شعر و شیدایی

                        

تا دل نشود عاشق
دیوانه نمی گردد


تا نگذرد از تن جان
جانانه نمی گردد


گریان نشود چشمی
تا آنکه نسوزد دل


بیهوده بگرد شمع
پروانه نمی گردد

❤️

در حسرت آغوش " تـــــــــــــو " هستم بغلم کن ....
از عطر بر و روی " تـــــــــــو" مستم بغلم کن .....
گیرم که دلــــــــــــــم لایق این بزم نبوده
بیخود که دلم را نشکستم بغلــــــــــــــم کن ...
کی گفته قراره که دور از " تــــــــــــــــو " بمونم
مـــــــــــن با احدی عهد نبستم بغلـــــــــــم کن
آرومتر از خواب کنار " تــــــــــــــــــو"نشستم
هم سایه و هم سایه پرستم بغلــــــــــــــم کن
بغلـــــــــم کن .... بغلــــــــم کن ... بغلـــــــــم کن ....
با سنگ زدی تــــــــــــــــــا بپرم از سر کویت
من بال نداشتم , نپریدم ...بغلـــــــــــــــــــــم کن
عمــــــــــری پراز حسرت دیدار " تـــــــــــــــــو "بودم
حــــــــالا که سر آغاز "تـــــــو " هستم بغلـــــــــــــــم کن

تقدیم به تویی که ندارمت...

ميان تمام نداشتن ها دوستت دارم ...

شانس ديدنت را هر روز ندارم ...

ولي دوستت دارم...

وقتي دلم هوايت را ميكند حق شنيدن صدايت را ندارم...

ولي دوستت دارم...

وقت هايي كه روحم درد دارد و ميشكند شانه هايت را براي گريستن كم دارم...

ولي دوستت دارم...

وقت دلتنگي هايم , آغوشت را براي آرام شدن ندارم ...

ولي دوستت دارم ....

آري همه وجودمي ولي هيچ جاي زندگيم ندارمت و ميان تمام نداشتن ها باز هم با تمام وجودم...

*** دوستت دارم ***

برف باریده بر این جاده و جایت خالیست
دست در دست من اما رد پایت خالیست

روی این جاده ی یخ بسته ی بی مقصد آه
چقدر جاذبه ی گرم صدایت خالیست

امتدادیست پر از برف و پر از دلتنگی
جای نجوای تو و زمزمه هایت خالیست

آسمان صاف و زمین سرد و درختان سرسبز
جاده از بوی دل انگیز هوایت خالیست

گرچه با فوجی از احساس قشنگم اما
سطر سطر دلم از حرف و هجایت خالیست

ای پریشانِ پشیمان شده از خویش هنوز
کلبه ی شعر و غزل نیز برایت خالیس

رُک بگویم... از همه رنجیده ام
از غریب و آشنا ترسیده ام

با مَرام و مَعرفت بیگانه اند
من به هَر سازی که شُد رقصیده ام

در زمستانِ سکوتم بارها
با نگاهِ سردِتان لرزیده ام

رد پای مهربانی نیست...نیست
من تمام کوچه ها را دیده ام

سالها از بس که خوش بین بوده ام
هر کلاغی را کبوتر دیده ام

وزنِ احساس شما را بارها
با ترازوی خودم سنجیده ام

بی خیالِ سردیِ آغوشها
من به آغوش خودم چسبیده ام

من شما را بارها و بارها
لا به لای هر دُعا بخشیده ام


فریدون مشیری

برگ ریزانم ؛ بهارم را به یغما برده اند
بادها صبر و قرارم را به یغما برده اند

حال پاییز من از شور زمستان ، بدتر است
باغ پر بار انارم را به یغما برده اند

سال ها چنگیز ها با اسب های یکه تاز
خانه ام ...ایلم... تبارم را به یغما برده اند

مثل انسان نخستینم ولی آواره تر
سیل ها دیوار غارم را به یغما برده اند
چشم هایم را می آویزم به در، دیوانه وار
میخ ها دار و ندارم را به یغما برده اند
در دل انگشت هایم شور شادی مُرده است
تار تب دار ِ سه تارم را به یغما برده اند
جار می زد دوره گردی کوچه های شهر را
آی مردم ! روزگارم را به یغما برده اند...
※※※※※※※※※※※※※※※
همـ؁ـاي مستـ؁ـاڹ
※※※※※※※※※※※※※※※

