شعر و شیدایی

                        

عاشق اگر بیند ستم، کی شکوه از یارش کند

بلبل نمی رنجد ز گل، هر چند آزارش کنند

تشنه در کنج قفس حادثه می پیمایی
گاه از خلسه ی عرفان بخودت می آیی

منطق الطیر نگاهت به هنرها وصل است
نکند حکم کنی یا بدهی فتوایی

شیخ صنعان به نگاهی به نگاهت فرمود
من کی ام حکم تو جاریست چه می فرمایی

راه دشوار و دلم تنگ و نگاهم ابریست
دشت خشک است و دلم گل زده از تنهایی

موج در چنگ نسیمی است که دیوانه ی تست
اصلن اینجا تو فقط حاکم هر دریایی

بخداوندی چشمان تو ایمان دارم
من نمی ترسم اگر سر برسد رسوایی

روی لبهای تو با بوسه نوشتم با شعر
که تو سوزنده تر از گرمی آفریقایی

دلم گفت بگويم:
بدانيد، بدانيد
كه اينجاست، همينجاست..
كه عشق در پس يك پرده مهياست..
بگو باز به يارم،،
كه من مست و خرابم....
به عشق تو بود حال من عاشق بى تاب..
به نابى همان جام شراب در شب شيراز..
خدايا تو گواهى
ندارد دل من راه به جايى..
نه صوفى، نه مطرب
منم يك " من" بى تاب
دلم در طلب یار
در آن لحظه ديدار
برون از همه اغيار
بهشت است مرا آن دم و هرگز
نخواهم ز تو من هيچ
جز آن لحظه ديدار
دلم در طلبش مرد
به دادم برس اى
عاشق و دلدار...


روزها و شب ها از پس هم میگذرند...

من هر روز عاشق تر از دیروز میشوم...

هرروز بیقرار تر از گذشته...

این بیقراری مرا آشفته تر میکند...

نمیدانم میمانی یا نه...

این دلهره بد دردی به جانم انداخته...

مریض گشته ام ضربان قلبم بالا رفته...

خدایا تقدیر همه عاشقان را زیبا بنویس...🌹🌹

خروار غمت به قدر مشتم کافی ست

يک خنده ی تو به قصد کشتم کافی ست

بعد از تو غلط کنم که عاشق بشوم

چشم تو برای هفت پشتم کافی ست

وقت خواب است و باز من بیدارم...

من از این زندگی و این شب و روزا بیزارم...

وقتی تو را نداشته باشم یک امشب که سهل است...

همه شب ها را تا صبح بیدارم

هیچ کس با من نیست...

مانده ام تا به چه
اندیشه کنم

مانده ام در قفس تنهایی

در قفس می خوانم...

چه غریبانه شبی است
شب تنهایی من

ﺗﻮ
ﺷﺒﯿﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻧﯿﺴﺘﯽ !
ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺣﺮﻑ ﻣﯿﺰﻧﻨﺪ ،
ﺭﺍﻩ ﻣﯿﺮﻭﻧﺪ ،
ﻧﻔﺲ ﻣﯿﮑﺸﻨﺪ ...
ﺗﻮ
ﻧﻪ ﺣﺮﻑ ﻣﯿﺰﻧﯽ
ﻧﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﯿﺮﻭﯼ
ﻭ ﻧﻪ ...
ﻣﯿﮕﺬﺍﺭﯼ ﻧﻔﺲ ﺑﮑﺸﻢ !!!


کامران رسول زاده

حرف
حرفِ او بود
چون دوستش داشتم

آخرین بار گفت:
از این به بعد
قرار،بی قرار!
حرف
حرفِ او بود

از آن به بعد
من
بیقرار!
بیقرار!
بیقرار!

#احمد_امیرخلیلی

مست میخانه نبودم تو خرابم کردی
یار پیمانه نبودم تو شرابم کردی

جرعه ای از می عشق تو شبی نوشیدم
رز ِ دردانه نبودم می نابم کردی

بهر دیداررخم گفتي چهره ات بالا گير
من که بیگانه نبودم که جوابم کردی

سوختيم در غم عشق ز تمنای وصال
من که پروانه نبودم که عذابم کردی

گشتم آواره کویت اي عشق !
گرچه افسانه نبودم تو سرابم کردی

شده ام گوهر یکتا صنم ِ قبله نما!
من که دیوانه نبودم که خطابم کردی

وای اگر امشب نیایی پیش من ... ای وای من ...
وای اگر کل جهانت را نریزی پای من ...

وای اگر معشوقه ی محبوب دیگر گردی و ...
وای اگر خالی شود جای تو در دنیای من

وای اگر آوای شور انگیز یار دیگری
مرهم جان تو گردد جای نجواهای من

وای اگر امشب بگویی خسته ای از شعر من
وای اگر رخ برکشی از دیده ام ... رویای من ...

آن زمان سیلی فرو می ریزد از چشمان من
غرقه خواهی شد در این طوفان ... در این دریای من ...

می شوم دیوانه ای مجنون تر از فرهاد و قیس
نوحه می خوانم در این تاریکی شب های من

می زنم خنجر به جان و تیشه بر دنیای خویش
می درم این خرقه ی تنهایی ام ... زیبای من ...

باید امشب عقد چشمانم شود چشمان تو
محرم لب های من گردی تو با فتوای من ...🌹🌹🍃🍃💞💞💞💞.

