جـــــــــــــکـــــــ جــــــــــالــــــــب

اولین جمله ای که یک مشهدی بعد از شنیدن شغل دوستش میگه:

اگه شغلِ دوستش کارمند بانک باشه: مِتِنی هم یک وام برام جور کنی؟

اگه شغلِ دوستش دکتر باشه: مِتِنی بری چهارشنبه که بچم مدرسه نِرِفته یک گواهی بنویسی؟
...
اگه شغل دوستش مدير شركت باشه: مِتِنی بری بهرام ما یک کار جور کنی؟

اگه شغل دوستش کارمند سازمان سنجش باشه: سوالای کنکور سال بعد ره ندِرِی!؟

اگه دوستش كارمند شهرداري باشه: بیبين مِتني برِي اين خِنه ي ما پايان كار رديف كني؟ جواز ساخت نِدِره، اضافه بنا دِرِه، تو طرح افتاده، و ...!

اگه شغل دوستش نظامي باشه: تو ره خدا يه كاري بُكُن خدمت اي جواتِ ما بيفته تو مَشد، نصف روزه بشه، لباس شخصي بوپوشه، شيفت ندشته بشه، معاف از رزم بخوره، صبحگاه نره، موهاشِ نزنه و نزديك خانَما باشه!!

اگه شغل دوستش تو حرم باشه:
متني هم دوتا غذا حضرت بری برار زن داداشم از زابل آمدن جوركني!!!