شعر و شیدایی

                        

گفتم که با فراق مدارا کنم، نشد

یک روز را بدون تو فردا کنم، نشد



در شعر شاعران همه گشتم که مصرعی

در شأن چشم‌های تو پیدا کنم، نشد



گفتند عاشق که شدی ؟ گریه‌ام گرفت

می‌خواستم بخندم و حاشا کنم، نشد



بیزارم از رقیب که تا آمدم تو را

از دور چند لحظه تماشا کنم، نشد



شاعر شدم که با قلم ساحرانه‌ام

در قاب شعر، عشق تو را جا کنم، نشد



سجاد سامانی

بودنم بی تو محـال است مبادا بروی
زندگی زیـر سؤال است مبادا بروی

بنشین تا نشمارم گــــذر ثانیــه را
بی تو یک ثانیه سال است مبادا بروی

غیبتت را نتــوان هیـچ تحــمل بکنم
در دلم جنگ و جدال است مبادا بروی

دل تـو با دل من کی به تفاهم برسد؟
همدلی شرط وصال است مبادا بروی

کلمات از لب تو جاری و ساری بشود
حرف تو شعر زلال است مبادا بروی

لب تو قند من و چشم تو فنجان من است
نوبت قهوه و فــال است مبادا بروی

در بــزنگاه خطر عازم صحرا نشوی
موقـعِ صید غـزال است مبادا بـروی

سوز و سرمای شدیدی پسِ آبادیِ ماست
زوزه ی گرگ و شغال است مبادا بروی

ای عسل باده حرامست ولی روی لبت
دو سه تا بوسه حـلال است مبادا بروی

هفت دریا را برایت غرق خون آورده ام
آسمان را پیش پایت سرنگون آورده ام


نام زیبایت زبانم را چنان در بند خواست
کز زبونی واژه ها را واژگون آورده ام


گفته بودی دل بیاور تا تو را باور کنم
گفته بودی دل ، ولی دریای خون آورده ام


هرچه می بینی همینم ، بیش از این از من مخواه
صورت بیرونی ام را از درون آورده ام


در میان شعر من دنبال غم هایت مگرد
من غم خود را از اعماق قرون آورده ام


تحفه ای در کوله بارم نیست ، بگشا و ببین
سالها صحرا نشین بودم ، جنون آورده ام !

محمدرضا طاهری

دوشنبه بود
كه عاشقت شدم
از نيمه هاي شب تا وقتي
پرده را كنار زدم و آفتاب دو زانو روبروي م نشست
و گونه ام داغ شد!!
پاييز نبود ...باران هم نمي آمد

اما درست يادم هست
موهايم باز بود و سرم روي صداي خوابِ تو

بگذريم....
حالا هر دوشنبه كه ميشود
سلامت را تن م مي كنم
و تن ت را مرداد زمستانم ....!!!



#حوري_سادات_پيشكار

دوفنجان قهوه سفارش می دهم وبی محابا دست های تورا می گیرم

راحت با‌ش! هیچ کس ما را نخواهد دید
اینجا کافه ی «خیال من» است

گفتم ای فال فروش
لای این بسته ی فال
«مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید»
هم داری؟

گفت:اگر بود کسی فال فروشی می کرد؟!...

دیر بازیست در این شهر شلوغ، هر کجا مینگرم
غنچه ها پژمرده اند، چهره ها افسرده اند
نفسی هست ولیکن همه دل ها مرده اند
هدفی هست اگر، نیست به جز لقمۀ نانی
شرفی هست اگر، در گرو جاه ومقامی
همه افسرده و غمگین، همه سرخورده از این دین
همه تسلیم به تقدیر، همه محکوم به تحقیر
نه امیدی است به ماندن ونه شوقی است به رفتن
همه مغرور از آن چیز که بودیم و از آن کار که کردیم
همه از کوروش و جمشید چه مستیم
غافل از این سخن تلخ که
"امروز"
در اندیشه تاریخ
کجائیم؟ چه هستیم؟ که هستیم...

زیبا ترین حجاب تو

بازوان من است

بیا و خودت را بپوشان.

گر بگويم عاشقم با من مدارا ميكني
يا كه بازم مثل سابق عشق و حاشا ميكني؟
گر بگويم بي تو ميميرم چه حالي ميشوي
يك نفس اي عشق من ، با عاشقت تا ميكني؟
من دواي درد خود را در تو ميبينم فقط
اي طبيب اشنا من را مداوا ميكني؟
اي دل ديوانه ام ديگر نميخواهد تورا
باز شوري ميزني او را تمنا ميكني ؟
گر بگويم تا نفس دارم تورا ميخواهمت
باز با يك خنده مارا از سرت وا ميكني؟

زن ها

وجودشان شعر است


اما این را هر مردی نمی تواند ببیند


زن ها نیازی به سرودن ندارند

چون چشمان هر زنی ....

خود یک مثنوی ایست ....