نمی رنجــم اگــر کاخ مرا ویرانــه می خواهد
که راه عشق آری طاقتی مردانه می خواهد

کمی  هم  لطف باید گاه گاهی مرد عاشق را
پرنده در قفس هم باشد آب و دانه می خواهد

چــه حسن ِ اتفاقی ! اشتراک ما پریشانـــی  است
که هم موی تو هم بغض من ، آری شانه می خواهد

تحمل کردن قهر تو را یک استکان بس نیست
تسلی  دادن  این  فاجعه  میخانه می خواهد

اگــر مقصود تو عشق است پس آرام باش ای دل
چه فرقی می کند می خواهدم او یا نمی خواهد

لب به لب هاي تو دادم عاقبت خوابم گرفت
زمزمه هايت غزل شد،خواب از چَشمم گرفت
ناگهان اعجاز كردي با لب و با بوسه ات !
قافيه در من خروشان گشت و شعرم پا گرفت!

اشک هایم

میان خنده های تو

غرق می شوند

بی هیچ بهانه ای

تن به صلیب چشم هایت می دهم

تا در بارش خاطره انگیز آسمان

آواز مصلوبی قلبم

به یک نگاه تو دلخوش شود

پایان قصه حتی

با لمس گونه هایت

مسیح زنده نمی شود

ای عشق ٬ شکسته ایم٬ مشکن ما را
این گونه به خاک ره میفکن ما را

ما در تو به چشم دوستی میبینیم
ای دوست مبین به چشم دشمن ما را

ای عشق ٬ پناهگاه پنداشتمت٬
ای چاه نهفته! راه پنداشتمت٬

ای چشم سیاه٬ آه ای چشم سیاه٬
آتش بودی٬ نگاه پنداشتمت

ای عشق ٬ غم تو سوخت بسیار مرا٬
آویخت مسیح وار بر دار مرا٬

چندان که دلت سوخت بیازار مرا!
مگذار مرا ز دست٬ مگذار مرا !

ای عشق در آتش تو فریاد خوش است
هر کس که در آتش تو افتاد خوش است
بیداد خوش است از تو٬ وز هستی ما
خاکسترکی سپرده بر باد خوش است!

ای دل به کمال عشق آراستمت
وز هر چه به غیر عشق پیراستمت

یک لب بده به من که لبم تیر میکشد
عشقت مرا به آتش و زنجیر میکشد

یک لب بده دوباره که در حسرت لبت
تب آتشی براین دل غمگیر می کشد

چون آهویی که از همه مردم گریخته
خود را به زیر سایه‌ی یک شیر می کشد

این بوسه ها که می چشی از قندهار لب
آخر تو را به قله ی پامیر می کشد

این لحظه های داغ هوس خیز عاشقی
ما را به یک جنون نفس گیر می کشد

بر روی بوم نرم تنم دست های تو
یک چشمه زلال سرازیر می کشد

حاشا که شیخ، از شب ما با خبر شود
کار من و تو باز به تعزیر می کشد

بوسه ای می خواستم او صد بغل آورده بود
ناز شستش از کجا این قدر عسل آورده بود🌺🍃

گریه تا می خواست دامن گیر چشمانم شود
مهربانی های او بوس و بغل آورده بود🌺

مو به مو دیوانگی های دلم را می شناخت
زلفش از این رو، دو دسته راه حل آورده بود🌺

شب به شب لب هاش جان می ریخت در جامم اگر
بر سرم روزی هزاران بار اجل آورده بود🌺

عاشق چشمان عاشق کش شدن هم تحفه ای ست
که دل لامذهب از روز ازل آورده بود🌺

با هنر بیگانه ای بودیم و با اعجاز عشق
بید ما هر شاخه اش صدها غزل آورده بود..

بوسه ای تقدیم لب کردی و من شیدا شدم
من سکوتی بی هدف بودم ولی غوغا شدم 🌺🍃

دست تقدیر غزل با دل هم آوایی نمود
تا که از شیرینی لب بوسه ات معنا شدم 🌺

من پر از شعرم که شورت در درون انداختی
با نگاه مست تو همسو و هم آوا شدم

سر بر آن بالین مهرت می گذارم ؛ خوب من!
تا ببینی من چگونه مست و بی پروا شدم🌺

در پریدن های عشق از بلبل شیدا بپرس 🌺
تا بگويد از چه رویی با تو من تنها شدم

من که خود در بام تو مست و غزلخوانم هنوز 🌺
در پس شعر و غزل، آواره ی رویا شدم🌺🍃h

🌺🌺🌹🌹🌺🌺

تو با قلبِ ویرانه‌ی من چه کردی؟
ببین عشقِ دیوانه‌ی من چه کردی

در ابریشمِ عادت، آسوده بودم
تو با حالِ پروانه‌ی من چه کردی

ننوشیده از جامِ چشمِ تو مستم
خُمار است میخانه‌ی من، چه کردی؟

مگر لایقِ تکیه دادن نبودم؟
تو با حسرتِ شانه‌ی من چه کردی؟

مرا خسته کردی و خود خسته رفتی
سفر کرده! با خانه‌ی من چه کردی؟

جهانِ من از گریه‌ات خیسِ باران
تو با سقفِ کاشانه‌ی من چه کردی؟

@bahaar_e

سکوت می کنم و عشق ، در دلم جاری است
که این شگفت ترین نوع خویشتن داری است

تمام روز ، اگر بی تفاوتم ؛ اما
شبم قرین شکنجه ، دچار بیداری است

رها کن آنچه شنیدی و دیده ای ، هر چیز
به جز من و تو و عشق من و تو ، تکراری است

مرا ببخش ! بدی کرده ام به تو، گاهی
کمال عشق ، جنون است و دیگرآزاری است

مرا ببخش اگر لحظه هایم آبی نیست
ببخش اگر نفسم ، سرد و زرد و زنگاری است

بهشت من ! به نسیم تبسمی دریاب
جهانِ جهنم ما را ، که غرق بیزاری است