مشاعره

دوستان بفرمایین مشـــــــــــــــــــــــــاعره



آخرین حرف هر بیت شروع بیت بعدی است 



.

.

.

.

من هیچ نگویم که مرا آنکه سرشت 



از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت 

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ
به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

ای باد اگر به گلشن احباب بگذری
زنهار عرضه ده بر جانان پیام ما

ای چشم خمارین که کشد سرمه خوابت
وی جام بلورین که خورد باده نابت

تو چو زری، ای روان تابناک
چند باشی بسته‌ی زندان خاک

کو طبیبی تا شکافد قلب خونین مرا
تا ببیند من نمردم عشق تو کشته مرا

ای که عمریست راه پیمائی
بسوی دیده هم ز دل راهی است

تا دهن بسته ام از نوش لبان میبرم آزار
من اگر روزه بگیرم رطب آید سر بازار
تا بهار است دری از قفس من نگشاید
وقتی این در بگشاید که گلی نیست به گلزار

روز مردن سویم از رحمت نگاهی کرد و رفت
وقت رفتن به حسرت طرفه آهی کرد و رفت

توخود ای گوهر یکدانه کجایی آخر

کز غمت دیده مردم همه دریا باشد

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین
به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

آن که نهاده در دلم حسرت یک نظاره را
بر لب من کجا نهد لعل شراب‌خواره را

از فال دست خود چه بگویم که ماجرا
از ربنای رکعت دوم شروع شد

در سینه دلت مایل هر شعله‌ی آهی است
در سیم سفید تو عجب سنگ سیاهی است

تا چشم دل به طلعت آن ماه منظر است
طالع مگو که چشمه خورشید خاورست

ترک کمان کشیده دو چشم سیاه تست
تیری که بر نشانه نشیند نگاه تست

تا شدم حلقه به گوش در میخانۀ عشق

هردم آید غمی از نو به مبارک بادم

من گرفته‌ام بر کف نقد جان شیرین را
تو نهفته ای در لب خنده‌های شیرین را

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا
نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا

آخر این ناله‌ی سوزنده اثرها دارد
شب تاریک، فروزنده سحرها دارد