شعر و شیدایی

                        

ﻣــــﺮﺍﮐﻪ ﻣﮯﺷﻨﺎﺳﮯ؟؟؟
ﺧﻮﺩﻣﻢ. . .
ﮐﺴﮯ ﺷﺒﻴــﻪ ﻫﻴـــﭽﮑﺲ. . .
ﮐﻤﮯ ﮐﻪ ﻻﺑﻪ ﻻﮮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻳﻢ ﺑﮕﺮﺩﮮ
ﭘﻴﺪﺍﻳﻢ ﻣﮯﮐﻨﮯ. . .
ﺷﺒــﻴﻪ ﭘﺴﺖ ﻫﺎﻳﻢ ﻫﺴﺘـﻢ. . .
"ﻏﻤﮕﻴﻦ. . .
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ. . .
ﺻﺒﻮﺭ. . .
ﮐﻤﮯﻫﻢ ﺑﻬـﺎﻧﻪ ﮔﻴـﺮ"
ﺍﮔـﺮﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍﺑﻴﺎﺑﮯ. .
ﻣﻨﻢ ﻫﻤـﺎﻥ ﺣﻮﺍﻟﯽ ﺍﻡ. .
ﺷﺒﻴﻪ ﺑـــﺎﺭﺍﻥ ﭘﺎ ﻴﻴﺰﮮ. .
ﺍﺯﺷﻠﻮﻏــﮯﻫﺎ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ. .
ﻭ ﺑﻪ ﺗﻨﻬــﺎﻳﮯ ﻧﺰﺩﻳـﮏ. .

صدای شکستنت را هیچ کس نمی شنود.
اینجا آدم هایش ناشنوایند....
اینجا به جرم شکستن
زیر پا می گذارندت...
بنویس ,درد هایت را, غم هایت را ........
بنویس .
وجدان تقدیر همیشه
خواب است....بدرد نمی آید.....
اینجا فقط کلمات بیدارند.....
واژه ها عاشق اند....
بنویس از دلت.....
تا واژه ها عاشقانه زخم هایت را مرحم شوند.
نترس.......
وفای نوشته ها بیشتر از آدم هاست.

من شکستم تکه تکه؛ اینقدر حقم نبود!
کوزه ای بودم که سنگی بی خبر حقم نبود!

باغبان ، هیزم شکن را محرم خود کرده است
سبز بودم ، سردی دست تبر حقم نبود !

چوب دیوار خودم را میخورم ، تکلیف چیست ؟
غرق در محدوده ای بودم که درحقم نبود !

مثل ماهی ها به آب خوش خیالی میزدم
خام بودم؛ صید ماه غوطه ور حقم نبود !

هرکسی سهم خودش را میبرد از باغ عشق
سرو رعنا بودم و ترک ثمر حقم نبود

میخوانمت...
به طعم بوسه های باران
بر حریر آبی عشق

و نقش میزنم نگاهت را
بر تندیس بیقرار دل...

هر صبح...
رویای شبانه ام لطافت واژگان توست
که میبارد بر شروع فصلهای تنهایی...

که شاید آسمان سهم مرا بیدار باران کند
در حوالی چشمهای آشنایت...

شاید کمی مرا نیز بخوانی
به لطافت باران عشق...

بگذار كه بر شاخه ي اين صبح دلاويز
بنشينم و از عشق سرودي بسرايم
آنگاه، به صد شوق، چو مرغانِ سبكبال،
پر گيرم ازين بام و به سوي تو بيايم

خورشيد از آن دور، از آن قله ي پر برف

آغوش كند باز، همه مهر، همه ناز

سيمرغ طلايي پر و بالي است كه ـ چون من ـ

از لانه برون آمده، دارد سر پرواز

پرواز به آنجا كه نشاط است و اميد است
پرواز به آنجا كه سرود است و سرور است،
آنجا كه، سراپاي تو، در روشني صبح
روياي شرابي است كه در جام بلور است

آنجا كه سحر، گونه ي گلگون تو در خواب

از بوسه ي خورشيد، چو برگ گل ناز است

آنجا كه من از روزن هر اختر شبگرد،

چشمم به تماشا و تمناي تو باز است!

من نيز چو خورشيد، دلم زنده به عشق است
راه دل خود را، نتوانم كه نپويم
هر صبح، در آيينه ي جادويي خورشيد
چون مي‌نگرم، او همه من، من همه اويم !

