۱۷:۲۹ ۱۳۹۳/۸/۱۸
جمله تامل برانگیزی بود، به نظر من این نگاه تو خیلی از چیزا در ما وجود داره. یه بخشش مربوط به این میشه که ما وقتی خودمون دروغ میگیم یا کاری که از نظر اخلاقی درست نیست رو انجام میدیم، اون لحظه خودمون رو جای مخاطب قرار نمیدیم، البته منظورم از بعد همدلیش نیست، منظورم اینه که خیلی نگاه بسته و کوتاه مدتی به مسائل داریم.
از نظر دیگه هم کلا خیلی برای خودمون سخت نمیگیریم و مشکلات رو توی دیگران میبینیم، یکی به طنز گفته بود ما آدما بهترین قاضی برای دیگران و بهترین وکیل برای خودمون هستیم یا به قول مولانا :
موی بشکافی به عیب دیگران
چو به عیب خود رسی کوری از آن
