۱۶:۴۹ ۱۳۹۴/۱۱/۵
به نظر من یکی از دلایلی که ما خیلی افراط و تفریطی شدیم (چون خیلی وسیعه) آموزش غلطه و یکی نا امیدی از خودمون(که میتونه مسئولش خودمون باشیم یا جامعه و ... ).
این عطشی که ما نسبت به هر چیزی داریم تو جامعه خیلیش به دلیل درگیر شدن و تلاش شدید برای فراهم کردن اولین و ساده ترین چیزاست.
مسئله ای که باعث شده هیچکس هدفی رو دنبال نکنه و تلاش برای رسیدن به هدف مصداق آب در هاون کوبیدن باشه و تلاش برای میون بر زدن، سبقت غیر مجاز، مسیر خروجی ها رو بستن و ... مصداق زرنگی و پیشرفت. که متاسفانه وقتی شرایط خیلی خوب نباشه واقعا هم ممکنه غیرمجازها جلوتر بیفتن و این باعث سرخوردگی ما شده و دیدن نوک دماغمون.
به نظر من یه راه حلش اینه که کیفیت اخلاق مدار و حرفه ای بودن(تو هر زمینه ای) رو همزمان با هم در خودمون یا کسایی که روشون تاثیر داریم رو بالا ببریم. از قدیم میگن همیشه ساده میبازه. گاهی ما اخلاق مدار بودن رو با ساده بودن یکی میکنیم. مثلا شاید تو ایران کسی بونه با دور زدن پله های طرقی رو بره بالا اما همون شخص اگه تو یه شرکت بین المللی باشه خیلی کارش سخت میشه چون کسایی که دور نمیزنن اما بلدن از حق خودشون دفاع کنن و شایستگی های خیلی بیشترشون رو نشون بدن. یعنی که شایسته بودن بخشیش توان نشون دادن ارزش اون شایستگیه. مثل کاری که کارلوس کی روش توی تیم ملی کرده. به هیچکس باج نداده و برتریش رو به همه مخالفاش عملا ثابت کرده.
تو بحث های انسانی هم میشه از همین مضمون استفاده کرد. یعنی ما بتونیم آدمهایی باشیم که در عین اینکه اخلاق رو میشناسیم اما حقوقمون رو هم بشناسیم و بتونیم برای به دست آوردنش بدون رد شدن از مرز اخلاق تلاش کنیم و مهم اینکه دستاوردمون از کسی که بی اخلاقی میکنه بیشتر و بهتر باشه.