او، روشني و گرمي بازار وجود است

در سينه ي من نيز، دلي گرم‌تر از اوست

او يك دل آسوده به بالين ننهادست

من نيز به سر مي‌دوم اندر طلب دوست

ما هر دو، در اين صبح طربناك بهاري
از خلوت و خاموشي شب، پا به فراريم
ما هر دو، در آغوش پر از مهر طبيعت
با ديده ي جان، محو تماشاي بهاريم

ما، آتش افتاده به نيزار ملاليم

ما عاشق نوريم و سروريم و صفاييم

بگذار كه - سرمست و غزلخوان - من و خورشيد:

بالي بگشاييم و به سوي تو بياييم

در تمنای غزل ، در پی تفسیرِ تو ام
مست با خاطرِ تو ، بسته به زنجیر ِ تو ام

در شبِ عشق ، که عشاق به هم آمیزند
من کنارِ غم ِ تو ، خیره به تصویر ِ تو ام

چاره ام چیست که هم دردِ منی ،هم درمان؟
ماهِ من لب بگشا، گوش به تدبیر ِ تو ام

خم گیسوی تو منزلگه ِ صدها غزل است
گر شده زر دلِ من ، حاصل ِ اکسیرِ تو ام

دائم الخمر شدم از می ِ نابت هیهات
من خودم جرم تو ام ، من همه تقصیرِ تو ام... 

هیچکس حاضر نشد این قصه را باور کند
جای من باشد، دو روز از زندگی را سر کند

در مسیر باد پاییزی شکفتم! لاجرم
میرسد از راه تا این غنچه را پرپر کند

تک درختی بودمو هرکاروانی که رسید
خستگی اورد بلکه درکنارم در کند

بارگاهی درمیان مردمی غم پرورم
هرکسی آمد فقط آمد که چشمی ترکند

عشق لازم بود اما دبر فهمیدم هوا
میتواند آتشی را باز شعله ور کند

میکشم درآینه خود را درآغوش خودم
میتواند این هم آغوشی مرا بهتر کند؟؟؟

آنک بی‌باده کند جان مرا مست کجاست
و آنک بیرون کند از جان و دلم دست کجاست

و آنک سوگند خورم جز به سر او نخورم
و آنک سوگند من و توبه‌ام اشکست کجاست

و آنک جان‌ها به سحر نعره زنانند از او
و آنک ما را غمش از جای ببرده‌ست کجاست

جان جان‌ست وگر جای ندارد چه عجب
این که جا می‌طلبد در تن ما هست کجاست

غمزه چشم بهانه‌ست و زان سو هوسی‌ست
و آنک او در پس غمزه‌ست دل خست کجاست

پرده روشن دل بست و خیالات نمود
و آنک در پرده چنین پرده دل بست کجاست

عقل تا مست نشد چون و چرا پست نشد
و آنک او مست شد از چون و چرا رست کجاست

🍂❣🍂❣🍂❣🍂❣🍂❣🍂


مینویسم...
برای قلبی که شکست...
ودستی که دیگرتوان نوشتن ندارد...
مینویسم..
ازسرابی که همه هستی ام را به یغما برد...
و از طوفانی که خانه آرزوهایم راویران ساخت...
مینویسم...
ازبغض..
ازسکوت..
ازهرآنچه باید بشکند..
مینویسم...
از دردهای التیام نیافته...
ازبغض های بی صداشکسته...
مینویسم...
ازتنهایی...
ازبی کسی
دلم گرفته ای خدااااا
🍂❣🍂❣🍂❣🍂❣🍂❣🍂

خستگی را زندگی کرده ام ...
میخواهم کمی هم زندگی را خسته کنم ..!
گاهی دلم ، از هرچه آدمیست میگیرد.!
گاهی دلم دو کلمه حرف مهربانانه میخواهد ..
نه به شکل دوستت دارم ، و یا نه به شکل بی تو می میرم ….
ساده باشد ،
مثل دلتنگ نباش ، غصه نخور ، من پشتتم و ...
فردا روز دیگریست .....
ﺑﻌﻀﯽ ﺩﺭﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ ! ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﮐﺮﺩ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ،
نباید ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺯﺧﻤﺶ ﺳﺮ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ ...
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺑﯿﻦ ﺧﻮﺩﺕ ، ﺩﻟﺖ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺖ ...!!!!
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﺵ ﺭﺍ ...
ﻋﻤـقش ﺭﺍ ...
ﺣﺠـــﻤــﺶ ﺭﺍ ...
ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩﺕ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ ....
چقدر من خسته ام ...