@ganginekalam💫s💫
مهربان باش دلم
با دگران باش دلم
چون زمین باش دلم
سبزترین باش دلم
گرچه افتاده به خاکی دل من
همچنان کوه، چنین باش دلم
بعضی از مردم این شهر به غم نزدیکند
با غم مردم این شهرعجین باش دلم
خودپسندی صفتی نیکو نیست
همه بین باش دلم،
پاک ترین باش دلم
گفته بودند که انگشتر ایمان صبر است
بهر انگشتری صبر، نگین باش دلم....

نیمه شب آمد خیالت، نیمه جانم را گرفت
ابر دلتنگی دوباره آسمانم را گرفت

تا دلم در کوی دلتنگی برایت میسرود
لکنتی آمد زبان بی زبانم را گرفت

درمیان خاطراتت در وداع آخرین
قطره قطره اشک آمد دیدگانم را گرفت

عمر من سر میرود باحسرت آغوش تو
با نبودت مهربان دنیا امانم را گرفت

زندگی بامن چه بازیهای پنهانی نکرد
بس که تابم داد صبر آستانم را گرفت

تا سفر رفتی،گناه غم میان باورم
دینم و ایمانم ویکسرجهانم را گرفت

شانه های مهربانت را بیاور خوب من
گریه های لعنتی تاب و توانم را گرفت

من اگر روزی شود نقاش این دنیا شوم
این جهان را عاری از هر غصه و غم میکشم

بهر دلها مهربانی، بی قراری، یکدلی،
هر دلی را در کنار شاخه ای گل میکشم

اندر این دنیا کسی بر کس ندارد برتری
من غنی را با فقیر، یکجا یکسان میکشم

زشت وزیبا خالق وپروردگار ما یکیست
زشت و زیبا، پیش هم، اما انسان میکشم

عشقهایی که در آن بوی خیانت میدهند
تا ابد محکوم دلتنگی به زندان میکشم

هرکجا قلبی شکست، ما بی تفاوت بوده ایم
آری آری بهر دلهای شکسته نیز درمان میکشم

من در این دنیا تمام مردمش را بی درنگ
با تنی سالم، لب خندان، خرامان میکشم...✒️

یارب چه کنم با دل بیمار
این دل شده چون خانه‌ی آوار

از خوف تو بنگر که چگونه
در سینه‌ی شب گریه کنم زار

وقتش نشده توبه کنم من؟
کی بندگی‌ات را کنم ای یار؟

من خسته‌ام از بار گناهم
بردار تو از شانه‌ی من بار

من جز تو پناهی که ندارم
از وسوسه ها? خود نگهم دار

صد دفعه از آغوش تو رفتم
باز آمده ام باز به تکرار

از بس که به من لطف نمودی
باشم همه‌ی عمر بدهکار

از بخشش تو بس که ببخشی
با گوشه‌ی چشمی دل بسیار

سرمایه ام از کف همگی رفت
حالا که ضرر کرده‌ام انگار

در هم نخری وای به حالم
در هم بخر ای حضرت دادار

آنکه دائم نفسش حس تو را داشت منم
این چنین عشق تو در سینه نگهـــداشت منم.. .

آنکه در ناز فرو رفته و شاداب ، توئی
آنکه دل کاشت ولی دلهره برداشت منم....

دگر آنکه نگشود دفتر احساس ، توئی
آنکه رویای تو را خاطره پنداشت منم....

آنکه کافر به دل مومن من بود توئی
آنکه هر شعر تو را معجزه انگاشت منم.....

