سلام دوستان
من به یه پسری حس داشتم ولی خوب بعد یه مدت حسش پرید منم با خودم گفتم لابد همون حس های زودگذره و چیزخاصی نیس
خواستگار اومد برام
اینقد دم گوشم خوندن که شرایطش و موقعیتش محشره و عالیه و میتونه خوشبختت کنه
مخصوصا میل زیاد خانوادم به این وصلت باعث شد عین بچه ها گول بخورم
با خودم گفتم این که خیلی موقعیت خوبی داره پیشش خوشبخت میشم
نامزد کردیم
در حد نشون و بله برون البته محرم نیستیم
منه قدر نشناس باز رفتم تو فکر اون پسره نکبت
میدونم میدونم قدر نشناسم
نامزدم هیچی برام کم نمیزاره این بشر محشره معرکه هس
ولی من روانیم چشمام نمی بینه
محرم نیستیم ولی اینقدی محبتش زیاده که گاهی با خودم میگم چقد عاشقه
و من خاک بر سر دلم یه جای دیگه گیره
حقشه با کسی زندگی کنه که خوشبختش کنه
ولی همیشه میگه خوشبختی من فقط کنار توعه حتی با این پس زدنات
چجوری تو چشماش نگاه کنم بگم متنفرم ازش بگم برا چی اصلا هیچ دلیلی ندارم 🤦🏻♀️
نمیتونم بخدا دلشو ندارم
دیگه دست خودم نیس متنفر شدم ازش
جواب تماس و پیاماشو نمیدم
نگران میشه میاد خونمون ولی دره اتاقمو قفل میکنم نتونه بیاد ببینه منو
یه بار هدیشو از پنجره پرت کردم پایین که بلکه دلسرد شه ول کنه بره از دست من راحت شع
بی فایده هس
خودم میدونم عقل ندارم قدر نشناسم
تروخدا نیاید سرزنشم کنین کمک نیاز دارم
دیگه داره به سرم میزنه بلا سر خودم بیارم بلکه راحت شم
بیایین خواهرانه بهم بگین چجوری از این باتلاق در بیام
شب و روزم گریس دیگه ۱۰ کیلو کم کردم مثل مرده ها شدم نمیتونم برم سرکار
کاملا بی دلیل به خاطر یه نفر دیگه من از نامزدم با عمق وجودم متنفرم
امیدواریم درک کنید و راه حل داشته باشید بچه ها من آخر خطم به دادم برسین
