رشته ی محبت تو پاره میکنم

شاید گره خورد، به تو نزدیکتر شوم

#ذوقی_اردستانی

وقتی از چشم تو افتادم نمیدانم چه شد

پیش رویت آنچه را یک عمر نشکستم ، شکست

#نجمه_زارع

ﻣﯽ ﺁﯾﯽ ...
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ،
ﻣﺤﻮ ﻣﯿﺸﻮﯼ ﺗﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺖ ﮐﻨﻢ !
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﯽ ﺁﯾﯽ ...
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺭﺍ ،
ﻣﺤﻮ ﻣﯿﺸﻮﯼ !
ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺏ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺛﺒﺎﺕ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ !!!

نازنیم بودی و نازت مرا دلگیر کرد

کاش میشد درد دلهای مرا تصویر کرد

هرچه کردم تا بدانی دوستت دارم نشد

تلخی ناباوری هایت دلم را پیر کرد

گرچه مال من نباشی تا ابد میخواهمت

بی تو گفتم مرگ اما مرگ هم تٱخیر کرد

از لفظ گذشتیم و... به معنا نرسیدیم
آنروز که از تن به تمنا نرسیدیم

هر جا که شب از ماه _ و ماه _از دل شب گفت:
ما چشم شدیم و.. به تماشا نرسیدیم

از عشق نوشتیم و..نوشتیم و.. نوشتیم
یعنی که خدایا به مدارا نرسیدیم

ما بنده ی زیبنده ی آنیم که حتی
با حل معما به معما نرسیدیم

هیهات از این بخت که تا منزل مقصود
انگار رسیدیم ولی ما نرسیدیم