مشاعره

دوستان بفرمایین مشـــــــــــــــــــــــــاعره



آخرین حرف هر بیت شروع بیت بعدی است 



.

.

.

.

من هیچ نگویم که مرا آنکه سرشت 



از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت 

روزگاریست که ما را نگران می‌داری
مخلصان را نه به وضع دگران می‌داری

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
می​سپارم به تو از چشم حسود چمنش

شهریست پرظریفان و از هر طرف نگاری
یاران صلای عشق است گر می‌کنید کاری

یا رب کی آن صبا بوزد کز نسیم آن
گردد شمامه کرمش کارساز من

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
نه هر که آینه سازد سکندری داند

یا گل نورسته شو ، یا بلبل شوریده باش یا چراغ خانه ، یا آتش به جان پروانه باش


من واسه مونا رو میخواستم جواب بدم رفرش نکرده بودم 

شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
بنده طلعت آن باش که آنی دارد

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز
هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند
نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد
چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

دیدی دلا که آخر پیری و زهد و علم
با من چه کرد دیده معشوقه باز من

دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند
پنهان خورید باده که تعزیر می‌کنند

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

یا بخت من طریق مروت فروگذاشت
یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد

ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن
خال و خط تو مرکز حسن و مدار حسن

امید در کمر زرکشت چگونه ببندم
دقیقه‌ایست نگارا در آن میان که تو دانی

یارب تو چنان کن که پریشان نشوم
محتاج برادران و خویشان نشوم

مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش
لیکنش مهر و وفا نیست خدایا بدهش

شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش
که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش