شعر و شیدایی

                        

هیچ چیز مثل قبل نخواهد بود

مگر اینکه
مرا باز گردانی
به روزی قبل از اتفاق "ما "

من دوباره من باشم
تو دوباره تو !!

من که فقط من بودم
بوته خاری که شاعرانگیش هنوز گل نداده بود
زنی که فقط زن بود
و
روزگاری در گذر
فردایی شبیه دیروز
دیروزی شبیه همیشه

این روزها
فقط دانستن اینکه
نمیتوان زمان را به عقب بازگرداند
باعث لبخند های گاه و بی گاهم می شود


#هستی_دارایی

در خزان زندگی گویا بهارم می رسد
این دل سرگشته ام جانا نگارم می رسد

از خزان پرسیده ام یارا بهاران را چه شد
گفته بودی تا نمردم عشق جانم می رسد

من زبویش بی قرارم کی رسد آرام جان
بازی آن ابروانش روح وجانم می رسد

این زمستان کی رود بینم رخ زیبای او
غرق در ماتم شدم چشم انتظارم می رسد

تیشه خونبار پائیزان مرا افکنده است
بوی عطر آن بهاران هر دما دم می رسد

چشم من در این فراقت چون زلیخا بسته شد
انتظارم سر رسید آن نور چشمم می رسد
شاعر دیوانه.

اینکه غم دنیا به دلم هست مهم نیست
دنیا شده یک کوچه بن بست مهم نیست

تا اینکه مرا خورد کند سنگ زمانه
با بخت بد من شده هم دست مهم نیست

در جام من آن جرعه کمیاب نباشد
تا دل شود از مزه ی آن مست مهم نیست

قلبی که به صد وصله زدن می تپد اکنون
از شدت این فاصله بشکست مهم نیست

از چشم حسودان و بخیلان بگریزم
یا طعمه این طایفه پست مهم نیست

تنها تو مهمی که فقط با تو بمانم
غیر از تو اگر فاصله ای هست مهم نیست ..

با تو می مانم که از نام تو دل آذین شود
تا که شرح عشقمان یک قصه ی دیرین شود

آنقَدَر شور از دلم صَرفِ نگاهت می کنم
تا تمام تلخی چشمان تو شیرین شود

آنچنان پرشور می رقصم که از تأثیر آن
موجِ موهایِ تو هم یکجور آهنگین شود

مطمئنم هم زمان با دیدنِ لبخندِ تو
چشمهایم روبروی هر غمی رویین شود

جالب است اینکه : فقط کافیست تا نام تو را
بر زبان آرم که از آن خانه عطرآگین شود

« دوستَت دارم » اگر جزوِ گناهان من است
دوست دارم تا گناهم باز هم سنگین شود !

تصور کن اگر بودی به جای من ، چه میکردی؟
کنار دوستانی غالبأ دشمن ، چه میکردی؟

تصور کن منیژه میشدی ، رستم نمی آمد
برای یاری تو ، حضرت بیژن ! چه میکردی؟

فقط یک لحظه از روز مرا با خود تصور کن
پُر از پرواز باشی _ حبس در آهن _ چه میکردی؟

تصور کن که شاعرباشی اما ترسِ از مردم
تورا منعت کند همواره ازگفتن ، چه میکردی؟

****

تو مردی و نمیفهمی چه رنجی میکشم اما
تصور کن به جای مرد ، بودی زن ، چه میکردی؟؟!!

#منیژه_درتومیان

پدرم ميگفت: زن بايد گيسوانش بلند و چشمانش درشت باشد!
مادرم، هرگز موى بلند نداشت
و چشمانش دلخواه پدرم نبود..!
مادرم ميگفت: زيبايى براى مرد نيست..!!
مرد بايد ،دستهايش زمخت ،
و گونه هايش آفتاب سوخته باشد..!
پدرم ،زيبا و جذاب بود،
نه دستان زمختى داشت و نه گونه هاى آفتاب خورده..!
ولى هرگز نگفتند،
كه زن بايد عاشق باشد،
و مرد لايق..!
عشق را سانسور كردند..!
من سالها جنگيدم
تا فهميدم كه بى عشق ،
نه گيسوان بلندم زيباست و نه چشمان سياهم..!
و نه مردى با دستان زمخت و گونه هاى آفتاب سوخته ،
خوشبختيم را تضمين ميكند..!


فروغ فرخزاد

" تاریکی که
ترس ندارد 󾬄

از مردمانی
بترس
که
در روز روشن

احساست را
به تاراج
میبرند

می دانی؟
یک وقت هایی باید
رویِ یک تکه کاغذ بنویسی
تعطیل است
و بچسبانی پشتِ شیشه‌یِ افکارت
باید به خودت استراحت بدهی....
دراز بکشی
دست هایت را زیر سرت بگذاری
به آسمان خیره شوی
و بی خیال سوت بزنی
در دلت بخندی به تمام افکاری که
پشت شیشه‌یِ ذهنت صف کشیده اند
آن وقت با خودت بگویی:
بگذار منتظر بمانند.
"حسین پناهی"

خدایا خوش به حالت

درآن بالاها نشسته ای نه
عزیزی از دست داده ای ...
نه منتظر امدن کسی هستی‌...
ونه غم از دست دادن کسی دلت را پرآشوب میکند.....
چه زیبا گفت شریعتی

خدایا تو را چه کسی در آغوش میگیرد که اینگونه آرامی..!؟

حکایت رفاقت من با تو
حکایت "قهوه" ایست که امروز با یاد تو تلخ تلخ نوشیدم ...
که با هر جرعه بسیار اندیشیدم...
که این طعم را دوست دارم یا نه؟
و آنقدر گیر کردم بین دوست داشتن و نداشتن...
که انتظار تمام شدنش را نداشتم...
تمام که شد فهمیدم .. باز هم قهوه می خوام...
حتی تلخ تلخ!

ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺭﻓﺘﻪ , ﺑﻪ ﭼﻮﺏ ﮐﺒﺮﯾﺖ ﻫﺎﯼ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻣﯿﻤﺎﻧﻨﺪ,
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﯼ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻗﻮﻃﯽ ﺧﻮﯾﺶ,
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﯼ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﯽ ﺑﮑﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻤﯿﺸﻮﻧﺪ ﻓﻘﻂ
ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﺖ ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﯿﮑﻨﺪ ,
ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﻧﺴﻮﺯﺍﻥ ,
ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻦ ..

ای معنی صدها غزل و شعر سپید

لبخند تو را همیشه باید خندید

با چتر خدا بیا به باران بزنیم

تا خیس شود هر آنکه نتواند دید

علی اکبر رشیدی

حتی قهوه هم دورویی میکند

بی تو میسوزاند..

با تو میچسبد...

شب آمد روزگار دل تمام است
به دستت اختیار دل تمام است

من از چشم تو خواندم روز آغاز
که با این عشق کار دل تمام است
#قيصر_امين_پور

چقدر شعر بگویم برای چشمانت؟
چگونه اشک بریزم بدون دستانت؟

چقدر دیده به در، باز منتظر باشم؟
چگونه صبح شود شامگاه هجرانت؟

چقدر از تو بگویم دلم شود آرام؟
چگونه غم نخورد دل، شود بقربانت؟

چقدر از تو برای تو قصّه بنویسم؟
چگونه قلب مرا میکنی پریشانت؟

چقدر ثانیه ها را دوباره بشمارم؟
چگونه ساعت عمرم رسد به پایانت؟

چقدر فاصله بین من و تو افتاده؟
چگونه دست من آخر رسد بدامانت؟

مرا مریض خودت کرده ای نمی آیی؟
بیا که چاره ندارم به غیر درمانت

پخته ست روزگار چه آشى

براى عشق

او مى رود و من پرم از

اشك پشت پا....

می گویند هر گلی
در هوای خودش می روید
نیلوفر در آرامش مرداب
و زنبق ها در سکوت درّه ها
تو از کدام تیره ای
که هر کجای دنیای من
سبز می شوی ؟!
نه فرازی می شناسی
و نه نشیبی!"

بے پناهے یعنے

زیر آوار ڪسے بمانے

ڪہ

قرار بود

تڪیہ گاهت باشد…

بی تـو همـ میـشود زندگیـ کرد
قـدم زد چـای خـورد
فیـلم دید
سـفر رفتـ
فقـط بی تو نمیشـود به خواب رفتـ

من از آغاز سفر، غصه ی رفتن دارم...
ای شبِ هجرِ تو چون صبحِ قیامت نزدیک

حسین_دهلوی