مینا کریمی

پشت کدام دروازه ی شهرمانده ای که پیدایت نمیکنم !؟

به باد لعنتی بگو اگر قرار نیست بیایی

با هوایت

هواییم نکند . . .

هــــوا را هــــــر چــــقــدر نفـــــس بــکــشـــی

بـــاز هــــــم بـــرای کــشیـــدنش بـــال بـــال میزنی . . .

مــثـــل تـــــــــــــو . . .

کـــه هـــر چــــقدر کـــه بــاشــی . . .

بــاز بــاید بـــاشی !

مـیـفهــمی چـــــه میگویــــم ؟!

بـــــــــــــودنـــت مهــــــــــــم اســـت . . . !

هر جا که من هستم

تو نیستی

هر جا که تو هستی ،

من نه !

شده ایم آدم برفی و آفتاب

مگر نارنج وُ بهار عیبی داشت !

از عشق تو دیوانه شدم

تاب ندارم

در کوی تو آواره شدم

باک ندارم

آری منم آن دیوانه که گویند

از عشق تو دیوانه شده و خواب ندارد...

آخرین بار ڪه من از تهِ دل خندیدم

علتش پـول نبود

انعڪاسِ جُوڪ هر روز نبود

علتش، چهره‌یِ ژولیده‌یِ یڪ دلقڪ,

یا زمین خوردن یڪ ڪور نبود …

من به « مـــن » خندیدم !

ڪه چو یڪ دلقڪ ِگیج

نقش یڪ خنده به صورت دارم و دلم میـــگرید …!

کسی برایم قهوه بریزد
کسی که فال مرا می داند
کسی که حال مرا می فهمد
و قصه بگوید برایم
هزار و یک بار
تا از سرم بپرد این خواب
که هزار سال است نمی گذارد
تو را برای یک بار هم که شده ببینم


"کامران رسول زاده"

ثانيه هاى نبودنت را
به پاى دردهايم مى ريزد
انزواى اتاقى كه با
جغرافياى دلم آشناست،
لحظه هاى با تو را در چمدانم چيده ام
و كمى سكوت
فاصله ام از نقطه ى تنهايی ست
تا رفتن به پاييزى كه
از پنجره برايم دست تكان مى دهد.

تو کجایی که مرا یاد کنی
من که دلتنگ توام...
تنگی قلب من از رفتن توست ..
تو کجایی که مرا شاد کنی..
من که غمگین توام..
غم من حاصل فقدان تو و خنده توست..
ای که از رفتن تو غمگینم ..
خاطراتت زده آتش به دلم ..
روزگاریست که از خاطره هایت مستم..
کاش میشد که مرا یاد کنی.

بوی عطری می رسد از دور ، می گویم تویی
قاصدک می رقصد و پرشور ، می گویم تویی

یک نسیمی می وزد بر گونه های خیس من
می رود پس پرده های تور ، می گویـم تـویـی

بغض های کهنه را سرمی کشم من بیت بیت
بوسه ها می گیرم از انگور ، می گـویـم تـویی

بـاد مـی افـتـد بـه گـنـدم زار می لــرزد دلــم
چون پریشان گیـسوان بور می گـویـم تـویـی

نیمه شب ها می کـنم آغــوش روی مــاه بـاز
می شود سر تا به پایش نور ، می گویـم تـویـی

شـعـر می خـوانـم بـرای بـاغ سـبـز خـانـه ام
شاخه شاخه می شود مسرور ، می گویم تویی

این غزل می ماند و شب های مـهتابی و من
شـور می ریــزم در ایـن سنتـور ، می گویم تویی

در مـیـان پـنـجره ایـستـاده ام تـا یـک نـفـس
بــوی عــطری تا رسد از دور ، می گـویم تـویی

فریبا#جلالیان

آنقدر شعر نوشتیم من و تنهایی
تا که مهتاب به من گفت تو هم با مایی
گر چه دوری ز تماشای نگاهم بانو
دل دریایی من دیده تو هم اینجایی
تا سحر حرف زدیم از همه خوبیها
محو گیسوی تو و مات رخ زیبایی
سینه ام خانه چشمان تو گر خوابت هست
همه قامت من گشت پر از لالایی
نفسی مانده به صبح است...دلم می گیرد
گر به پایان برسی، آه...شب رویایی

هیاهوی غریب و مبهمی پیچیده در جانم
پرم از حس دلگیری که نامش را نمی دانم

تو اقیانوس سرشار از تلاطم های آرامی
و من دریاچه ی اشکی که دایم رو به طغیانم

بزن نی باز غوغا کن..بزن دف شور برپا کن
به هر سوزی بگریانم به هرسازی برقصانم

ببین آیینه وار از حس تصویر تو لبریزم
تو آرامی من آرامم،پریشانی پریشانم

اگر شعری نوشتم رونویسی از نگاهت بود
که این دیوانگی ها را من از چشم تو می خوانم...