آنکه بر سینه ی من خنجر غم کوفت توئی
او که قامت به قد تیر بر افراشت منم.....

او که در باغ غزل گشت و خرامید توئی
او که یک بوته در این باغچه نگذاشت منم....

او که عاقل شد و راه خردش جست ، توئی
آن که در مزرعه اش بذر جنون کاشت منم ...

: خواب چشمان تو دیدم، بسترم آتش گرفت
در هوایت پر گشودم، تا پرم آتش گرفت

من به یاد اسم تو با دردها خو کرده ام
نام تو بر لب نشست و حنجرم آتش گرفت

تا طواف عشق بر شمع نگاهت کرده ام
بال من تنها که نه، خاکسترم آتش گرفت

من غلام همت عشقم، طریقم عاشقی است
آنکه را عاشق تو کردی، لاجرم آتش گرفت

شد عصایم عقل و منطق تا که پیدایت کنم
عقل مجنون تو گشت و باورم آتش گرفت

خواستم حسن ختام این غزل باشی، ولی
یادت افتادم، قلم با دفترم آتش گرفت

ﺗﻮ ﺁﻥ ﻟﯿﻼﯼ ﻣﺠﻨﻮﻧﮕﺮ , ﻣﻦ ﺁﻥ ﻓﺮﻫﺎﺩ ﺳﺨﺘﮑﻮﺷﻢ
ﺗﻮﺁﻥ ﺳﺎﻗﯽ ﻭ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﯼ ,ﻣﻦ ﺁﻥ ﻣﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﻨﻮﺷﻢ
ﺗﻮﺁﻥ ﺩﻟﺒﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﺎﺯﯼ, ﻣﻦ ﺁﻥ ﺩﻟﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﯿﺒﺎﺯﻡ
ﺗﻮﺁﻥ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﭘﺮﻧﺎﺯﯼ , ﻣﻦ ﺁﻥ ﻓﺮﻫﺎﺩ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﻡ
ﺗﻮﺁﻥ ﺍﺑﺮﯼ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﯼ , ﻣﻦ ﺁﻥ ﺭﻋﺪﻡ ﮐﻪ ﭘﺎﺳﻮﺯﻡ
ﺗﻮﺁﻥ ﻗﻄﺮﻩ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎﻫﺎ , ﻣﻦ ﺁﻥ ﺧﺸﮑﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺴﻮﺯﻡ
ﺗﻮﺁﻥ ﺳﺎﺣﻞ ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ , ﻣﻦ ﺁﻥ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﻣﻮﺍﺟﻢ
ﺗﻮﺁﻥ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺑﯽ ﺑﺨﺸﺶ , ﻣﻦ ﺁﻥ ﺷﺎﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﺎﺟﻢ
ﺗﻮﺁﻥ ﻣﺮﺣﻢ ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﯽ ,ﻣﻦ ﺁﻥ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﯽ ﻣﺎﺭﻡ
ﺗﻮﺁﻥ ﺻﯿﺪﯼ ﮐﻪ ﻣﯿﺪﺍﻧﯽ, ﻣﻦ ﺁﻥ ﺻﯿﺎﺩ ﺑﯽ ﺩﺍﻣﻢ

دوستت دارم..چرایش پای تو،
ممکنش کردم،محالش پای تو

میگریزی از من و احساس من
دل شکستن هم ،گناهش پای تو

آمدی آتش زدی بر جان من
درد بی درمان گرفتن هم،دوایش پای تو

من اسیرم در میان آن دو چشم
قفل زندان را شکستن هم،سزایش پای تو

سوختم،آتش گرفتم زین سبب
آب بر آتش نهادن هم جزایش پای تو

پای رفتن هم ندارم من،از کوی دلت
پا نهادن بر دل مست و خرابم پای تو..


