مشاعره

دوستان بفرمایین مشـــــــــــــــــــــــــاعره



آخرین حرف هر بیت شروع بیت بعدی است 



.

.

.

.

من هیچ نگویم که مرا آنکه سرشت 



از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت 

نازی که زلبخند گل یاس هویداست
زیبایی عشق است که در چشم تو پیداست

تنهایی مان کمی خیابان کم داشت
یک کوچه و یک بوسه ی پنهان کم داشت

تو با من باش و بگذارعالمی از من جدا گردد
چو یکدم با تو بنشینم دل از هر غم رها گردد

دوران همی‌نویسد بر عارضش خطی خوش
یا رب نوشته بد از یار ما بگردان

نور روی تو را نظر نکشد
سوز عشق تو را جگر نکشد

دامن کشان همی‌شد در شرب زرکشیده
صد ماه رو ز رشکش جیب قصب دریده

هر آنکه جانب اهل وفا نگه دارد
خداش در همه حال از بلا نگه دارد

دیدار شد میسر و بوس و کنار هم
از بخت شکر دارم و از روزگار هم

مرا سودای تو جان می بسوزد
چو شمعی زار و گریان می‌بسوزد

دست رنج تو همان به که شود صرف به کام
دانی آخر که به ناکام چه خواهد بودن

ناآمدگان اگر بدانند که ما
از دهر چه می کشیم نایند دگر

رخ تو آتشی دارد که هر دم
چو عودم بر سر آن می‌بسوزد

دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
و اندر این کار دل خویش به دریا فکنم

منم عاشق مرا غم سازگار است
تو معشوقی تو را با غم چه کار است ؟

تا بو که به دست آرم یک ذره وصال تو
جان می‌بفروشم من کس نیست خریدارش

شبا مستم ز بوی تو

خیالم بازه روی تو

خرامون از خیال خود

گذر کردم ز کوی تو

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند
مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس
توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می‌کنند

دل دریایی من این همه بیهوده مگردد
خانه دوست همین جاست اگر بگذارند

دل کندن اگر زتو کمی آسان بود
مجنون به جای بیستون دل می کند

دی عزیزی گفت حافظ می‌خورد پنهان شراب
ای عزیز من نه عیب آن به که پنهانی بود