كافه گفت وگو ...

در پی کافه دنجی هستم/

ته یک کوچه بن بست فراموش شده/

که در آن، یک نفر از جنس خودم/

دست و دلبازانه/

از خودش دست بشوید گهگاه.../

و حواسش به فراموش شدنها باشد.../

کافه ای با دو سه تا مشتری ثابت و معتاد به آه.../

کافه ای دود زده با دو سه تا شمع نه چندان روشن.../

و گرامافونی/

که بخواند: گل گلدون،بوی موهات، ای که بی تو خودمو.../

و تو یکمرتبه احساس کنی/

کافه یک کشتی طوفانزده است/

وسط خاطره هایی که ترا می بلعند... 

امیر دیبایی