بی تو من ،

ثانیه تا ثانیه را پیر شدم

من همان کوه غرورم،که زمین گیر شدم

مثل پروانه ی بی تاب در اندیشه ی نور

با پری سوخته ،

از زندگی ام سیر شدم

گرچه گفتم
که از این عشق،
حذرباید کرد

خود غریبانه به زندانِ تو زنجیر شدم٭ً

با اجازه میتوانم جان بقربانت کنم؟
یا به صرف بوسه ای یکدفعه مهمانت کنم؟

چشم تو چون جام می میماندو من در کفش
من لبم را میتوانم مست چشمانت کنم؟

ای فرشته ای پری ای حضرت خوبی و عشق
میشود روزی تورا پا بند انسانت کنم

سرو آزادم بگو در کنج آغوشم تورا
میشود آیا کمی در بندو زندانت کنم؟

من که گمراه رهت،راه تو اما اصل دین
میشود یک دم تورا بی دین و ایمانت کنم؟

آفرین بر خالقت،احسنت بر دستان او
جای ایزد میشود بوسه به دستانت کنم؟

پای پیمانت نماندی و ندادی بوسه را
میشود آخر تورا بر پای پیمانت کنم

یقین دارم تو هم من را تجسم می کنی گاهی
به خلوت با خیال من تکلم می کنی گاهی

هر آن لحظه که پیدا می شوی از دور مثل من
به ناگه دست و پای خویش را گم می کنی گاهی

چنان دریا ، نا آرام و توفانی تو روحم را
اسیر موجهای پر تلاطم می کنی گاهی

دلم پر می شود از اشتیاق و خواهشی شیرین
در آن لحظه که نامم را ترنم می کنی گاهی

همه شعر و غزلهای پر احساس مرا با شوق
تو می خوانی و زیر لب تبسم می کنی گاهی

تو هم مانند من لبریزی از شور جنون عشق
یقین دارم تو هم من را تجسم می کنی گاهی

@nabtarinashaar

هر چه را با عشـــــق پیدا میکنی گم میشود
در به روی هرکسی وا میکنی گــم میشود

روزهاے زندگی را با هزاران آرزو،
یک‌ به یک وقتی‌ک فردا میــکنی گم میشود

عمر،مثل یک پرنــــده در قفس جان میدهد
صحبت از آزادیش تا میکنی گــم میشود

رازِ خیلی از بزرگیها، ب کوچک ماندنست 
رود را وقتی ک دریا میـــکنی گم میشود

باهمه زیــبائی اش رسم بـــدی دارد قطار،
هرچه را آنی تماشا مـــیکنی گم میشود

زندگـــــی را بیش ازین جدی نگیر،
تا وصالش را تمـــــنا میکنی گم میشــــــــــود.....

@nabtarinashaar

مگو پرنده در این لانه ماندنش سخت است
بمان! که مهر تو از سینه راندنش سخت است…

چگونه دل نسپاری به دیگران؟ که دلت
کبوتری است که یک جا نشاندنش سخت است

چه حال و روز غریبی که قلب عاشق من
اسیر کردنش آسان، رهاندنش سخت است…

زبان حال دلم را کسی نمی‌فهمد
کتیبه‌های ترک خورده خواندنش سخت است

هزار نامه نوشتم بدون ختم کلام
حدیث شوق، به پایان رساندنش سخت است…

#سجاد_سامانی

می نویسم من برایت از دلم
می کنم اِفشا من امشب، راز خویش

من پر از هُرم نفس هـای توام
می نوازم حرف دل با ساز خویش

تو برایم از کلام عشق گو
من برایت قصّه ی دلدادگی

من برایت سازی از دل می زنم
تو بخوان آواز گرم زندگی

آه ای سرسبز تر از دشت هـا
بی تو بر چَشمم نشینَد شبنمی

در بهـارِ سبزِ رویا های من
همچو عطر یاس و عطر مریمی

من پر از احساس بودن با توام
این تویی درمانگر غم های من

می زنم فریاد و می گویم به تو
«دوستت دارم »همه دنیای من

❤️❤️❤️