همه جا هستم و در حال تماشای توام
من تماشاگر نامریی دنیای توام

نگرانم که شبی در پی من گم بشوی
چون مه آلودترین قسمت رویای توام

تو نوازنده ی یک قطعه ی غمگینی و من
مثل یک نت نگران شب اجرای توام

روی سن رفتی و کم کم نفست بند آمد
مثل اکسیژنم اطراف نفس های توام

بین جمعیت کنسرت مرا پیدا کن
همه جا هستم و در حال تماشای توام سوگند🌷

گیرم گناه از من و گیرم خطا ز تو
کوته به بوسه عاقبت این ماجرا کنیم

دنیا وفا ندارد و ایام اعتبار
عاشق نئیم و رند بخود گر جفا کنیم

فصل بهار میگذرد ای بهار من
باز آ که سوخت طاقت صبر و قرار من💚⭐️💚

خیلی وقت است که کــــات گفته ام . . .
ولی تو همچنان برایم بــــازی میکنی

ای فراموشی ‌کجایی تا به فریادم رسی

باز احوال دل غم‌پرورم آمد به یاد

بیدل دهلوی✔️

لعنت
به آدمهایی که امروز پای درد دلت می شینند،فردا بیرحمانه قضاوتت می کنند!

هَر بوسهٔ تو..


مُعجزهٔ حَضرَتِ عِشق اَست ...!!

کافَر شُده اَم به دیدَنَت ،


مُعجزه ای کُن..!!

گُل فرستادی مرا، ای خوش‌تر از گُل روی تو

گُل نباشد در لطافت، چون بهشتی خویِ تو

جز دلی رنجور و غیر از نیمه‌جانی دردمند

من چه دارم تا به جای گُل فرستم سوی تو؟

مست شد، خواست که ساغر شکند، عهد شکست
فرق پیمانه و پیمان ز کجا داند مست؟

ﺷﺮﺍﺏ ﺗﻠﺦِ ﻻﮐﺮﺩﺍﺭ ﻣﯿﭽﺴﺒﺪ
ﻭَ ﺑﻌﺪﺵ ﯾﮏ ﻧﺦِ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﻣﯿﭽﺴﺒﺪ

ﺗﻼﻗﯽ ﺻﺪﺍﯼ ﻣوجﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ
ﻟﺐ ﺩﺭﯾﺎ، ﺷﺐ ﻭ ﮔﯿﺘﺎﺭ ﻣﯿﭽﺴﺒﺪ

ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯾﯿﻢ
ﻭَ ﯾﮏ ﻧﺦ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻣﯿﭽﺴﺒﺪ

ﺳﮕﺎﻥ ﮔﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ ﮔﺮﮒ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﻨﺪ
ﻭﻓﺎ ﺩر ﺳﯿﺮﺕ ﮐﻔﺘﺎﺭ ﻣﯿﭽﺴﺒﺪ

ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺷﺪ ﺑﺎﺏ ﺗﻈﺎﻫﺮﻫﺎ
ﻋﺒﺎ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﮐﺖ ﺷﻠﻮﺍﺭ ﻣﯿﭽﺴﺒﺪ!!!

ﻭَ ﺧﺎﮎ ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﭘﺎﺷﯿﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﻏﺎﺭ ﻣﯿﭽﺴﺒﺪ

ﺑﻪ ﻗﺪﺭﯼ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﯿﺪﺍﺭﻡ ﻭ ﺳﺎﮐﺖ
ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺧﻮﺩﮐﺸﯽ ﺑﺎ ﺩﺍﺭ ﻣﯿﭽﺴﺒﺪ...

[Forwarded from REZA...]
🌹❤️🌹❤️🌹🌹
💗

دیشب ترا بوسیدمت وقتی که چشمت خواب بود
وقتی که دنیا ، غرق در زیبایی مهتاب بود

از لابلای دفترم، شعری صدا می زد تو را
دیدم که حتی بالشم، ازدوریت بی تاب بود!

انگار بوی مردگی پیچیده بود در خانه ام
ماهی سرخ تنگ هم ، آماده ی قلّاب بود !

گلهای یاس روی میز از دوریت پژمرده اند
آن زنبق توی حیاط، با بودنت شاداب بود

دیشب تو را بوسیدمت، حتی درون قاب عکس
طعم لب شیرین تو ، یک مزه ی نایاب بود